ผมคบกับแฟนคนนี้มาตั้งแต่ ปวช-ปวส ออกมาต่อมหาลัยด้วยกัน เช่าหออยู่ด้วยกัน พอเราทั้งคู่ได้เริ่มใช้ชีวิตด้วยกัน แรกๆก็ดี หลังๆเริ่มเข้ากันไม่ได้เธอเป็นคนที่ใช้ชีวิตกลางคืน และพวกงานบ้านผมก็ชอบบ่นใส่ การใช้เงินบางทีเราไปกินร้านอาหาร หารค่าข้าวกันหรือให้อีกฝ่ายจ่ายบ้างเวลาวันไหนเขาขอผมซื้อข้าวผมก็ให้ แต่จะมีบางครั้งที่ผมเงินน้อยจริงๆพอซื้อข้าวให้ก่อนได้แต่ก็ทวงคืนบ้างเรื่องนี้ก็ชอบเขาก็ชอบบ่นอยู่
(น่าจะเป็นสาเหตุ)
ทีนี้มันตั้งแต่ต้นปีแล้วที่ย้ายเข้ามหาลัยมา ผมติดเพื่อน และบางทีก็ชอบที่จะไปกินเหล้า แล้วกลับดึก เธอก็เป็นห่วง บางวันผมก็กลับหอไม่ได้ต้องกลับบ้านไปตัดงานของมหาลัย เราเลยเริ่มห่างเหิน
หลังจากนั้นทุกอย่างเริ่มรู้สึกแปลก เธอเริ่มบอกว่าอยากอยู่คนเดียวหลังจากที่เอาแมวเข้ามาเลี้ยง ช่วงนั้นเพื่อนเธอก็ชวนไปเที่ยวบางแสน ผมถามตลอดว่าให้ไปด้วยไหม เธอก็ไม่ให้ผมไป แล้วก็สวนผมว่าที่ผมจะไปเที่ยวกับเพื่อนเธอยังไม่ไปเลย ผมก็ชวนเธอนะแต่เธอเหมือนจะไม่ชอบสังคมผม
(ผมไปแอบดูโทรศัพท์เขาตอนคบกัน)
เธอเล่าให้กับเพื่อนสนิทฟังว่า ตอนไปเที่ยวบางแสนรู้สึกมีความสุขมากๆ แต่กลับมาถึงหอพอเจอหน้าผมรู้สึกเสียอารมณ์เลย
(จุดที่เราเริ่มห่างเหินกัน)
นับวันอยู่ด้วยกันแชทเราทั้งคู่เริ่มคุยกันน้อยลง ผมก็เริ่มตอบเธอน้อยลง ไม่ได้เล่าเรื่องอะไรให้ฟัง ฝ่ายนู้นก็มีทักมาตลอดนะคุยกันเรื่อยๆแต่ ความรู้สึกเปลี่ยนไป ผมถามดูว่าทำไม ช่วงนี้ถึง ไม่ค่อยอยากให้ไปหาที่หอเลย เธอก็ตอบว่าอยากอยู่คนเดียว “ความรู้สึกของเธอตอนนี้ คือจะมีผมก็ได้หรือไม่มีก็ได้“ เธอบอกตอนที่ผมกลับไปเข้าหาเธอเริ่มรู้สึกรำคาญแล้วบอกผมว่าไม่เคยทำแบบนี้ ผมรู้สึกน้อยใจ ก็ทักเรื่องเลิกกันไป จนสุดท้ายเธอก็ย้อมเลิก
หลังจากนั้นเป็นเดือนผมยื้อ ผมง้อ เพราะผมก็ขาดเธอไม่ได้
จนเธอเริ่มรำคาญแล้วก็สาดคำด่าใส่ผม
“เป็นแบบนี้ไงถึงไม่น่ามาคบกับคนแบบนี้ตั้งแต่แรกหรือเสียเวลาชีวิต“
(ตอนนี้โดนบล็อกไปแล้ว)
ผมยอมรับเลยนะช่วงเวลาที่เราคบกันมาอะเรามีเรื่องทะเลาะกันตลอดผมเคยขึ้นเสียงพ้นคำด่าใส่เธอบ้าง ละเลยความรู้สึกเธอบ้าง แต่ผมไม่เคยคิดเลยว่าที่ผ่านมาเป็นการเสียเวลา เพราะเราผ่านอะไรมาเยอะจริงๆ ยิ้มด้วยกันมาตลอดเคยบอกว่าขาดกันไปไม่ได้ เที่ยวด้วยกันแทบจะตัวติดกันตลอด
ผมไม่รู้ในความคิดของเธอว่าเราแย่ขนาดไหนถึงเธอพูดงั้นออกมาผมนั่งทบทวนตัวเองตลอด รู้สึกผิดและเสียใจที่มันจบแบบนี้
การที่คบกับใครสักคนนานๆเข้าพอเลิกกันแล้วรู้สึกเสียดายเวลาชีวิต?
