“ลอดช่องสิงคโปร์” ของอร่อยในตำนานแห่งแยกหมอมี เจริญกรุง ไม่ต้องไปสิงคโปร์ก็อร่อยได้
ใครไปย่านเยาวราช แหล่งรวมอาหารจานเด็ดนานาชนิด อาจคุ้นชื่อของอร่อยอย่าง “ลอดช่องสิงคโปร์” ร้านสิงคโปร์โภชนา ที่เสิร์ฟความอร่อยอยู่ที่ แยกหมอมี ถนนเจริญกรุง มาหลายสิบปี ซึ่งเมื่อกลางปี 2566 ร้านได้ขยับจากที่ตั้งเดิมมาเปิดยังที่ตั้งใหม่ ห่างจากที่เดิมราว 70 เมตร
ลอดช่องสิงคโปร์ ไม่ได้มีที่มาจากประเทศสิงคโปร์อย่างชื่อ แต่เกี่ยวพันกับยุครุ่งเรืองของโรงภาพยนตร์ย่านเยาวราช เช่นที่ในบทความ “คนสมัยก่อนเที่ยวเล่น-พักผ่อนแบบไหน? ย้อนดูแหล่งบันเทิง-สถานเริงรมย์ย่าน ‘ถนนทรงวาด’” ในเว็บไซต์ศิลปวัฒนธรรม อันเป็นบทความหนึ่งในซีรีส์ “ทรงวาดศตวรรษ” เล่าไว้ตอนหนึ่งว่า
ในช่วงปลายทศวรรษ 2500 กิจการโรงภาพยนตร์ย่านเยาวราชปรับตัวขึ้นสู่จุดสูงสุด เมื่อการแสดงงิ้วที่เคยเฟื่องฟูเสื่อมความนิยมลง โรงงิ้วจึงปรับตัวเป็นโรงภาพยนตร์ โดยโรงภาพยนตร์ที่ขึ้นชื่อ ได้แก่ โรงภาพยนตร์เทียนกัวเทียน โรงภาพยนตร์เฉลิมราษฏร์ โรงภาพยนตร์เท็กซัส โรงภาพยนตร์นิวแหลมทอง โรงภาพยนตร์ศรีราชวงศ์ โรงภาพยนตร์ศรีเยาวราช โรงภาพยนตร์คาเธ่ย์ โรงภาพยนตร์แคปปิตอล และโรงภาพยนตร์สิงคโปร์(ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น เฉลิมบุรี)
ลอดช่องสิงคโปร์
กาลเวลาผ่านไป “สิงคโปร์” โรงภาพยนตร์ยุคบุกเบิกเมื่อร้อยปีก่อน เปลี่ยนชื่อเป็น “ศาลาเฉลิมบุรี” ก่อนปิดกิจการ กลายสภาพการใช้งานเป็นที่จอดรถ ซึ่งเป็นชะตากรรมของโรงภาพยนตร์ส่วนใหญ่ในย่านเยาวราช
แต่สิ่งที่ยืนยันประวัติศาสตร์พื้นที่คือ “ร้านสิงคโปร์โภชนา” แยกหมอมี ถนนเจริญกรุง ต้นตำรับที่ยังขาย “ลอดช่องสิงคโปร์” ซึ่งคนหนุ่ม คนสาว และคนที่แวะดูหนังที่โรงหนังสิงคโปร์ ก็มักจะรองท้องด้วยลอดช่องที่ร้านนี้
ที่มา 
“ลอดช่องสิงคโปร์” ของอร่อยในตำนานแห่งแยกหมอมี เจริญกรุง ไม่ต้องไปสิงคโปร์ก็อร่อยได้
ใครไปย่านเยาวราช แหล่งรวมอาหารจานเด็ดนานาชนิด อาจคุ้นชื่อของอร่อยอย่าง “ลอดช่องสิงคโปร์” ร้านสิงคโปร์โภชนา ที่เสิร์ฟความอร่อยอยู่ที่ แยกหมอมี ถนนเจริญกรุง มาหลายสิบปี ซึ่งเมื่อกลางปี 2566 ร้านได้ขยับจากที่ตั้งเดิมมาเปิดยังที่ตั้งใหม่ ห่างจากที่เดิมราว 70 เมตร
ลอดช่องสิงคโปร์ ไม่ได้มีที่มาจากประเทศสิงคโปร์อย่างชื่อ แต่เกี่ยวพันกับยุครุ่งเรืองของโรงภาพยนตร์ย่านเยาวราช เช่นที่ในบทความ “คนสมัยก่อนเที่ยวเล่น-พักผ่อนแบบไหน? ย้อนดูแหล่งบันเทิง-สถานเริงรมย์ย่าน ‘ถนนทรงวาด’” ในเว็บไซต์ศิลปวัฒนธรรม อันเป็นบทความหนึ่งในซีรีส์ “ทรงวาดศตวรรษ” เล่าไว้ตอนหนึ่งว่า
ในช่วงปลายทศวรรษ 2500 กิจการโรงภาพยนตร์ย่านเยาวราชปรับตัวขึ้นสู่จุดสูงสุด เมื่อการแสดงงิ้วที่เคยเฟื่องฟูเสื่อมความนิยมลง โรงงิ้วจึงปรับตัวเป็นโรงภาพยนตร์ โดยโรงภาพยนตร์ที่ขึ้นชื่อ ได้แก่ โรงภาพยนตร์เทียนกัวเทียน โรงภาพยนตร์เฉลิมราษฏร์ โรงภาพยนตร์เท็กซัส โรงภาพยนตร์นิวแหลมทอง โรงภาพยนตร์ศรีราชวงศ์ โรงภาพยนตร์ศรีเยาวราช โรงภาพยนตร์คาเธ่ย์ โรงภาพยนตร์แคปปิตอล และโรงภาพยนตร์สิงคโปร์(ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น เฉลิมบุรี)
ลอดช่องสิงคโปร์
กาลเวลาผ่านไป “สิงคโปร์” โรงภาพยนตร์ยุคบุกเบิกเมื่อร้อยปีก่อน เปลี่ยนชื่อเป็น “ศาลาเฉลิมบุรี” ก่อนปิดกิจการ กลายสภาพการใช้งานเป็นที่จอดรถ ซึ่งเป็นชะตากรรมของโรงภาพยนตร์ส่วนใหญ่ในย่านเยาวราช
แต่สิ่งที่ยืนยันประวัติศาสตร์พื้นที่คือ “ร้านสิงคโปร์โภชนา” แยกหมอมี ถนนเจริญกรุง ต้นตำรับที่ยังขาย “ลอดช่องสิงคโปร์” ซึ่งคนหนุ่ม คนสาว และคนที่แวะดูหนังที่โรงหนังสิงคโปร์ ก็มักจะรองท้องด้วยลอดช่องที่ร้านนี้
ที่มา