ใจเอยคิดถึงแต่เธอ

.
.
เหมือนสายธารซ่านเซาะเลาะไศล
มิอาจไหลหลีกทางห่างเสมอ
ดวงหทัยฉันนั้นก็เช่นเธอ
พร่ำละเมอแนบรักมิพักวาง
.
.



.
.

ใจเอยคิดถึงแต่เธอ


ใจเอยเจียนเจ็บด้วยเจตน์จำนง
ดุจคลื่นคงคะนึงถึงฝั่งฝัน
ลมละไมไล้เลียบระเรียบจันทร์
ยังรำพันถึงพักตร์รักรำไร

ดั่งดาราดาษเดือนเคลื่อนคล้อยฟ้า
ยังเฝ้ามองผืนนภาคราอ่อนไหว
เฉกเช่นฉันฝันฝากจากแดนไกล
ส่งฤทัยล่องลอยคอยพบเธอ

เหมือนสายธารซ่านเซาะเลาะไศล
มิอาจไหลหลีกทางห่างเสมอ
ดวงหทัยฉันนั้นก็เช่นเธอ
พร่ำละเมอแนบรักมิพักวาง

ยามย้อยเย็นเห็นยางกลางยอดไม้
ล้อลมไหวหวั่นหวิวปลิวอ้างว้าง
ใจก็โอนอ่อนตามทุกยามย่าง
ด้วยคิดถึงนวลนางมิสร่างซา

ดุจบุปผาโหยหาหยาดน้ำค้าง
เมื่อฟ้าสางส่องแสงแห่งหรรษา
ใจฉันคอยรอยยิ้มพิมพ์ดวงตา
ดั่งพฤกษารอฝนหล่นโลมดิน

ครั้นคืนค่ำคล้ำเคลื่อนเดือนลับเหลี่ยม
ความคิดถึงยิ่งเปี่ยมเกินถวิล
เหมือนนกน้อยคอยรังกลางธานินทร์
เฝ้าบินคืนสู่รักทุกราตรี

แม้ภูผาพาเมฆให้แยกห่าง
แม่น้ำกว้างกั้นกลางทุกวิถี
แต่สายใยในใจไม่ร้างมี
ดั่งวารีไหลหลั่งไม่รั้งรอ

ใจเอยคิดถึงเธอเสมอมั่น
ดุจตะวันรักฟ้าอยู่เคียงก่อ
แม้สนธยามาเยือนทุกเพียงพอ
รุ่งอรุณก็ยังรอพบฟ้างาม
.
.