สวัสดีค่ะพี่ๆ ขอเล่าคร่าวๆก่อนนะคะว่า หนูอยู่ในครอบครัวที่มีฐานะด้านเงินค่อนข้างดี ครอบครัวหนูมี4คน พี่ชาย พ่อ แม่ และหนูค่ะ พี่ชายหนูมี ADHD และโรคอื่นๆ ที่ทำให้พ่อแม่หนูกังวลกับพี่ชายบ่อยๆค่ะ หนูรักพ่อแม่มากๆค่ะ พออยากเรียนอะไร ก็ได้เรียน พ่อแม่ไม่เคยกดดันเรื่องการทำคะแนนออกมาให้ดี แต่หนูก็ทำให้ออกมาดีพอสมควรเลยค่ะ พออยากย้อมสีผม ก็ได้ย้อม ถือว่าหนูเป็นคนที่โชคดีมากๆเลยค่ะ

ถึงหนูพูดออกมา อาจจะดูเป็นลูกบังเกิดกล้าว(พ่อแม่ชอบเรียก แม้แต่หนูไม่ค่อยรู้ความหมายสักเท่าไร) แต่ก็อยากรู้จริงๆค่ะว่าที่รู้สึกอย่างนี้มันผิดหรือเปล่า

พอดีว่าวันหนึ่ง พี่ชายหนูได้ทำอะไรที่พ่อแม่หนูผิดหวังมากๆเลยค่ะ ทั้งสองคนเลยนั่งคุยกันบนโต๊ะกินข้าว หนูอยู่ห้องเดียวกันกับพ่อแม่หนูค่ะ ตอนแรกพ่อกับแม่คุยเรื่องพี่ชายอยู่ค่ะ แล้วอยู่ดีๆก็หันมาคุยเรื่องหนู และถามว่า อยากเรียน … ต่อมั้ย หนูคิดไม่ทันค่ะ เพราะมันเป็นวิชาที่หนูชอบมากๆ แต่ก็รู้ว่าพอพ่อไปรับไปส่ง มันลำบากพ่อแทน

หนูเลยตอบว่า ขอคิดก่อนค่ะ หลังจากนั้น แม่หนูก็กระซิบอะไรให้พ่อฟัง แล้วก็ดังขึ้นเรื่อยๆ หนูจึงได้ยินหมดเลยว่า แม่พูดว่า ไม่มีความสุขเลย อ้วนก็อ้วน เครียดก็เครียด บ่นแบบนี้ให้พ่อฟังค่ะ
หนูชินแล้ว จนประโยค ไม่น่ามีลูกเลย และเริ่มเปรียบเทียบหนู กับโทษตัวเองว่าทำไมเป็นแม่ไม่ดี ทำไมเลี้ยงลูกมาไม่ดีขนาดนี้ อะไรแบบนี้อะค่ะ

ปกติหนูชินและยอมฟังค่ะ แต่ครั้งนี้หนูไม่ได้คุยกับพ่อและแม่อยู่ และไม่ค่อยอยากฟังว่าตัวเองไม่น่ามาเกิดสักเท่าไหร่ ก็เลยไปนั่งที่ระเบียง(มันไม่มีที่อื่นแล้วจริงๆ) แต่ดันฝนตก555เลยเข้ามา หลังเข้ามา พ่อก็พูดดังๆว่าจะไม่ไปส่งที่เรียน ไม่ทำนู่นทำนี่ให้ แต่ไม่ได้พูดต่อหน้าหนูนะ พูดต่อหน้าแม่ หนูยังงงอยู่เลยค่ะว่า 1. ทำอะไรผิด 2. ไปนั่งที่ระเบียง แล้วโมโหทำไม

ที่หนูไม่โอเคที่สุดคือประโยค ไม่น่ามีลูกเลย มันทำให้หนูเสียใจมากเลยอะค่ะ ตอนนี้ก็ทำตัวไม่ถูก เพราะพ่อกับแม่ไม่คุยกับหนูเลยหลังจากไปนั่งที่ระเบียง

ยาวมากเลยค่ะ แค่อยากมาระบายๆเฉยๆค่ะ ใครอ่านจบคือเทพเลยนะคะเนี่ย555