ฉันทำงานที่นี่ได้กี่วันนะ 1..2..3 อืมม 3 เดือนพอดี ไม่นานๆ แต่ก็มากพอที่จะมีเรื่องเล่าให้ได้อ่านได้ลองวิเคราะห์กันค่ะ ว่าคืออะไรกันแน่

ที่นี่ห้องทำงานอ็อฟฟิศมี 4 ห้อง คือ ห้องฉัน ส่วนอีก 3 ห้อง คือ แผนกอื่น อยู่ชั้นล่างทั้งหมด

ไม่รวมห้องประชุม+ห้องรับแขกและห้องเจ้านายซึ่งอยู่ชั้นบน

ช่วงกลางวันหลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว (ฉันกินข้าวไวพนง.คนอื่นยังนั่งอยู่โรงอาหารอยู่เลย)

ฉันจะเดินไปกดน้ำร้อนเพื่อชงกาแฟดำกินที่แผนกหนึ่งค่ะ ซึ่งเป็นอ็อฟฟิศใหญ่ของโรงนี้ โต๊ะพนง.รวมๆ 8-9 โต๊ะเห็นจะได้

ไม่มีใครอยู่ในอ็อฟฟิศและทั้งอ็อฟฟิศและโรงงานปิดไฟมืดทั้งหมด แต่สลัวๆไม่สว่างมาก ต้องเพ่งมองจึงจะรู้ว่าเป็นอะไร

รูปทรงยังไงในความมืดสลัวๆนี้

เหตุการณ์วันก่อนเกิดเหตุค่ะ วันนั้นวันพฤหัส ฉันไปกดน้ำร้อนปกติ ที่ไม่ปกติคือพอฉันดึงประตูซ้ายเปิดแบบอ้าสุด

ให้ประตูล็อคค้างแบบไม่ปิด (อ็อฟฟิศนี้มี 2 ประตูนะคะ ซ้าย-ขวา นึกภาพตามง่ายๆ คือ เข้าอ็อฟฟิศได้สองทาง

ก็เป็นประตูกระจกสำนักงานปกติเหมือนอ็อฟฟิศอื่นๆ ฉันเรียกประตูซ้าย-ขวา)

เพื่อจะตรงดิ่งไปโต๊ะที่ตั้งกระติกน้ำร้อนอยู่ คือ ต้องเข้าประตูซ้าย

ในห้องจากที่มืดๆพลันมีแสงไฟจากจอมือถือสว่างวาบมาจากบริเวณโต๊ะของพี่ EN คนนึง

เค้าไม่ได้นอนฟุบที่โต๊ะ แต่นอนราบกับพื้น ฉันมองไม่เห็นตัวเค้าหรอกค่ะ แต่เดาได้จากแสงไฟหน้าจอมือถือ

ที่สว่างขึ้นมาในขณะที่ฉันกำลังกดน้ำร้อนค่ะ ฉันเลยทักเค้า

“ พี่ น. “(ขอย่อๆค่ะ) 

พี่น.ก็ตอบ 

” อือ “

ทักจบ ฉันกดน้ำร้อนเสร็จก็เดินออกพร้อมออกแรงปิดประตูให้เรียบร้อย

วันรุ่งขึ้นวันศุกร์ ช่วงพักกลางวันเหตุการณ์เดิม ฉันไปกดน้ำร้อน แสงไฟหน้าจอมือถือก็สว่างวาบ ฉันก็ทักพี่น.เหมือนเดิม

พี่น.ก็ตอบกลับสั้นๆเหมือนเดิม กดน้ำร้อนเสร็จก็เดินออกพร้อมปิดประตูให้เรียบร้อย

วันต่อมาวันเสาร์ค่ะ

ฉันก็ดึงเปิดประตูซ้ายอ้าค้างล็อคไว้เหมือนเดิมเพื่อเข้าไปกดน้ำร้อน แต่วันนี้ไม่มีใครอยู่ในห้องค่ะ มืดปกติ

ฉันกดน้ำร้อนใส่แก้วเสร็จก็เดินออก พร้อมปิดประตูไว้ให้เรียบร้อย 

แล้วฉันก็เดินกลับแผนก โดยต้องเดินผ่านประตูด้านขวาประตูที่2 เพื่อที่จะเลี้ยวขวาอีกรอบนึงกลับแผนกค่ะ

ยังไม่ทันจะเลี้ยวขวาดี ทันใดนั้น!จากหางตาซ้าย ฉันเหลือบไปเห็นประตูอ็อฟฟิศประตูที่2 ที่ฉันไปกดน้ำร้อนเปิดออกค่ะ! 

วืดดดด!!!!!

เปิดสุดเลย โดยผลักเปิดจากด้านใน

ฉันร้อง “เฮ้ย!“  ตกใจค่ะ o_O ยืนนิ่งไม่กล้าหันไปมองซ้ายแบบตรงๆ แล้วไม่กี่วินาทีจากหางตาฉันก็เห็นประตู2 เลื่อนดึงปิดค่ะ!

วืดดดด!!!!

ฉันขนหัวลุก ขนแขนลุก เลี้ยวขวารีบเดินกลับแผนกไม่ได้บอกใคร พร้อมคิดแบบปลอบใจตัวเองว่าคงเป็นพี่ อ.(ขอย่อๆค่ะ)

พี่อีกคนนึงแกล้งฉันแน่เลย เพราะโต๊ะทำงานแกใกล้ประตู2 แกอาจนอนใต้โต๊ะแล้วแกล้งฉันก็เป็นได้

สัปดาห์ต่อมาวันจันทร์ ฉันก็ยังไปกดน้ำร้อนเหมือนเดิม

โดยทำเป็นลืมๆและยังคิดปลอบใจตัวเองเหมือนเดิมว่าคงโดนพี่ อ. แกล้ง (แต่แปลกไม่เจออะไรค่ะ)

และๆๆ ช่วงบ่ายวันนั้น ฉันไม่ได้ทำงานที่นี่ต่อ (ขอละไว้ไม่ลงรายละเอียดแล้วกันค่ะ) ฉันเฟลมากๆ 55

วันรุ่งขึ้นวันอังคาร มีพนง.เข้ามาใหม่ 1 คน ฉันต้องพาไปที่แผนกที่ฉันไปกดน้ำร้อนเพื่อแนะนำตัวและพาไปฝากกับหัวหน้างานค่ะ 

ที่แผนกนั่งกันครบ ทีม ฉันเลยถามพี่ อ.ว่า วันเสาร์ที่ผ่านมานอนอยู่ที่แผนกเหรอ พี่ อ. บอกว่าไม่ได้นอน

“บ้า! ไม่มีใครอยู่สักคน!”

ฉันอึ้ง! (อีกรอบ) ขนแขนสแตนอัพ พร้อมเล่าเหตุการณ์ให้ทุกคนฟัง บางคนหัวเราะ บางคนนั่งนิ่ง 

แต่มีพนง.อาวุโสท่านหนึ่งพูดขึ้นว่า

“แก ไอ้ดี! (ชื่อฉันขอย่อๆ) โดนแล้ว”

พร้อมกับบอกฉันว่านานแล้วไม่มีใครเจอ หมายถึงว่าไม่ได้เจอทุกคน

ล่าสุดมีคนเจอที่พื้นที่อื่นในโรงงานนี้ แต่ไม่ใช่ในแผนกนี้ค่ะ!