อยากเล่า..เฉยๆ...โอที-โอเกิน
รถโดยสารประจำทาง สายใต้-กระทุ่มแบน ที่วิ่งบนถนนเศรษกิจ 1 กระเป๋ารถใจดีมาก ชอบแถมโดยไม่ต้องขอ เคยต้องขึ้นเพราะรถเสีย ถึงหน้าโรงงาน เดินไปบอกกระเป๋า ช่วยจอดหน้าโรงงานหน่อย
เสียงตะโกนบอกคนขับว่า เลยๆๆๆพี่ โรงนี้ แม่..งรวย แถมไปเลยพี่...ลูกพี่ก็แสนใจดี เบรกตัวโก่ง ไปหยุดหน้าโรงไม้ เลยไปร่วม 2 กม.เอง...เดินกลับสิครับ...รอของแถมอีกหรือ ?
โรงงานนี้มันรวย เพราะมีลูกจ้างกว่า 300 คน หญิง 270 ชาย 30 แต่มีมอเตอร์ไซด์ 200 กว่าคัน ที่ไม่มี เพราะบ้านใใกล้ เดินไป-กลับได้...
ทั้งที่ค่าจ้างขั้นต่ำวันละ 53 บาท ทำงาน 6 วัน แต่ต้องมี OT.เกือบทุกวัน...มื้อกลางวันโรงงานเลี้ยง
ทำได้ 6 เดือน สังเกตเห็น ช่วงบ่าย 2 บ่าย 3 เป็นต้นไปทุกวัน ...ก็นั่งว่างๆกันร่วมครึ่งโรงงานนี่หว่า
นั่งเล่นนอนเล่น หมากรุก/หมากฮอส ปั่นแปะ ทายเบอร์แบงค์ก็มี...
เตร็ดเตร่ไปเหล่สาวในสายการผลิต (โรงงานทำน้ำเกลือ-ไทย/ญี่ปุน) เข้าห้องพยาบาลเป็นขาประจำก็บ่อย คนเดิมๆนั่นแหละ พอตกเย็น หิ้วรองเท้าบอลวิ่งปร๋อลงสนามในโรงงานเฉย...ตอบหน้าตาเฉย...ผมหายแล้วครับ...
งานส่วนติดฉลาก มีเครื่องทากาวติดฉลาก ต้องล้างกาวทุกวันหลังใช้ ส่วนนี้ต้องเริ่มก่อนส่วนผลิต...งานจะทำเสร็จราวบ่าย 2 ของทุกวัน 2 หนุ่มที่มีหน้าที่ล้างเครื่อง จะเริ่มล้างหลัง 5 โ มงเย็น...กาวแห้งแล้ว ต้องใช้เวลาล้าง...ถ้าล้างหลังฉลากหมดทันที...สิบนาทีก็เสร็จ เครื่องเท่าเครื่องพิมพ์ดีดเท่านั้น...โอเพลิน...ทุกวัน
แผนกแพ็คกิ้ง ก็หยิบไปหยอกกันไป 5 โมงไม่เสร็จ โอครับโอ
แผนกจัดของ ขนกล่อง ค่อยยก ค่อยเข็น ค่อยๆเรียง กลัวหล่นแตก มีเครนมือก็เข็นกันอย่างทะนุทะนอมกลัวเสีย กลัวเครื่องเจ็บ ลากกันจนถึง 5 โมง เหมือนมีอำนาจวิเศษแวะมาจากไหนไม่รู้ กุลีกุจอเร่งทำ อยากกลับบ้านเร็วขึ้นมาซะงั้น ชั่วโมงครึ่ง- 2ชั่วโมง...สบายใจ
เกือบทั้งหมดยกเว้นสายผลิต ที่จำเป็นต้องทำล่วงเวลาจริง เพราะบรรจุขวดด้วยเครื่องบรรจุ จึงไม่มีการถ่วง/อู้ นอกจากเครื่องเสีย ไฟดับ...แต่ก็ต้องทำโอเยอะอยู่ เพราะเร่งผลิด ส่งออกหลายประเทศ รวมทั้งใช้ในประเทศ ที่มีทำยานี้เพียง 2 โรงงานเท่านั้น
จับตัวเลขค่าล่วงเวลาที่สูงมากโดยไม่จำเป็นแล้ว จึงเสนอให้ต้องขออนุมัติทำงานล่วงเวลา (Overtime Request Form) ต่อที่ประชุม โดยหัวหน้าแผนกที่ต้องการทำล่วงเวลา เขียนระบุงานที่ต้องทำ ปริมาณงาน เวลา และจำนวนคนที่ต้องใช้ รวมทั้งเวลาเริ่ม-สิ้นสุดด้วย ขอลายเซ็นผู้จัดการฝ่าย-ผู้จัดการโรงงานก่อน จึงจะทำได้ วันไหนใช้เวลา-คนทำเกิน-เสร็จก่อน-หลังประมาณการ...ต้องมีคำอธิบาย
ขอมั่วๆใช้คน ใช้เวลาเกิน ก็ต้องมีเหตุผล ฯลฯ (จุดหมายแท้จริงก็ ให้พวกเมิ..ง..กวดขันลูกน้อง ให้ทำงานจริงจังนั่นแหละ)
ฝ่ายไทยโวยตามระเบียบ หาว่ายุ่งยาก เพิ่มภาระ ไม่ไว้ใจ...
