EP.1
https://m.pantip.com/topic/44118741?sc=ehJO3Vs
EP.2
https://m.pantip.com/topic/44118767?sc=o8XowKg
EP.3
https://m.pantip.com/topic/44118793?sc=gUN7MrQ
EP.4
https://m.pantip.com/topic/44119265?sc=tWMb0dN
EP.5
https://m.pantip.com/topic/44120579?sc=ZOCell1
EP.6
https://m.pantip.com/topic/44122828?sc=nx4hYAi
EP.7
https://m.pantip.com/topic/44123784?sc=76xE96N
EP.8
https://m.pantip.com/topic/44125329?sc=GGp3L6M
EP.9
https://m.pantip.com/topic/44126827?sc=yu2ffV5
EP.10
https://m.pantip.com/topic/44127057?sc=5HygZme
EP.11
https://m.pantip.com/topic/44127935?sc=pk40QVj
EP.12
https://m.pantip.com/topic/44135492?sc=QNnHa51
EP.13
https://m.pantip.com/topic/44141124
และ การสวนกระแสของกองทัพใน EP.14
https://m.pantip.com/topic/44146838?sc=RttnhZ3
เมื่อกองทัพของผมเดินสวนกระแสเข้าแนวรบ
โดยที่แม้แต่ตัวผมเองก็ยังมองไม่เห็นปลายทางด้วยซ้ำ
ระหว่างเดินเข้าหน้าแนวรบ เสียงเตือนจากกุนซือลึกลับท่านหนึ่งแนะนำว่าให้ระมัดระวังให้ดี สนามนี้อาจจะรุนแรงขึ้นเป็นเท่าทวี
ทำให้ผมกระชับอาวุธให้แน่นขึ้น และ ก้าวช้าลงกว่าปกติอีกนิด แต่แล้วหลังจากยกทัพเข้าร่วมกับกลุ่มพันธมิตรด้านพลังงานได้ไม่นาน
กองกำลังของพวกเขาก็ติดพันกับการรบทั้งศึกนอกศึกใน จนกองกำลังร่อยหรอลงเรื่อยๆ
"หรือ สิ่งที่ผมคิดมันจะผิด. . .ผมได้แต่นึกในใจ"
แต่ก็ยังแอบเชื่อมั่นว่าจะค่อยๆรบบนสนามนี้ข้ามวิกฤตไปเรื่อยๆ จึงยังยืนปะทะต่อในแนวรบนี้โดยไม่ได้ถอยเหมือนคนอื่นๆ
การรบกันเองในมหาสงครามของกองกำลังนานาชาติสร้างผลกระทบไปทั่ว
ลามมาจนถึงพลังงานหลักที่ใช้ขับเคลื่อนประเทศส่งผลให้มูลค่าขึ้นสูงลิบลิ่ว
แร่มีค่าต่างๆราคาพุ่งทะยานจนคนที่ถอนกำลังออกไปไล่กว้านซื้อแร่มาเก็บตุนกันหมด
วันนั้นผมเห็นแร่เงินที่ใช้ผลิตสิ่งต่างๆราคาพุ่งขึ้นไวกว่าทองคำเสียอีก หลายๆคนแห่ซื้อจนกลายเป็นกระแส
จนผมเองยังอดไม่ได้ที่จะต้องตามเข้าไปดูเขาซื้อขายกันเลยผมหันกลับไปดูทองคำซึ่งเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนในการก่อสร้างกำแพงเมืองให้แข็งแกร่ง เพื่อป้องกันหายนะ ราคาก็สูงลิบลิ่วจนผมแทบจำราคาเดิมไม่ได้
ตอนนี้ผมทำได้เพียงทยอยสร้างกำแพงป้องกันเพิ่มเติม(กลับมาซื้อทองคำแท่งเพิ่ม)ตอนที่ราคากลับมาใกล้เคียงราคาเดิมมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ผมไม่รู้เลยว่าความบ้าคลั่งของราคาที่พุ่งทะยานจะหยุดลงที่ตรงไหน เพราะในขณะดวงตาแห่งลิเดียฉายภาพความจริงที่น่าสะพรึงกลัวให้ผมเห็นเสมอแต่มันไม่เคยบอกผมเลยว่าจุดสูงสุดของหายนะนี้จะจบลงที่ตรงไหน มันไม่บอกว่าราคาที่ผมเห็นอยู่นี้คือจุดที่แพงที่สุด หรือมันแค่กำลังเริ่มต้นความบ้าคลั่ง
