เมื่อวานนี้ตอนเย็น (5 ก.ค.)
ผมไปนั่งเล่นที่ชานชาลารถไฟ สถานีซอยวัดลานบุญ เป็นปกติทุกวันอาทิตย์
ประหนึ่งหาเรื่องพักผ่อนหย่อนใจ โซเชียลดีท็อกซ์ไปด้วยเลย
แล้วพอ 16.12 น. รถไฟมาจอดส่งผู้โดยสาร ก็ได้มีผู้หญิงคนหนึ่ง ลงจากรถไฟ เดินดิ่งมายังม้านั่งหินอ่อนที่ผมนั่งอยู่ (ม้านั่งหินอ่อนมีติดกัน 2 ตัว)
เธอนั่งลงอย่างเหน็ดเหนื่อยที่ม้านั่งข้างๆผม ซึ่งผมก็คิดว่า คงพักเหนื่อย เพื่อลุกเดินทางต่อไป หลังจากรถไฟเคลื่อนออกไป
แต่เปล่าเลย รถไฟเคลื่อนออกไปแล้ว เธอก็ยังนั่งอยู่ ผมก็ เอ๊ะ ยังไงกันนะ
สักพัก มีกลุ่มคน 3 คน หิ้วถุงใหญ่ๆเดินมาทางผม น่าจะเป็นคนขายของ ที่ไปซื้อของที่ไหนมาสักที่
กลุ่มคน 3 คน : ตรงนี้รอรถไฟได้มั้ย พอดีลงผิดสถานี
หญิงสาว : ได้ค่ะ
ผมก็คิดว่า เธอน่าจะเป็นคนแถวนี้แหละ แค่นั่งพักเหนื่อยอยู่
แต่เปล่าเลย ผมคิดผิด
หญิงสาว : พี่คะ ต้องรอรถไฟได้ใช่มั้ยคะ
ผม : อ่อ ได้ครับ แต่รถไฟจะมาหลัง 5 โมงนะ
หญิงสาว : ค่ะ
ผม : อย่าบอกนะว่า ลงผิดสถานีเหมือนกัน (เหมือนกลุ่มคน 3 คนนั้นน่ะ)
หญิงสาว : ค่ะ ก็ไม่เชิง พอดีตอนอยู่บนรถไฟคนแน่นมาก แล้วได้ยืนตรงทางเดิน รอยต่อของโบกี้ เลยรู้สึกไม่ปลอดภัย เลยลงที่นี่
ผม : อ่อออ มันอันตรายเนอะ
หญิงสาว : ค่ะ
ผม : แล้วจริงๆจะไปลงที่ไหน
หญิงสาว : ฉะเชิงเทราค่ะ
ผม : อ่อ ไกลเลย (จริงๆไม่รู้หรอก ไกลมั้ย เพราะไม่เคยไป 555+)
หญิงสาว : แต่รถไฟจอดรับใช่มั้ยคะ
ผม : จอดครับ แต่จะมีหลัง 5 โมงอย่างที่บอกนะ รอนานหน่อย
หญิงสาว : ค่ะ
แล้วเธอก็เงียบบ้าง ชวนคุยเรื่องการเดินทางบ้าง เพราะกว่ารถไฟจะมา ก็เกือบๆ 6 โมง
ถ้าไปหาเพื่อนที่ฉะเชิงเทรา ก็เกรงว่า ไปถึงแล้ว จะต้องกลับเลย หรืออาจจะไม่ทันรถไฟเที่ยวสุดท้ายก็ได้
คุยกัน ปรึกษากันอยู่สักพัก พอถึงเวลา 16.45 น. ผมก็ขอตัวไปทำธุระต่อ
ใจหนึ่งก็อยากอยู่ส่งขึ้นรถไฟนะ เพราะเป็นห่วง
เผื่อเปลี่ยนใจไม่ขึ้นรถไฟแล้ว จะได้ไปส่งที่ถนนเมน หาทางกลับบ้าน (ถนนเมนอยู่ห่างจากชานชาลาประมาณ 1 กิโล)
แต่อีกใจหนึ่งก็ด้วยความที่ตัวเองเป็นคนมีวินัยเรื่องเวลา เลยต้องยอมทิ้งเธอไว้สู้ๆต่อไป
แล้วยังไงล่ะ ด้วยความเป็นห่วง เลยอยากใส่ใจ (อยากเผือกเรื่องชาวบ้าน)
มาคิดทีหลัง ทำไม่ขอคอนเทคอะไรไว้สักอย่างน้อ ไลน์ก็ได้ ไอจีก็ได้
อยากรู้ว่า สุดท้าย เกิดอะไรขึ้นบ้าง
นี่แหละน้าาาา บางทีมีโอกาสก็ไม่คว้าไว้
มาคิดได้ทีหลัง ก็สายไปแล้ว
