สวัสดีครับ ปัจจุบันผมอายุ 20 ปี สิ่งที่ผมอยากจะเล่าต่อไปนี้ คือประสบการณ์การพยายามเลิกยาบ้าด้วยตัวเอง
ผมเริ่มเสพยาตั้งแต่อายุ 16 ปี ยาวมาจนถึงปัจจุบัน ในช่วงอายุ 16-17 ปี ผมทำทุกอย่างเหมือนคนติดยาทั่วไป ติดเพื่อน ติดเสพ ไม่ยอมอยู่บ้าน และมีวิ่งส่งยาให้เขาบ้างเล็กๆ น้อยๆ จนกระทั่งอายุ 18 ปี ผมเริ่มมีโอกาสได้อยู่กับตัวเองคนเดียว ความคิดที่อยากจะเลิกยารวมถึงการเปลี่ยนแปลงตัวเองจึงเริ่มต้นขึ้น
1. ด่านแรก: ทำความเข้าใจอารมณ์และพฤติกรรมเสพติด
ตอนที่เริ่มคิดจะเลิก ผมตระหนักดีว่ามันยากมาก ผมจึงพยายามมองหาพฤติกรรมอื่นของตัวเองที่ขับเคลื่อนด้วยอารมณ์เพื่อทำความเข้าใจมันก่อน เช่น พฤติกรรมตอนเล่นสล็อตที่มักจะเล่นจนหมดตัวแล้วมานั่งผิดหวัง
ผมพยายามยอมรับความรู้สึกผิดหวังตรงนั้นให้ได้ ซึ่งยากพอสมควร ผมต้องยอมรับว่าหลายครั้งที่กำลังเล่นอยู่ สมองมันคิดได้นะว่า 'ควรหยุด' แต่ใจกลับไม่ยอมหยุด เหมือนมีความย้อนแย้งในความคิดตัวเอง แต่พอผ่านไปสักพัก เมื่อผมเริ่มยอมรับความจริงข้อนี้ได้ ความรู้สึกผิดหวังและโทษตัวเองก็ลดลง และทำให้ผมเริ่มเปลี่ยนมุมมองเพื่อลดความต้องการ (Craving) ในสิ่งเสพติดลงได้
2. ด่านที่สอง: รับมือกับ "ความเบื่อ" ในช่วงขาดสิ่งกระตุ้น
หลังจากลดความต้องการลงมาได้ ปัญหาต่อมาคือช่วงที่ขาดยา สมองมักจะหาเหตุผลกระตุ้นให้เรากลับไปเสพอีก ผมจึงลองสังเกตตัวเองจนพบข้อสรุปว่า มันไม่ใช่ความทรมานทางร่างกายหรือความเฉยเมยไร้ชีวิตชีวาที่เป็นปัญหาใหญ่สำหรับผม
แต่ปัญหามันคือ "ความเบื่อ" ครับ พอวันๆ หนึ่งว่างและไม่ได้ทำอะไร สมองมันจะสั่งให้กลับไปเสพยาเพื่อแก้เบื่อทันที เมื่อรู้ทันความคิดนี้ ผมเลยต้องหาอะไรทำที่ให้ความสนุกในระดับที่ไม่รู้สึกว่ากำลังฝืนตัวเองอยู่ ซึ่งสิ่งเดียวที่มีความน่าจะเป็นไปได้มากที่สุดคือ "การออกกำลังกาย"
สถานการณ์ปัจจุบัน
หลังจากนั้นผมจึงเริ่มต้นสร้างร่างกายตัวเอง ปัจจุบันผมยังไม่ได้เลิกเสพแบบเด็ดขาด 100% แต่ใช้วิธีควบคุมและลดปริมาณลง
ซึ่งสิ่งเดียวที่มีความน่าจะเป็นไปได้มากที่สุดคือ 'การออกกำลังกาย' เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่สามารถสร้างความท้าทายใหม่ ๆ ให้กับตัวเองได้ ซึ่งความท้าทายนี้เองที่เข้ามาทดแทนความตื่นเต้นที่สมองเคยโหยหา
โดยตั้งเงื่อนไขกับตัวเองว่าจะไม่เสพยาเลยในวันที่ออกกำลังกาย (ปัจจุบันยังไฝเลิกไม่ได้100%) !เหตุที่ผมคิดหาวิธีใหม่ๆที่ผมไม่ต้องฝืนมาก การบำบัดปกติมันทรมานสำหรับผมมันเสี่ยงที่ผมจะไม่เหมือนเดิมเพราะ ความว่างเปล่าในช่วงขาดยา มันชั่งไร้ความหมายเหลือเกินสำหรับผม