บางครั้งผมก็เบื่อหน่ายดวงตาคู่นี้
มันทำให้ผมเห็นว่า ทุกอย่างรอบตัวคือมายา แต่กลับไม่ยอมให้คำตอบที่ผมปรารถนาที่สุดนั่นคือ
"เมื่อไหร่ที่ต้องบุก หรือ เมื่อไหร่ที่ต้องถอย"
ผมต้องแบกรับความเสี่ยง และ ความผิดพลาด ต้องตัดสินใจด้วย สัญชาตญาณตัวเอง บนโลกที่ค่าสเตตัสทุกอย่าง ถูกเวิลด์บอสปั่นหัวจนแทบแยกไม่ออกว่าอะไรคือ ทองคำ หรืออะไรคือเศษเหล็ก
"ภาพแห่งกาลเวลาหมุนวนพลิกผันไปอีกฉาก
ดวงตาแห่งลิเดียฉายภาพมหาสงครามโบราณที่ฝุ่นตลบอบอวล เป็นภาพกองทัพที่เคยใช้กองทัพอูฐถล่มกองทัพม้าจนราบคาบ
กำลังเผชิญหน้ากับจักรวรรดิแห่งทะเลทรายอันยิ่งใหญ่
ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมต้องเบิกตากว้างคือ แนวรบหน้าสุดของพวกเขา รอบนี้พวกเขาไม่ได้ถือโล่เหล็กหรืออาวุธหนัก
และ ไม่ใช่กองทัพอูฐเหมือนครั้งก่อน
หากแต่เป็น
"กองทัพแมว" และรูปเคารพสัตว์ศักดิ์สิทธิ์
เดินนำหน้าเข้าสู่สมรภูมิ จนผมต้องขยี้ตามองอีกครั้ง
ฝั่งนักรบแห่งทะเลทรายที่ยึดติดกับความเชื่อ และ รูปเคารพอย่างบ้าคลั่ง
ถึงกับมือไม้สั่นเทาไม่กล้าแผลงศร ไม่กล้าโจมตี
เพราะกลัวจะทำลายสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ตนเองเคารพบูชา... สุดท้ายกองทัพที่เคยยิ่งใหญ่ของพวกเขาก็ล่มสลายลงในพริบตา
สงครามครั้งนี้แสดงให้เห็นว่า ชัยชนะบางครั้งก็มาจากการคิดนอกตำราพิชัยสงคราม
ในขณะที่บางความล่มสลาย ก็เกิดขึ้นเพียงเพราะความยึดติด
วินาทีนั้น ภาพในอดีตตัดสลับขนานกับภาพแนวรบในปัจจุบันเสียงโห่ร้องของกองทัพแมว สลับเสียงระเบิดอานุภาพสูงอย่างน่าขนลุก!"
ขณะที่ผมกาลังสับสน และ ครุ่นคิด มือของผมล้วงไปในกระเป๋าเจอวัตถุบางอย่าง
คลำๆดูก็พบว่ามันน่าจะเป็นเหรียญตราสิงโตของอาณาจักร โบราณที่ผมเผลอหยิบติดมือมา
เมื่อผมหยิบเหรียญทองคำตราสิงโตขึ้นมาดู ดวงตาคู่นั้นก็พลันเปล่ง ประกาย ราวกับรูปปั้นสิงโตที่หน้าซากปรักหักพังไม่มีผิด
ดวงตาของมันจ้องลึกเข้ามาสบเข้ากับดวงตาแห่งลิเดียของผม พลันดวงตาแห่งลิเดียก็ฉายภาพอีกครั้ง
เป็นภาพความหายนะจากอดีตสู่ปัจจุบัน หมุนวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าของแต่ละจักรวรรดิแต่ทันใดนั้นเอง สกิลสัจธรรมแห่งความโกลาหลของผมก็ทำงานประสานกัน มันส่องสว่างเผยให้เห็นเส้นทางรอดในเกือบทุกวิกฤต
ในขณะที่ภาพตรงหน้าคือความย่อยยับของอาณาจักรที่ล่มสลาย แต่ผมกลับมองเห็นเคล็ดลับการดำรงอยู่ของ อาณาจักรที่หยัดยืน และ แข็งแกร่ง