แต่ฝ่ายญี่ปุ่นช่วยอธิบาย เรื่องควบคุมค่าล่วงเวลา ประโยชน์ที่จะได้ฝึกให้หัวหน้างาน/ผู้จัดการ หัดทำแผน คาดคะเน ฯลฯ
เพียง 4-5 เดือนหลังจากนั้น มอเตอร์ไซด์หายไปกว่าครึ่ง แถมต้องเลิกจ้างอีก 33 คน ที่ป่วย-สาย-ลา-ขาด เป็นจำนวนเยอะมาก ซึ่งได้ขอให้ชาวญี่ปุ่นทบทวน เพราะเห็นว่า ต้องจ่ายค่าชดเชย 6 + 1 เดือน ซึ่งเป็นจำนวนไม่น้อย
แต่ก็ได้ข้อคิดจากคนญี่ปุ่นว่า มันจะคุ้มค่าภายในเวลา 3-4 เดือนเท่านั้น
หัวหน้างานผู้หวังดี..เปิดเผยชื่อคนที่นำเสนอเรื่อง “ใบขอทำโอที” ต่อที่ประชุม
รถโฟคล์เก่าๆที่จอดในโรงรถ ยางแบน 2 เส้น จากตะปู 4 นิ้ว
วันนั้น กลับบ้านช้าชั่วโมงกว่า เพราะร้านปะยางใกล้สุด ห่างจากโรงงานกว่า 5 กม. ต้องถอด ขนยางแบนขึ้นรถโรงงานไปอีกต่างหาก
กลับไปสอนที่โรงงานนี้ เมื่อผ่านไปกว่า30 ปี.....พนักงานรุ่นเก่าๆ...ตะโกนกลางห้องว่า
คนนี้เองนี่หว่า......ที่ทำโอพนักงานหายหมด... ขอยากขอเย็น....ยิ้มแห้ง ๆ สิครับ...ทำไรได้
โอที-โอเกิน
รถโดยสารประจำทาง สายใต้-กระทุ่มแบน ที่วิ่งบนถนนเศรษกิจ 1 กระเป๋ารถใจดีมาก ชอบแถมโดยไม่ต้องขอ เคยต้องขึ้นเพราะรถเสีย ถึงหน้าโรงงาน เดินไปบอกกระเป๋า ช่วยจอดหน้าโรงงานหน่อย
เสียงตะโกนบอกคนขับว่า เลยๆๆๆพี่ โรงนี้ แม่..งรวย แถมไปเลยพี่...ลูกพี่ก็แสนใจดี เบรกตัวโก่ง ไปหยุดหน้าโรงไม้ เลยไปร่วม 2 กม.เอง...เดินกลับสิครับ...รอของแถมอีกหรือ ?
โรงงานนี้มันรวย เพราะมีลูกจ้างกว่า 300 คน หญิง 270 ชาย 30 แต่มีมอเตอร์ไซด์ 200 กว่าคัน ที่ไม่มี เพราะบ้านใใกล้ เดินไป-กลับได้...
ทั้งที่ค่าจ้างขั้นต่ำวันละ 53 บาท ทำงาน 6 วัน แต่ต้องมี OT.เกือบทุกวัน...มื้อกลางวันโรงงานเลี้ยง
ทำได้ 6 เดือน สังเกตเห็น ช่วงบ่าย 2 บ่าย 3 เป็นต้นไปทุกวัน ...ก็นั่งว่างๆกันร่วมครึ่งโรงงานนี่หว่า
นั่งเล่นนอนเล่น หมากรุก/หมากฮอส ปั่นแปะ ทายเบอร์แบงค์ก็มี...
เตร็ดเตร่ไปเหล่สาวในสายการผลิต (โรงงานทำน้ำเกลือ-ไทย/ญี่ปุน) เข้าห้องพยาบาลเป็นขาประจำก็บ่อย คนเดิมๆนั่นแหละ พอตกเย็น หิ้วรองเท้าบอลวิ่งปร๋อลงสนามในโรงงานเฉย...ตอบหน้าตาเฉย...ผมหายแล้วครับ...
