My New Zealand Story: From Land of Smiles to Aotearoa: ความทรงจำ 24 ปี

กระทู้สนทนา

นั่งรื้อห้อง รื้อหนังสือ รื้อสมบัติเก่าๆ รื้อไปมา เจอหนังสือเล่มใหญ่บึ้ม " NEW ZEALAND AOTEAROA โดย Craig Potton" ที่แบกมาจากนิวซีแลนด์ เป็นของขวัญจากพ่อแม่โฮสให้ไว้ นั่งนึกๆ ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่าคนที่อยู่ไกลกันคนละครึ่งโลก มารูจักกันได้ไง แล้วยังคงติดต่อกันไปมา ตลอดระยะเวลา 24 ปี เอาเป็นว่าเพื่อนคนไทยบางคนในชีวิตนี่หายสาบสูญกันไปแล้ว แต่ครอบครัวชาว KIWI Land (Doug ชอบใช้คำนี้เวลาคุยกันเสมอๆว่า lovg and hug from kiwiland) เรื่องราวของเราตอนนั้น มันเริ่มต้นจากเห็นประกาศรับสมัครเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่นิวซีแลนด์ เลยแบบเฮ้ย อยากไปอะ ก็เลยลองสมัครดู ตอนนั้นก็นู้น ย้อนไปเลย ปี 2002 ได้รับคัดเลือกไป 1 เดือน ไปเรียนภาษาและอยู่กับครอบครัวชาวนิวซีแลนด์ที่เมือง Hamilton ก็แบบลองๆดู ตอนนั้นคาดหวังเยอะว่ามันจะดีแบบนั้นแบบนี้แต่เราอาจจะเลือก agnecy ที่ไม่ค่อยเวิร์คเท่าไหร่ มันก็เลยไม่เป็นตามหวังเท่าไหร่นัก แต่สิ่งที่ได้มาที่ไม่คิดว่าจะได้ คือ ความสัมพันธ์ ความดูแล ความใส่ใจเอ็นดู จาก พ่อแม่โฮส อ่ะ! ใช่แล้ว พ่อแม่โฮส เรื่องมันมีอยู่ว่า agency อะ พาไปถึงก่อนเปิดเรียนอาทิตย์นึงมั้ง เพราะเขามีแผนพาไปเที่ยวก่อน ไอ้เราก็งงๆ เห็นโปรแกรมก็ไม่ได้สนใจจะจ่ายเพิ่ม คิดว่าไปเรียนดีกว่า แต่ๆๆ โรงเรียนยังไม่เปิดอะ ทำไงได้อะ ก็เลยบ่นให้ลูกสาวโฮสฟัง ตอนนั้นพ่อแม่โฮสก็อยู่ด้วย เขาก็เลยถามว่า สะดวกใจไปกับพวกเขามั้ย เขาจะไปบ้านพักตากอากาศพอดี ถ้าสนใจก็ไปด้วยกัน แต่ลูกสาวเขาไม่ได้มาด้วยนะ จะโอเคม้ย ตอนนั้นก็แบบไปดิ ไปทะเล ก็ไป พ่อแม่โฮส (Doug and Sheila) ใจดี น่ารักมาก ดูแลแบบดีมากๆ สำหรับคนเพิ่งเจอกันหนแรกในชีวิต ด้วยความที่เขาก็สงสารว่าแบบอ้าว ทำไมยูไม่ได้ไปละ อ้าวทำไมยูต้องจ่ายตังค์ละ สารพัดสิ่ง เราก็เออ แหะๆ ไม่ได้อ่านรายละเอียดดีอะเนอะ สิ่งที่ชอบมากมายจากทริปนั้นคือ บ้านพ่อแม่โฮสมีเรือเล็ก เขาบอกว่า ถ้าฝนไม่ตก เราไปออกเรือกัน โหยยยย ดีใจอะ เอาเรือออกจากบ้านแหล่ะ ไปทางทะเลแหล่ะ อ๊ะ ฝนตก อิหยั่งเนี่ย ฝนจะตกทำไม จะไปดูปะการัง จบข่าวเลย เลยมานั่งเชียร์ทีม All Blacks นั่นก็อีก ดูรู้เรื่องที่ไหน แต่สนุกดีนะ และ Sheila ทำอาหารอร่อยมาก อร่อยไปสามบ้านแปดบ้าน