เมื่อบ้านไม่รู้สึกบ้าน แล้วที่ไหนคือ "บ้าน" ของเรากันแน่

สวัสดีค่ะ เราเพิ่งจะขึ้นปีหนึ่งได้ย้ายเข้ามาเรียนในกรุงเทพเราไม่ค่อยโฮมซิกเท่าไร อยู่คนเดียวก็สนุกดี แต่มันมีบางจังหวะที่เหนื่อยรู้สึกท้อเหมือนกัน บางครั้งเวลานั่งกินข้าวคนเดียวก็นึกขึ้นมาได้ว่าเราไม่มีคนที่อยู่ข้างๆกันบ้างเลยน้า เพื่อนก็อยู่ไกล ครอบครัวแต่เดิมก็ไม่ได้อยากมีเราตั้งแต่แรก คงเป็นโชคดีหรือร้ายของเราก็ไม่รู้ที่เกิดมาเป็นผู้หญิง เรียนดีมาตลอด ดูแลตัวเองได้ ทำงานส่งตัวเองเรียน งานบ้านก็ต้องช่วยทำ ดูแลคนแก่ในบ้านอีก ที่บ้านเลยยอมเจียดเงินมาช่วยส่งเราเรียน ไม่รู้ว่าเขามองว่าเราเก่งขนาดไหนถึงพูดกับเราว่า เงินเดือนเดือนละ 2000 ก็พอใช้แล้ว เราฟังแล้วก็ได้แต่ขำ ค่าหอ+ค่าน้ำ+ค่าไฟ ก็ 3500++ แล้วถึงจะกู้กยศ.เรียนไปด้วยแต่ก็ไม่ใช่ว่ามันจะได้เลย กว่าจะได้เงินก็อีกหลายเดือน อีกอย่างค่าเทอมเราก็จ่ายเองไม่ได้ขอใคร ประโยคที่ทำให้เราหมดแรงเลยคงเป็นตอนที่เขาโทรมาถามสารทุกข์สุขดิบตามปกติแต่ดันพูดว่าให้กินให้อิ่มๆอย่าอดมื้อกินมื้อ 55555เราจะทำได้ยังไงคะ เดือนละ 2000 ที่ว่าเดือนนี้ยังไม่ให้เราด้วยซ้ำ เราอยู่มาเกือบครึ่งเดือนด้วยเงินเก็บตัวเองล้วนๆ

แต่เพิ่งจะเคยอยู่คนเดียวครั้งแรก เพิ่งจะเคยได้เสียค่าใช้จ่ายทั้งหมดด้วยตัวเองทุกอย่างเป็นครั้งแรกเราก็แอบใจเสียนิดหน่อย ไม่อยากยอมรับแต่ก็คิดถึงบ้านขึ้นมาคิดว่าได้กลับมาพักสักวันสองวันคงหายเหนื่อย

วันนี้เราเพิ่งถึงบ้านตอนเที่ยงกว่า เรากำลังมึนรถ+หิวๆด้วยแต่กลับมาบ้านแล้วค้นพบว่าไม่มีกับข้าวเหลือเลย เราโทรบอกก่อนมาแล้วเลยแอบคาดหวังว่าที่บ้านจะทำกับข้าวไว้เผื่อแต่ก็ไม่มี5555 สุดท้ายเราได้กินข้าวจากที่พระที่บิณฑบาตประจำแบ่งมาให้ ยอมรับเลยว่าน้อยใจมาก จุดที่ทำให้ต้องมาโพสระบายในนี้คือจังหวะที่คนในบ้านทะเลาะกัน แล้วใช้เราให้ไปทำอาหารเย็นให้ทุกคน เรานั่งรถมาตั้งไกล เหนื่อยก็เหนื่อย คาดหวังแค่กับข้าวซักอย่างกับกอดก็ยังไม่ได้ จะนอนพักในห้องก็ฝุ่นเต็มเพราะไม่มีใครกวาดไว้ให้ มีปลวกแทะประตูด้วยนะคะ5555

อยากรู้ว่ามีใครมีวิธีเยียวยาใจจากความรู้สึกว่าไม่ belong to ที่ใดที่หนึ่งมั้ยคะ แบบว่าเราไม่รู้สึกว่าที่ไหนเป็นบ้านให้เราพักพิงใจได้เลย จะอยู่ที่ไหนก็เหมือนอยู่ในดันเจี้ยนที่ต้องเอาตัวรอดตลอดเวลา ไม่มีเซฟโซนเลย