พวกเขาไม่ใช่เก่งกล้าเหนือใคร หรือไม่หวาดกลัวต่อสิ่งใด หากแต่พวกเขาควบคุมและบัญชาทัพของตนอย่าง รอบคอบ ระมัดระวัง และ ไม่ยอมให้อารมณ์ใดๆ มาเป็นอำนาจบดบังดวงตาวินาทีนั้นเองแสงสว่างของดวงตาแห่ง ลิเดีย และ สัจธรรมแห่งความโกลาหล ได้หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว
ผมมองเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า มันคือทักษะความสามารถของเหล่าอาณาจักรที่ไม่เคยดับสูญ ท่ามกลางสภาวะจิตที่นิ่งสงบไร้ความหวั่นไหว พวกเขาเรียกมันว่า
"อำนาจแห่งผู้บัญชา(Asset Allocation)"
ในขณะที่กองกำลังนานาชาติตะลุมบอนกัน มอนส์เตอร์ก็เริ่มบุกทะลุแนวต้านต่างๆเข้ามา ความผันผวนความโกลาหลยิ่งทวีหนักขึ้น
ทุ่งสังหารตอนนี้เริ่มมืดมัวไปด้วยฝุ่นควันจากการรบ
ผสมผสานความโกลาหลของเหล่ามอนส์เตอร์ที่ถล่มเข้ามาแต่อยู่ๆค่าพลังรบของพวกเราก็สูงขึ้นจนน่าตกใจ
เหล่านักรบในแนวรบเริ่มโห่ร้องด้วยความฮึกเหิม
พวกเขาคิดว่านี่คือพรอันสูงสุดของพระเจ้า
ทุกกองทัพบุกคืบเข้าแนวรบดุจอาชาพยศ
เรี่ยวแรง มหาศาลเหวี่ยงอาวุธกระทบกันดังทั่วทุ่งสังหาร
จนผมแยกไม่ออกแล้วว่า แนวปะทะไหนคือการรบกันเอง แนวปะทะไหนคือการรบกับศัตรู
แต่ดวงตาแห่งลิเดียฉายภาพความหายนะย้ำๆอยู่เป็นระยะ มันเป็นภาพเดียวกันกับอดีตไม่ผิดเพี้ยน
ราวกับมันกำลังพยายามจะบอกผมว่าตอนนี้พวกเราติดสถานะจากสกิล
สเตตัสมายา(Money Illusion)เสียแล้ว
เสียงฝูงม้าศึกโห่ร้อง ผสมผสานเสียงฝีเท้าอันคึกคนองนั้นเรียกสติผมกลับมาที่ภาพปัจจุบันตรงหน้า
ผมตัดสินใจหยุดทัพรอดูสถานะการณ์อยู่ด้านหลังพวกเขา
ขณะที่พวกเขาทลายแนวต่างๆเข้าไปรวมกันที่จุดเดียว
ราวกับนี่คือการชุมนุมเหล่านักรบ ขณะนั้นเองผมเหลือบไปเห็นนักรบชุดดำลึกลับนอนฟุบหมดสติอยู่
ในมือของเขาถือม้วนหนังสัตว์กำแน่นราวกับมันคือสมบัติล้ำค่า
ผมถือวิสาสะเปิดดู ตัวอักษรสีแดงฉานราวกับเลือด สลักอยู่ กึ่งกลางหน้ากระดาษหยาบๆผืนนั้น
ข้อความสั้นกระชับทว่าสั่นประสาทผู้พบเห็นเด่นชัด
"The Door to Doom Has Opened"
และ ที่มุมขวาล่างของสาสน์เตือนภัยมีตราประทับย่อของกลุ่มคนนิรนามที่ไม่มีใครรู้จักจารึกไว้
(BOFA)
"จบซีซั่น"
กราบขอบคุณทุกท่าน
ที่เดินทางร่วมกันมาในสนามรบแห่งความหวังนี้
จนจบซีซั่น1(ซากแห่งกาลเวลาที่หักพัง)
ตอนนี้ประตูนรกกำลังจะเปิดออกแล้ว
ช่วงนี้พักผ่อนเตรียมตัวให้พร้อมที่จะร้วมเดินทางกันต่อ
ในซีซั่น2(การล่มสลายของปราการโลก)นะครับ
ปล.พี่ๆเพื่อนๆด่านใด มีคำแนะนำ ติ ชม
หรือ อยากแลกเปลี่ยนพูดคุย บอกเล่า ประสบการณ์เจ๋งๆ
ในทุ่งสังการ เชิญพูดคุยแลกเปลี่ยนกันได้ในคอมเมนท์เลยนะครับ ขอบคุณคร้าบบบบ🙏🙏🙏