เรื่องราวเจอหญิงสาว ที่ชานชาลารถไฟ
ผมไปนั่งเล่นที่ชานชาลารถไฟ สถานีซอยวัดลานบุญ เป็นปกติทุกวันอาทิตย์
ประหนึ่งหาเรื่องพักผ่อนหย่อนใจ โซเชียลดีท็อกซ์ไปด้วยเลย
แล้วพอ 16.12 น. รถไฟมาจอดส่งผู้โดยสาร ก็ได้มีผู้หญิงคนหนึ่ง ลงจากรถไฟ เดินดิ่งมายังม้านั่งหินอ่อนที่ผมนั่งอยู่ (ม้านั่งหินอ่อนมีติดกัน 2 ตัว)
เธอนั่งลงอย่างเหน็ดเหนื่อยที่ม้านั่งข้างๆผม ซึ่งผมก็คิดว่า คงพักเหนื่อย เพื่อลุกเดินทางต่อไป หลังจากรถไฟเคลื่อนออกไป
แต่เปล่าเลย รถไฟเคลื่อนออกไปแล้ว เธอก็ยังนั่งอยู่ ผมก็ เอ๊ะ ยังไงกันนะ
สักพัก มีกลุ่มคน 3 คน หิ้วถุงใหญ่ๆเดินมาทางผม น่าจะเป็นคนขายของ ที่ไปซื้อของที่ไหนมาสักที่
กลุ่มคน 3 คน : ตรงนี้รอรถไฟได้มั้ย พอดีลงผิดสถานี
หญิงสาว : ได้ค่ะ
ผมก็คิดว่า เธอน่าจะเป็นคนแถวนี้แหละ แค่นั่งพักเหนื่อยอยู่
แต่เปล่าเลย ผมคิดผิด
หญิงสาว : พี่คะ ต้องรอรถไฟได้ใช่มั้ยคะ
ผม : อ่อ ได้ครับ แต่รถไฟจะมาหลัง 5 โมงนะ
หญิงสาว : ค่ะ
ผม : อย่าบอกนะว่า ลงผิดสถานีเหมือนกัน (เหมือนกลุ่มคน 3 คนนั้นน่ะ)
หญิงสาว : ค่ะ ก็ไม่เชิง พอดีตอนอยู่บนรถไฟคนแน่นมาก แล้วได้ยืนตรงทางเดิน รอยต่อของโบกี้ เลยรู้สึกไม่ปลอดภัย เลยลงที่นี่
ผม : อ่อออ มันอันตรายเนอะ
หญิงสาว : ค่ะ
ผม : แล้วจริงๆจะไปลงที่ไหน
หญิงสาว : ฉะเชิงเทราค่ะ
ผม : อ่อ ไกลเลย (จริงๆไม่รู้หรอก ไกลมั้ย เพราะไม่เคยไป 555+)
หญิงสาว : แต่รถไฟจอดรับใช่มั้ยคะ
ผม : จอดครับ แต่จะมีหลัง 5 โมงอย่างที่บอกนะ รอนานหน่อย
หญิงสาว : ค่ะ
แล้วเธอก็เงียบบ้าง ชวนคุยเรื่องการเดินทางบ้าง เพราะกว่ารถไฟจะมา ก็เกือบๆ 6 โมง
ถ้าไปหาเพื่อนที่ฉะเชิงเทรา ก็เกรงว่า ไปถึงแล้ว จะต้องกลับเลย หรืออาจจะไม่ทันรถไฟเที่ยวสุดท้ายก็ได้
คุยกัน ปรึกษากันอยู่สักพัก พอถึงเวลา 16.45 น. ผมก็ขอตัวไปทำธุระต่อ
ใจหนึ่งก็อยากอยู่ส่งขึ้นรถไฟนะ เพราะเป็นห่วง
เผื่อเปลี่ยนใจไม่ขึ้นรถไฟแล้ว จะได้ไปส่งที่ถนนเมน หาทางกลับบ้าน (ถนนเมนอยู่ห่างจากชานชาลาประมาณ 1 กิโล)
แต่อีกใจหนึ่งก็ด้วยความที่ตัวเองเป็นคนมีวินัยเรื่องเวลา เลยต้องยอมทิ้งเธอไว้สู้ๆต่อไป
แล้วยังไงล่ะ ด้วยความเป็นห่วง เลยอยากใส่ใจ (อยากเผือกเรื่องชาวบ้าน)
มาคิดทีหลัง ทำไม่ขอคอนเทคอะไรไว้สักอย่างน้อ ไลน์ก็ได้ ไอจีก็ได้
อยากรู้ว่า สุดท้าย เกิดอะไรขึ้นบ้าง
นี่แหละน้าาาา บางทีมีโอกาสก็ไม่คว้าไว้
มาคิดได้ทีหลัง ก็สายไปแล้ว