ประสบการณ์จากผู้เสพยาเสพติด
ผมเริ่มเสพยาตั้งแต่อายุ 16 ปี ยาวมาจนถึงปัจจุบัน ในช่วงอายุ 16-17 ปี ผมทำทุกอย่างเหมือนคนติดยาทั่วไป ติดเพื่อน ติดเสพ ไม่ยอมอยู่บ้าน และมีวิ่งส่งยาให้เขาบ้างเล็กๆ น้อยๆ จนกระทั่งอายุ 18 ปี ผมเริ่มมีโอกาสได้อยู่กับตัวเองคนเดียว ความคิดที่อยากจะเลิกยารวมถึงการเปลี่ยนแปลงตัวเองจึงเริ่มต้นขึ้น
1. ด่านแรก: ทำความเข้าใจอารมณ์และพฤติกรรมเสพติด
ตอนที่เริ่มคิดจะเลิก ผมตระหนักดีว่ามันยากมาก ผมจึงพยายามมองหาพฤติกรรมอื่นของตัวเองที่ขับเคลื่อนด้วยอารมณ์เพื่อทำความเข้าใจมันก่อน เช่น พฤติกรรมตอนเล่นสล็อตที่มักจะเล่นจนหมดตัวแล้วมานั่งผิดหวัง
ผมพยายามยอมรับความรู้สึกผิดหวังตรงนั้นให้ได้ ซึ่งยากพอสมควร ผมต้องยอมรับว่าหลายครั้งที่กำลังเล่นอยู่ สมองมันคิดได้นะว่า 'ควรหยุด' แต่ใจกลับไม่ยอมหยุด เหมือนมีความย้อนแย้งในความคิดตัวเอง แต่พอผ่านไปสักพัก เมื่อผมเริ่มยอมรับความจริงข้อนี้ได้ ความรู้สึกผิดหวังและโทษตัวเองก็ลดลง และทำให้ผมเริ่มเปลี่ยนมุมมองเพื่อลดความต้องการ (Craving) ในสิ่งเสพติดลงได้
2. ด่านที่สอง: รับมือกับ "ความเบื่อ" ในช่วงขาดสิ่งกระตุ้น
หลังจากลดความต้องการลงมาได้ ปัญหาต่อมาคือช่วงที่ขาดยา สมองมักจะหาเหตุผลกระตุ้นให้เรากลับไปเสพอีก ผมจึงลองสังเกตตัวเองจนพบข้อสรุปว่า มันไม่ใช่ความทรมานทางร่างกายหรือความเฉยเมยไร้ชีวิตชีวาที่เป็นปัญหาใหญ่สำหรับผม
แต่ปัญหามันคือ "ความเบื่อ" ครับ พอวันๆ หนึ่งว่างและไม่ได้ทำอะไร สมองมันจะสั่งให้กลับไปเสพยาเพื่อแก้เบื่อทันที เมื่อรู้ทันความคิดนี้ ผมเลยต้องหาอะไรทำที่ให้ความสนุกในระดับที่ไม่รู้สึกว่ากำลังฝืนตัวเองอยู่ ซึ่งสิ่งเดียวที่มีความน่าจะเป็นไปได้มากที่สุดคือ "การออกกำลังกาย"
สถานการณ์ปัจจุบัน
หลังจากนั้นผมจึงเริ่มต้นสร้างร่างกายตัวเอง ปัจจุบันผมยังไม่ได้เลิกเสพแบบเด็ดขาด 100% แต่ใช้วิธีควบคุมและลดปริมาณลง
ซึ่งสิ่งเดียวที่มีความน่าจะเป็นไปได้มากที่สุดคือ 'การออกกำลังกาย' เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่สามารถสร้างความท้าทายใหม่ ๆ ให้กับตัวเองได้ ซึ่งความท้าทายนี้เองที่เข้ามาทดแทนความตื่นเต้นที่สมองเคยโหยหา
โดยตั้งเงื่อนไขกับตัวเองว่าจะไม่เสพยาเลยในวันที่ออกกำลังกาย (ปัจจุบันยังไฝเลิกไม่ได้100%) !เหตุที่ผมคิดหาวิธีใหม่ๆที่ผมไม่ต้องฝืนมาก การบำบัดปกติมันทรมานสำหรับผมมันเสี่ยงที่ผมจะไม่เหมือนเดิมเพราะ ความว่างเปล่าในช่วงขาดยา มันชั่งไร้ความหมายเหลือเกินสำหรับผม