นักรบชุดดำ (เกมการเงินเดอะซีรีส์ EP.15)
https://m.pantip.com/topic/44118741?sc=ehJO3Vs
EP.2
https://m.pantip.com/topic/44118767?sc=o8XowKg
EP.3
https://m.pantip.com/topic/44118793?sc=gUN7MrQ
EP.4
https://m.pantip.com/topic/44119265?sc=tWMb0dN
EP.5
https://m.pantip.com/topic/44120579?sc=ZOCell1
EP.6
https://m.pantip.com/topic/44122828?sc=nx4hYAi
EP.7
https://m.pantip.com/topic/44123784?sc=76xE96N
EP.8
https://m.pantip.com/topic/44125329?sc=GGp3L6M
EP.9
https://m.pantip.com/topic/44126827?sc=yu2ffV5
EP.10
https://m.pantip.com/topic/44127057?sc=5HygZme
EP.11
https://m.pantip.com/topic/44127935?sc=pk40QVj
EP.12
https://m.pantip.com/topic/44135492?sc=QNnHa51
EP.13
https://m.pantip.com/topic/44141124
และ การสวนกระแสของกองทัพใน EP.14
https://m.pantip.com/topic/44146838?sc=RttnhZ3
เมื่อกองทัพของผมเดินสวนกระแสเข้าแนวรบ
โดยที่แม้แต่ตัวผมเองก็ยังมองไม่เห็นปลายทางด้วยซ้ำ
ระหว่างเดินเข้าหน้าแนวรบ เสียงเตือนจากกุนซือลึกลับท่านหนึ่งแนะนำว่าให้ระมัดระวังให้ดี สนามนี้อาจจะรุนแรงขึ้นเป็นเท่าทวี
ทำให้ผมกระชับอาวุธให้แน่นขึ้น และ ก้าวช้าลงกว่าปกติอีกนิด แต่แล้วหลังจากยกทัพเข้าร่วมกับกลุ่มพันธมิตรด้านพลังงานได้ไม่นาน
กองกำลังของพวกเขาก็ติดพันกับการรบทั้งศึกนอกศึกใน จนกองกำลังร่อยหรอลงเรื่อยๆ
"หรือ สิ่งที่ผมคิดมันจะผิด. . .ผมได้แต่นึกในใจ"
แต่ก็ยังแอบเชื่อมั่นว่าจะค่อยๆรบบนสนามนี้ข้ามวิกฤตไปเรื่อยๆ จึงยังยืนปะทะต่อในแนวรบนี้โดยไม่ได้ถอยเหมือนคนอื่นๆ
การรบกันเองในมหาสงครามของกองกำลังนานาชาติสร้างผลกระทบไปทั่ว
ลามมาจนถึงพลังงานหลักที่ใช้ขับเคลื่อนประเทศส่งผลให้มูลค่าขึ้นสูงลิบลิ่ว
แร่มีค่าต่างๆราคาพุ่งทะยานจนคนที่ถอนกำลังออกไปไล่กว้านซื้อแร่มาเก็บตุนกันหมด
วันนั้นผมเห็นแร่เงินที่ใช้ผลิตสิ่งต่างๆราคาพุ่งขึ้นไวกว่าทองคำเสียอีก หลายๆคนแห่ซื้อจนกลายเป็นกระแส
จนผมเองยังอดไม่ได้ที่จะต้องตามเข้าไปดูเขาซื้อขายกันเลยผมหันกลับไปดูทองคำซึ่งเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนในการก่อสร้างกำแพงเมืองให้แข็งแกร่ง เพื่อป้องกันหายนะ ราคาก็สูงลิบลิ่วจนผมแทบจำราคาเดิมไม่ได้
ตอนนี้ผมทำได้เพียงทยอยสร้างกำแพงป้องกันเพิ่มเติม(กลับมาซื้อทองคำแท่งเพิ่ม)ตอนที่ราคากลับมาใกล้เคียงราคาเดิมมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ผมไม่รู้เลยว่าความบ้าคลั่งของราคาที่พุ่งทะยานจะหยุดลงที่ตรงไหน เพราะในขณะดวงตาแห่งลิเดียฉายภาพความจริงที่น่าสะพรึงกลัวให้ผมเห็นเสมอแต่มันไม่เคยบอกผมเลยว่าจุดสูงสุดของหายนะนี้จะจบลงที่ตรงไหน มันไม่บอกว่าราคาที่ผมเห็นอยู่นี้คือจุดที่แพงที่สุด หรือมันแค่กำลังเริ่มต้นความบ้าคลั่ง