(น่าจะเป็นสาเหตุ)
ทีนี้มันตั้งแต่ต้นปีแล้วที่ย้ายเข้ามหาลัยมา ผมติดเพื่อน และบางทีก็ชอบที่จะไปกินเหล้า แล้วกลับดึก เธอก็เป็นห่วง บางวันผมก็กลับหอไม่ได้ต้องกลับบ้านไปตัดงานของมหาลัย เราเลยเริ่มห่างเหิน
หลังจากนั้นทุกอย่างเริ่มรู้สึกแปลก เธอเริ่มบอกว่าอยากอยู่คนเดียวหลังจากที่เอาแมวเข้ามาเลี้ยง ช่วงนั้นเพื่อนเธอก็ชวนไปเที่ยวบางแสน ผมถามตลอดว่าให้ไปด้วยไหม เธอก็ไม่ให้ผมไป แล้วก็สวนผมว่าที่ผมจะไปเที่ยวกับเพื่อนเธอยังไม่ไปเลย ผมก็ชวนเธอนะแต่เธอเหมือนจะไม่ชอบสังคมผม
(ผมไปแอบดูโทรศัพท์เขาตอนคบกัน)
เธอเล่าให้กับเพื่อนสนิทฟังว่า ตอนไปเที่ยวบางแสนรู้สึกมีความสุขมากๆ แต่กลับมาถึงหอพอเจอหน้าผมรู้สึกเสียอารมณ์เลย
(จุดที่เราเริ่มห่างเหินกัน)
นับวันอยู่ด้วยกันแชทเราทั้งคู่เริ่มคุยกันน้อยลง ผมก็เริ่มตอบเธอน้อยลง ไม่ได้เล่าเรื่องอะไรให้ฟัง ฝ่ายนู้นก็มีทักมาตลอดนะคุยกันเรื่อยๆแต่ ความรู้สึกเปลี่ยนไป ผมถามดูว่าทำไม ช่วงนี้ถึง ไม่ค่อยอยากให้ไปหาที่หอเลย เธอก็ตอบว่าอยากอยู่คนเดียว “ความรู้สึกของเธอตอนนี้ คือจะมีผมก็ได้หรือไม่มีก็ได้“ เธอบอกตอนที่ผมกลับไปเข้าหาเธอเริ่มรู้สึกรำคาญแล้วบอกผมว่าไม่เคยทำแบบนี้ ผมรู้สึกน้อยใจ ก็ทักเรื่องเลิกกันไป จนสุดท้ายเธอก็ย้อมเลิก
หลังจากนั้นเป็นเดือนผมยื้อ ผมง้อ เพราะผมก็ขาดเธอไม่ได้
จนเธอเริ่มรำคาญแล้วก็สาดคำด่าใส่ผม
“เป็นแบบนี้ไงถึงไม่น่ามาคบกับคนแบบนี้ตั้งแต่แรกหรือเสียเวลาชีวิต“
(ตอนนี้โดนบล็อกไปแล้ว)
ผมยอมรับเลยนะช่วงเวลาที่เราคบกันมาอะเรามีเรื่องทะเลาะกันตลอดผมเคยขึ้นเสียงพ้นคำด่าใส่เธอบ้าง ละเลยความรู้สึกเธอบ้าง แต่ผมไม่เคยคิดเลยว่าที่ผ่านมาเป็นการเสียเวลา เพราะเราผ่านอะไรมาเยอะจริงๆ ยิ้มด้วยกันมาตลอดเคยบอกว่าขาดกันไปไม่ได้ เที่ยวด้วยกันแทบจะตัวติดกันตลอด
ผมไม่รู้ในความคิดของเธอว่าเราแย่ขนาดไหนถึงเธอพูดงั้นออกมาผมนั่งทบทวนตัวเองตลอด รู้สึกผิดและเสียใจที่มันจบแบบนี้