สติสัมปชัญญะ

คราวนี้ก็มาถึง บทที่สำคัญสุด คือ สติ และ  สัมปชัญญะ   ซึ้วเป็น สภาวะ หลักที่นำไป เจริญใน สภาวธรรม อื่นๆ  หรือ เรียกว่า ทั้งหมดทั้งปวงเลยก็ว่าได้  

สติ คือ การ รู้สึกรู้ จะเรียกอีกโวหารก็ได้ ว่า จิตตั้งมั่น  ซึ้งความหมายจะลึกซึ้งกว่าคำไทย  สติ มีทั้งมิจฉาและสัมมา  เช่น โจรเจอ ตร ดักเกิดเห็น ตร จึงมีสติ

วาวแผนหลบหนี  สภาวะ แบบนี้คือ สติยังอยู่ในฝ่าย บุญและบาป ไม่ได้เป็น โลกุตระ คือเพื่อนำออกจากโลการจะรจะเข้าใจธรรมฝ่าย โลกุตระ ได้นั้นก็ต้อง

มีปัญญาแยกแยะ ฝ่ายบุญและบาป ได้ถูกต้องก่อน จึงจะเป็นโลกุตระ ได้  หากยังบิดเบือน ธรรม ฝ่ายโลกียะ  เช่น  เมื่อถูกโจมตีจึงตอบโต้ไม่บาปแบบนี้ก็จะ

ผิดธรรม  ถูกโจมตีจึงปัดป้องป้องกัน แบบนี้ ถูกธรรม กแต่ก็ต้อบมาดูรายละเอียด แยกเป็นส่วนๆ ว่า ส่วนไหน บุญและบาปอีก  และ เพียรขจัด อกุศลออก

ด้ว สติ เป็น ขณะจิตหรืออห่วงเวลา ห่วงกิริยา  ยิ่งมีสติมาก ก็ แยกได้ มากได้ลึก  ก็จะ บริสุทธิ์ ขึ้นเรื่อยๆ  เป็นการทำให้จิตใจบริสุทธิ์  ปัญญาจากการเรียนรู้

จึงมีความสำคัญในส่วนนี้หรือก็คือ ปริยัติ  

     ปคล กะทู้นี่จะเปิดให้ สอบถามในสิ่งที่สงสัย  ไม่ใช่จับผิด หรือ ไล่หาความผิด  เบื่อ ที่จะถกเถียงเอาชนะ  ถ้าไม่มีใคร ถามอะไร ต่อไปก็ เลิกเปิดให้ถาม
ตอนนี้ รู้สึกว่า มีอะไรบางอย่าง เปลี่ยนแปลง เหมือนมันเริ่มต้นขึ้นแล้ว