บางครั้งผมก็เบื่อหน่ายดวงตาคู่นี้
มันทำให้ผมเห็นว่า ทุกอย่างรอบตัวคือมายา แต่กลับไม่ยอมให้คำตอบที่ผมปรารถนาที่สุดนั่นคือ
"เมื่อไหร่ที่ต้องบุก หรือ เมื่อไหร่ที่ต้องถอย"
ผมต้องแบกรับความเสี่ยง และ ความผิดพลาด ต้องตัดสินใจด้วย สัญชาตญาณตัวเอง บนโลกที่ค่าสเตตัสทุกอย่าง ถูกเวิลด์บอสปั่นหัวจนแทบแยกไม่ออกว่าอะไรคือ ทองคำ หรืออะไรคือเศษเหล็ก
"ภาพแห่งกาลเวลาหมุนวนพลิกผันไปอีกฉาก
ดวงตาแห่งลิเดียฉายภาพมหาสงครามโบราณที่ฝุ่นตลบอบอวล เป็นภาพกองทัพที่เคยใช้กองทัพอูฐถล่มกองทัพม้าจนราบคาบ
กำลังเผชิญหน้ากับจักรวรรดิแห่งทะเลทรายอันยิ่งใหญ่
ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมต้องเบิกตากว้างคือ แนวรบหน้าสุดของพวกเขา รอบนี้พวกเขาไม่ได้ถือโล่เหล็กหรืออาวุธหนัก
และ ไม่ใช่กองทัพอูฐเหมือนครั้งก่อน
หากแต่เป็น "กองทัพแมว" และรูปเคารพสัตว์ศักดิ์สิทธิ์
เดินนำหน้าเข้าสู่สมรภูมิ จนผมต้องขยี้ตามองอีกครั้ง
ฝั่งนักรบแห่งทะเลทรายที่ยึดติดกับความเชื่อ และ รูปเคารพอย่างบ้าคลั่ง
ถึงกับมือไม้สั่นเทาไม่กล้าแผลงศร ไม่กล้าโจมตี
เพราะกลัวจะทำลายสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ตนเองเคารพบูชา... สุดท้ายกองทัพที่เคยยิ่งใหญ่ของพวกเขาก็ล่มสลายลงในพริบตา
สงครามครั้งนี้แสดงให้เห็นว่า ชัยชนะบางครั้งก็มาจากการคิดนอกตำราพิชัยสงคราม
ในขณะที่บางความล่มสลาย ก็เกิดขึ้นเพียงเพราะความยึดติด
วินาทีนั้น ภาพในอดีตตัดสลับขนานกับภาพแนวรบในปัจจุบันเสียงโห่ร้องของกองทัพแมว สลับเสียงระเบิดอานุภาพสูงอย่างน่าขนลุก!"
ขณะที่ผมกาลังสับสน และ ครุ่นคิด มือของผมล้วงไปในกระเป๋าเจอวัตถุบางอย่าง
คลำๆดูก็พบว่ามันน่าจะเป็นเหรียญตราสิงโตของอาณาจักร โบราณที่ผมเผลอหยิบติดมือมา
เมื่อผมหยิบเหรียญทองคำตราสิงโตขึ้นมาดู ดวงตาคู่นั้นก็พลันเปล่ง ประกาย ราวกับรูปปั้นสิงโตที่หน้าซากปรักหักพังไม่มีผิด
ดวงตาของมันจ้องลึกเข้ามาสบเข้ากับดวงตาแห่งลิเดียของผม พลันดวงตาแห่งลิเดียก็ฉายภาพอีกครั้ง
เป็นภาพความหายนะจากอดีตสู่ปัจจุบัน หมุนวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าของแต่ละจักรวรรดิแต่ทันใดนั้นเอง สกิลสัจธรรมแห่งความโกลาหลของผมก็ทำงานประสานกัน มันส่องสว่างเผยให้เห็นเส้นทางรอดในเกือบทุกวิกฤต
ในขณะที่ภาพตรงหน้าคือความย่อยยับของอาณาจักรที่ล่มสลาย แต่ผมกลับมองเห็นเคล็ดลับการดำรงอยู่ของ อาณาจักรที่หยัดยืน และ แข็งแกร่ง
