งานราคาสองร้อยล้านกับรายได้ของคนทำงาน เป็นอย่างไรครับ

คนเขาขึ้นรายได้เขาจากการขายสิบบาทเป็นการขายสิ่งที่มีราคามากขึ้นได้ บางคนมีรายได้สองร้อยบาท ผู้มีรายได้สูงก็มักไม่เข้าใจฐานะที่แตกต่างมากนี้หรอก คนเรียนเพื่อการทำงานแบบมีราคามากกับชีวิตคนจะต้องทำงานรายได้สามร้อยต่อวัน จะเข้าใจยากว่าชีวิตเขาอยู่กินอย่างไร เป็นอาชีพและฐานะครอบครัวเขา ถ้าคนมีลูกมากก็คงจะเห็นความยากจนและทุกข์มาก แต่โครงการราคาสองร้อยล้าน ถ้าคนไปทำงานแต่ไม่ใช่คนที่บริษัทเขายอมรับและให้เครดิตสูง ก็จะได้ทำงานได้ค่าแรงไม่ต่างจากค่าแรงขั้นต่ำสูงไปมาก แต่ถ้าคิดว่าแรงงานราคาถูกจะไม่ทำให้คนจ้างงานยากจนหรือมีสภาพไม่ค่อยมีอะไรกินได้ ก็เข้าใจแรงงานราคาถูกผิดไป มีโอกาสใช้เงินมากในการจะทำงานจ้างคนมาก เข้าใจว่าจะรวยขึ้นชัวร์ๆเพราะมีคนงานทำงานให้ ก็เข้าใจผิดได้นะ บางคนเป็นคนทำงานเพื่อต้องการทุนมากขึ้น แต่ก็ไม่ใช่อาชีพเขาจะทำให้บริษัทมีรายได้สูงมากได้นะครับ

รับจ้างแล้วอย่ามีปัญหาทิ้งงานจนเป็นความไม่รู้ว่ามีความผิดตามกฏหมาย หากเป็นผู้รับเหมางานรัฐมีเหตุฉุกละหุกก็อธิบายได้ให้สามารถช่วยอำนวยงานให้ได้แต่ถ้ารับงานแล้วไปกับสังคมคนทิ้งงานไปก็ตั้งสติเข้างานใหม่ให้ทำงานจนสำเร็จ ชีวิตจะทำแต่งานนามธรรมจึงมีแต่ปัญหาคนพูดโกงงานน่ะสิในระดับคนว่างงาน เพราะทำงานไม่ไหวจริงจนไม่ต้องมีรายได้ นามธรรมที่สร้างความรู้สึกรุนแรง นี่ล่ะที่เป็นการทำให้คนจำนวนมากไม่ค่อยมีความสุขในสังคม แม้จะเป็นการใช้เทคโนโลยีสื่อสารราคาเท่าไหร่ คนไม่ค่อยทำอะไรที่มีความพิเศษอะไรได้มากที่เป็นวัตถุนิยมทั้งมีราคาหรือมีขนาดใหญ่ ก็มีคนทำอาชีพเกี่ยวนามธรรมการสื่อสารต่างๆ แต่ก็แล้วแต่ได้รับจ้างกับองค์กรหน่วยงานใหญ่ที่ให้เครดิตและตำแหน่งมีรายได้สูงมั้ย คนที่หวังหรือคนที่อยากมีสุขภาพการเงินดี แต่คิดแต่ว่าเวลาทั้งหมดของการทำงานเป็นการทำงานบริหารเงินหรือมีอาชีพทำงานการเงิน ก็มักจะเสียเงินมากกว่ามีรายได้สูงกว่าเงินที่เสียไป คนเราก็อยากมีเกียรติประวัติดีในสังคมที่เกิดมาอาศัยอยู่ แต่คนก็ไม่พ้นกับการมีกิเลสในเรื่องเงินไปกับสังคมโลกยุคใหม่ แต่คนที่เข้าใจว่าชีวิตมีอาชีพทำงานการเงินกลับน่าเกลียดกว่าคนที่มีความสุขในโลกที่สังคมยอมรับว่าจิตใจดี น่ะครับ