สองวันหลังจากนั้น โฮสก็มา คงห่วงแหล่ะ ไม่รู้ห่วงเราหรือห่วงพ่อแม่เขา โฮสมีลูกชาย 5 ขวบ กะ ลูกสาว 2 ขวบ และแมวเหมียวดำขาว 1 ตัว นั่นแล เพื่อนซี้ฉันเอง เตะฟุตบอลสวนหลังบ้าน จุ๊บไนท์คิส ชวนกันแปรงฟัน เป็นกิจวัตรที่สนุกเลยอะ ส่วนการเรียนที่ Hamilton ก็สนุกดี เออ พอพูดถึงจำได้ขึ้นมากะทันหันเลยว่า เพื่อนในกลุ่มที่เรียนด้วยตอนนั้นเป็นคนจีน คนญี่ปุ่น คุยทางจดหมายกันพักนึงและก็หายกันไปหมดแล้ว ก็อย่างว่าเนอะ เรื่องราวมัน 24 ปีนะ.......เราชอบครอบครัวนั้นมากๆนะ แต่เราแพ้กลิ่นบุหรี่ เราอึ้งในความสูบบุหรี่มากๆอะ และตกใจ ว่า เราว่าเราเลือกบ้านที่ไม่สูบบุหรี่นี่นา ไหงเป็นงี้ มันแบบคิดหนักมากนะว่าจะเอาไง สุดท้ายเราขอแจ้งเปลี่ยนโฮส ยังคิดอยู่เลยว่าDoug กะ Sheila จะโกรธมั้ย เขาน่ารักมากนะ ไม่โกรธถึงขั้นไม่คุยกัน แต่จำได้แม่น เขาถามเราว่า คอบครัวลุกเขาทำอะไรให้เราไม่พอใจรึเปล่า เราบอกไม่เลย ไม่มี เรื่องเดียวเท่านั้นที่เราแบบไม่ไหวจริงๆ เขาเลยสอนเราว่า มีอะไรทำไมไม่บอกกันก่อน ตัวเขากะภรรยาเอ้ฯดูเรานะ ชอบที่เห็นหลานๆเขาเล่นสนุกะเรา ทำไมไม่ปรึกษา เออ จริง ทำไมเราไม่ปรึกษาก่อน แต่ทุกอย่างจบลงด้วยดี ขอบคุณน้ำใจกว้างใหญ่ที่ไม่เคืองเด็กงงๆคนนี้....... อะ มันก็เลยทำให้เราได้ย้ายบ้านใหม่ บ้านนี้อยู่บนเขา เป็นคนละเส้นสายรถเมล์ของบ้านเดิม เราชอบ้านนี้เพราะทางไปมีห้องสมุดประชาชน เราชอบไปแวะนั่งอ่านหนังสือที่นั่น เราูแปลมากสำหรับคนในย่านนี้ เขาก็เลยมาถามเราว่าเป็นใคร ยังไง ทำบัตรให้ด้วยนะ จได้ยืมหนังสือได้ บ้านนี้ลูกสาววัยรุ่น 2 คน ได้ฝึกภาษาอังกฤษจริงจังเลย ก็สนุกไปอีกแบบ โฮสน่ารัก พาไปโบสถ์ พาไปดูที่ทำงานเขา .... หลังจากกลับมาไทย ในยุคนั้นคือการส่งจดหมาย เรายังคงส่ง snail mails หาโฮสทั้งสอง ท้งสองมีส่งจดหมายบ้าง โปสการ์ดบ้าง ชอบในความรู้สึกมากว่า การกลับมา ไม่ใช่การจากลาแบบถาวร แต่เป็นการเริ่มสานสันพันธ์ให้แน่นแฟ้น เป็นการพิสูจน์ความสันพันธ์ว่าจะยืนยาวขนาดไหนด้วย ช่วงหลังๆดีหน่อยมีอีเมล์ค่อยไวหน่อย .............ผ่านมาอีก 10 ปี 2012 ได้มีโอกาสไปเรียนคอร์สระยะสั้นที่ Auckland ตอนนั้นถามเขาว่า จะนั่งรถจาก Auckland ไป Hamilton ไปยังไง โฮสบ้านหลังที่ 2 (กลอเรีย) บอกว่าไม่ต้อง เดี๋ยวขับมารับเอง โหยตื่นเต้นมาก ไม่ใช่ตื่นเต้นการเรียนนะ ตื่นเต้นว่าโฮสทั้งสามของเรา เขาจะสะดวกให้เราไปหามั้ย เขาจะอยากเจอเรามั้ย