พวกเขาไม่ใช่เก่งกล้าเหนือใคร หรือไม่หวาดกลัวต่อสิ่งใด หากแต่พวกเขาควบคุมและบัญชาทัพของตนอย่าง รอบคอบ ระมัดระวัง และ ไม่ยอมให้อารมณ์ใดๆ มาเป็นอำนาจบดบังดวงตาวินาทีนั้นเองแสงสว่างของดวงตาแห่ง ลิเดีย และ สัจธรรมแห่งความโกลาหล ได้หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว
ผมมองเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า มันคือทักษะความสามารถของเหล่าอาณาจักรที่ไม่เคยดับสูญ ท่ามกลางสภาวะจิตที่นิ่งสงบไร้ความหวั่นไหว พวกเขาเรียกมันว่า "อำนาจแห่งผู้บัญชา(Asset Allocation)"
ในขณะที่กองกำลังนานาชาติตะลุมบอนกัน มอนส์เตอร์ก็เริ่มบุกทะลุแนวต้านต่างๆเข้ามา ความผันผวนความโกลาหลยิ่งทวีหนักขึ้น
ทุ่งสังหารตอนนี้เริ่มมืดมัวไปด้วยฝุ่นควันจากการรบ
ผสมผสานความโกลาหลของเหล่ามอนส์เตอร์ที่ถล่มเข้ามาแต่อยู่ๆค่าพลังรบของพวกเราก็สูงขึ้นจนน่าตกใจ
เหล่านักรบในแนวรบเริ่มโห่ร้องด้วยความฮึกเหิม
พวกเขาคิดว่านี่คือพรอันสูงสุดของพระเจ้า
ทุกกองทัพบุกคืบเข้าแนวรบดุจอาชาพยศ
เรี่ยวแรง มหาศาลเหวี่ยงอาวุธกระทบกันดังทั่วทุ่งสังหาร
จนผมแยกไม่ออกแล้วว่า แนวปะทะไหนคือการรบกันเอง แนวปะทะไหนคือการรบกับศัตรู
แต่ดวงตาแห่งลิเดียฉายภาพความหายนะย้ำๆอยู่เป็นระยะ มันเป็นภาพเดียวกันกับอดีตไม่ผิดเพี้ยน
ราวกับมันกำลังพยายามจะบอกผมว่าตอนนี้พวกเราติดสถานะจากสกิล สเตตัสมายา(Money Illusion)เสียแล้ว
เสียงฝูงม้าศึกโห่ร้อง ผสมผสานเสียงฝีเท้าอันคึกคนองนั้นเรียกสติผมกลับมาที่ภาพปัจจุบันตรงหน้า
ผมตัดสินใจหยุดทัพรอดูสถานะการณ์อยู่ด้านหลังพวกเขา
ขณะที่พวกเขาทลายแนวต่างๆเข้าไปรวมกันที่จุดเดียว
ราวกับนี่คือการชุมนุมเหล่านักรบ ขณะนั้นเองผมเหลือบไปเห็นนักรบชุดดำลึกลับนอนฟุบหมดสติอยู่
ในมือของเขาถือม้วนหนังสัตว์กำแน่นราวกับมันคือสมบัติล้ำค่า
ผมถือวิสาสะเปิดดู ตัวอักษรสีแดงฉานราวกับเลือด สลักอยู่ กึ่งกลางหน้ากระดาษหยาบๆผืนนั้น
ข้อความสั้นกระชับทว่าสั่นประสาทผู้พบเห็นเด่นชัด
"The Door to Doom Has Opened"
และ ที่มุมขวาล่างของสาสน์เตือนภัยมีตราประทับย่อของกลุ่มคนนิรนามที่ไม่มีใครรู้จักจารึกไว้
(BOFA)
"จบซีซั่น"
กราบขอบคุณทุกท่าน
ที่เดินทางร่วมกันมาในสนามรบแห่งความหวังนี้
จนจบซีซั่น1(ซากแห่งกาลเวลาที่หักพัง)
ตอนนี้ประตูนรกกำลังจะเปิดออกแล้ว
ช่วงนี้พักผ่อนเตรียมตัวให้พร้อมที่จะร้วมเดินทางกันต่อ
ในซีซั่น2(การล่มสลายของปราการโลก)นะครับ
ปล.พี่ๆเพื่อนๆด่านใด มีคำแนะนำ ติ ชม
หรือ อยากแลกเปลี่ยนพูดคุย บอกเล่า ประสบการณ์เจ๋งๆ
ในทุ่งสังการ เชิญพูดคุยแลกเปลี่ยนกันได้ในคอมเมนท์เลยนะครับ ขอบคุณคร้าบบบบ🙏🙏🙏