จินตนิยายเรื่อง "มหาสมณะปุกกุสาติ"

🌿 "สาส์นทองแห่งตักสิลา"

แสงสุรีย์ส่องหล้าฟ้ารุ่งสาง
เหนือเส้นทางตักสิลาถิ่นอาศัย
ราชาผู้ทรงธรรมล้ำวิไล
ครองแผ่นไผทด้วยเมตตาประชา

สาส์นทองล่องมาจากราชคฤห์
ดุจแสงธรรมพร่างพริ้งยิ่งหนักหนา
เพียงทอดเนตรพระรัตนตรัยมา
ดวงวิญญาณก็ผ่องพ้นมลทิน

สละบัลลังก์สละแก้วและแหวนเพชร
ละอำนาจเกียรติยศหมดทรัพย์สิน
ห่มกาสาว์ก้าวเดี่ยวอย่างอาจิณ
มุ่งแผ่นดินองค์ศาสดาประชุมธรรม

บาทเปล่าเหยียบกรวดทรายมิหวั่นไหว
แม้เลือดไหลก็ยอมด้วยใจมั่น
ทุกลมหายใจเข้าออกผูกผูกพัน
น้อมถวายพระบรมศาสดา

ครั้นค่ำคืนโรงหม้ออันเงียบสงัด
สองนักบวชนั่งสงบทุกทิศา
ศิษย์ยังมิรู้ผู้ตรงหน้า
คือศาสดาผู้ทรงพระกรุณา

ธาตุหกถูกจำแนกแยกตามเหตุ
เห็นสังเขตมิใช่ตนพ้นตัณหา
"นั่นไม่ใช่ของเรา" เฝ้าภาวนา
อวิชชาพลันดับกับปัญญา

รุ่งอรุณก้าวไปไม่หวนหลัง
แม้ชีพพังเพราะวิบากแต่ก่อนมา
กายแตกดับแต่ธรรมค้ำชีวา
สู่สุทธาวาสฟ้าสงบเย็น

โอ้ปุกกุสาติผู้ทรงศรัทธาแท้
ละโลกแลกพระธรรมอันล้ำเข็ญ
มรดกไว้คือมรรคอันร่มเย็น
ส่องผู้เห็นทางพ้นวัฏสงสาร