เด็กๆในวันนั้นเขาจะจำเราได้มั้ย มันเป็นความรู้สึกที่แบบ ฉันนับเธอเป็นญาตินะ เธอนับฉันมั้ย 55555... แนวๆนั้น โฮสตอบรับนัดแนะมารับ นัดแนะวันอย่างดีว่าเอาไง จะไปไหนกันดี ส่วนเราก็อะ พร้อมมาก สารพัดของฝาก สารพัดหมูหยอง หมูแผ่น หมูกรอบ เยี่ยม เข้าประเทศไม่ได้ซักอย่าง มองดูของกินโดนทิ้ง เฮ้อ แต่ที่เศร้าคือ แล้วเหลืออะไรเป็นของฝาก แทบไม่เหลือจ้า รู้สึกผิดหวัง ตั้งใจเอาของอร่อยจากกรุงเทพมาฝากมาก 55555 (เลยแบบเอาว่ะ ไม่เป็นไร เดี๋ยวส่งมา โธ่ๆๆ คิดน้อยเนอะ พัสดุเราโดนตรวจสอบ โฮสถามว่าส่งอะไรมา เราบอกว่า the best crispy pork in the world โฮสตอบ อ้า โดนตรวจสอบ และไม่ผ่านด่านมานะ เอาเป็นว่าไม่ต้องส่งของกินมาอีก 55555) การเรียนในปี 2012 ครานี้เข้าเรียนในคอร์สรายวิชากับทางหลักสูตร ก็สนุกดีนะ เห็นความแปลกใหมในการเรียน และ เออ เราก็เข้าใจที่เขาสอนเนอะ ถ้ามีโอกาสก็อยากกลับไปลองเรียนอีกครั้ง แต่ที่อยากมากๆ คือ กลับไปเยี่ยมทุกๆคน เวลาที่เรามีปัญหาที่แบบบางครั้งพ่อแม่เราอาจจะไม่เข้าใจบริบท แต่ Doug กับ Sheila เข้าใจ หลายๆครั้ง เขาเป็นที่ปรึกษาในเรื่องความสัมพันธ์ได้ดีมากๆ ในวันที่พ่อเราเสีย เขาบอกว่า you are my daughter from Thailand โห ซึ้งน้ำตาร่วง โฮสชวนให้เรากลับไปอีกครัง เราก็ไม่ได้ไป จนวันนึง Doug บอกว่า เขาสองคนแก่มากแล้วนะ ต้องย้ายไปอยู่ใน community แล้ว ถ้าเรามา อาจจะไม่มีแรงพาขับรถไปไหนแล้ว แต่เราขับพาเขาไปได้นะ หรืออาจจะสนับสนุนเราไม่ได้เหมือนเเต่ก่อน เอิ่มมมม เขาถามว่า เมื่อไหร่จะมาเยี่ยม เขาไม่สบายมากนะ เราก็แบบ จะต้องไปให้ได้อีกซักครั้ง ต้องได้เจอกันอีกซักหนแน่นอน เราก็คุยพิมพ์กันปกติ แต่ท่แปลกคือ ข้อความนานกว่าจะได้รับการอ่าน ไม่เหมือนแต่ก่อน จนวันนึงก็บอกว่า เออ คุณต้องรู้เรื่องนี้ ฉันป่วยนะ โรคเดียวกับพ่อยูนั่นแหล่ะ เราถึงกะแบบ อึ้ง มะเร็งไม่เคยปราณีใคร ก็หวังว่าจะได้ไปเจอกัน ... อยากไปเจอตัวเล็กด้วย เด็กหญิงเพื่อนเล่นเรา 2 ขวบในวันนั้น ตอนนี้มีลูกชาย 2 ขวบแหล่ะ ป้าต้องไปรับขวัญหลาน 5555 ...... โห ยาวเลย จริงๆอยากเล่ามากกว่านี้อีก 5555 .... ก็อยากจะบอกว่า เรื่องราวทั้งหมดนี้จะไม่เกิดขึ้น ถ้าเราไม่เลือกไปเรียนภาษาผ่านโครงการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม ขอบคุณการตัดสินใจเมื่อ 24 ปีที่แล้ว และ ขอบคุณครอบรัวชาวกีวีแลนด์ที่เมตตาเรามาตลอด ... มิสยู ดินแดนแห่งเมฆยาวสีขาว