งานส่วนติดฉลาก มีเครื่องทากาวติดฉลาก ต้องล้างกาวทุกวันหลังใช้ ส่วนนี้ต้องเริ่มก่อนส่วนผลิต...งานจะทำเสร็จราวบ่าย 2 ของทุกวัน 2 หนุ่มที่มีหน้าที่ล้างเครื่อง จะเริ่มล้างหลัง 5 โ มงเย็น...กาวแห้งแล้ว ต้องใช้เวลาล้าง...ถ้าล้างหลังฉลากหมดทันที...สิบนาทีก็เสร็จ เครื่องเท่าเครื่องพิมพ์ดีดเท่านั้น...โอเพลิน...ทุกวัน
แผนกแพ็คกิ้ง ก็หยิบไปหยอกกันไป 5 โมงไม่เสร็จ โอครับโอ
แผนกจัดของ ขนกล่อง ค่อยยก ค่อยเข็น ค่อยๆเรียง กลัวหล่นแตก มีเครนมือก็เข็นกันอย่างทะนุทะนอมกลัวเสีย กลัวเครื่องเจ็บ ลากกันจนถึง 5 โมง เหมือนมีอำนาจวิเศษแวะมาจากไหนไม่รู้ กุลีกุจอเร่งทำ อยากกลับบ้านเร็วขึ้นมาซะงั้น ชั่วโมงครึ่ง- 2ชั่วโมง...สบายใจ
เกือบทั้งหมดยกเว้นสายผลิต ที่จำเป็นต้องทำล่วงเวลาจริง เพราะบรรจุขวดด้วยเครื่องบรรจุ จึงไม่มีการถ่วง/อู้ นอกจากเครื่องเสีย ไฟดับ...แต่ก็ต้องทำโอเยอะอยู่ เพราะเร่งผลิด ส่งออกหลายประเทศ รวมทั้งใช้ในประเทศ ที่มีทำยานี้เพียง 2 โรงงานเท่านั้น
จับตัวเลขค่าล่วงเวลาที่สูงมากโดยไม่จำเป็นแล้ว จึงเสนอให้ต้องขออนุมัติทำงานล่วงเวลา (Overtime Request Form) ต่อที่ประชุม โดยหัวหน้าแผนกที่ต้องการทำล่วงเวลา เขียนระบุงานที่ต้องทำ ปริมาณงาน เวลา และจำนวนคนที่ต้องใช้ รวมทั้งเวลาเริ่ม-สิ้นสุดด้วย ขอลายเซ็นผู้จัดการฝ่าย-ผู้จัดการโรงงานก่อน จึงจะทำได้ วันไหนใช้เวลา-คนทำเกิน-เสร็จก่อน-หลังประมาณการ...ต้องมีคำอธิบาย
ขอมั่วๆใช้คน ใช้เวลาเกิน ก็ต้องมีเหตุผล ฯลฯ (จุดหมายแท้จริงก็ ให้พวกเมิ..ง..กวดขันลูกน้อง ให้ทำงานจริงจังนั่นแหละ)
ฝ่ายไทยโวยตามระเบียบ หาว่ายุ่งยาก เพิ่มภาระ ไม่ไว้ใจ...
แต่ฝ่ายญี่ปุ่นช่วยอธิบาย เรื่องควบคุมค่าล่วงเวลา ประโยชน์ที่จะได้ฝึกให้หัวหน้างาน/ผู้จัดการ หัดทำแผน คาดคะเน ฯลฯ
เพียง 4-5 เดือนหลังจากนั้น มอเตอร์ไซด์หายไปกว่าครึ่ง แถมต้องเลิกจ้างอีก 33 คน ที่ป่วย-สาย-ลา-ขาด เป็นจำนวนเยอะมาก ซึ่งได้ขอให้ชาวญี่ปุ่นทบทวน เพราะเห็นว่า ต้องจ่ายค่าชดเชย 6 + 1 เดือน ซึ่งเป็นจำนวนไม่น้อย
แต่ก็ได้ข้อคิดจากคนญี่ปุ่นว่า มันจะคุ้มค่าภายในเวลา 3-4 เดือนเท่านั้น
หัวหน้างานผู้หวังดี..เปิดเผยชื่อคนที่นำเสนอเรื่อง “ใบขอทำโอที” ต่อที่ประชุม
รถโฟคล์เก่าๆที่จอดในโรงรถ ยางแบน 2 เส้น จากตะปู 4 นิ้ว
วันนั้น กลับบ้านช้าชั่วโมงกว่า เพราะร้านปะยางใกล้สุด ห่างจากโรงงานกว่า 5 กม. ต้องถอด ขนยางแบนขึ้นรถโรงงานไปอีกต่างหาก
กลับไปสอนที่โรงงานนี้ เมื่อผ่านไปกว่า30 ปี.....พนักงานรุ่นเก่าๆ...ตะโกนกลางห้องว่า
คนนี้เองนี่หว่า......ที่ทำโอพนักงานหายหมด... ขอยากขอเย็น....ยิ้มแห้ง ๆ สิครับ...ทำไรได้