เคยมีคนบอกว่า ช่วงประถมกับมอต้นคือช่วงที่สนุกที่สุดในชีวิต เป็นช่วงที่ได้เอนจอยไลฟ์ ควรเก็บความทรงจำไว้เยอะๆ และใช่ค่ะ ม้นก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ( มั้ง ) อันที่จริง ตั้งแต่มอสองที่หนูสอบไม่ติดห้องวิทย์คณิตเพราะยังไม่แม่นคณิตของอังกฤษ เลยทำให้แยกห้องกับเพื่อนที่สนิทมากๆตั้งแต่มอหนึ่ง ไม่เคยรู้สึกห่างเหินกันเลยค่ะ ถึงจะอยู่คนละห้องแต่เราก็ยังมาหากันทุกครั้งที่เป็นช่วงพัก พอจนถึงจุดนึงจริงๆ รู้สึกทุกคนเริ่มเมิน ห่างเหิน เพื่อนที่สนิทมากๆทำหูทวนลมใส่เลยก็มี ทั้งๆที่สนิทกันมากขนาดนั้น แล้วหนูก็แทบไม่ได้อะไรกับเค้าเลยด้วย มีอะไรก็ซัพพอร์ตกันตลอดจนอยู่ๆวันนึงก็เป็นแบบนั้น หนูเข้าใจว่าการที่เราอยู่คนละห้องทำให้เค้าเจอสังคมใหม่ๆ อ้อ ที่บอกว่าแยกห้องกับเพื่อนคือ หนูสอบไม่ติดคนเดียวค่ะ ช่วงนั้นร้องไห้หนักมากแต่ก้พยายามทำใจ เพราะเขื่อว่ายังไงช่วงพักก้คงได้เจอกัน จนโดนทำหูทวนลมใส่แบบนี้ ตอนนั้นหนูช็อคมากเลยค่ะ ขนาดเพื่อนอีกคนที่นั่งข้างๆยังหันมามอง เพราะเพื่อนคนนี้ไม่เคยทำหูทวนลมใส่หนูด้วยซ้ำ สักพักมารู้ว่าเขาไปสนิทกับอีกคน หนูเลยโฟกัสเรื่องตัวเองแล้วก็ไปยุ่งกับห้องตัวเองแทน แต่ก็เทียบไม่ได้จริงๆค่ะ หนูทนอยู่แบบนั้นจนจบม.3 เชื่อว่าทุกคนสอบติดห้องเดียวกันแล้วรอบนี้ ใช่ค่ะ สอบติด แต่ เขาเลือกที่จะย้ายโรงเรียน ทุกอย่างไม่ได้พังขนาดนั้นเลยค่ะแต่รู้สึกเฟลมากๆ แต่หนูเข้าใจว่าทุกคนมีเส้นทางเป็นของตัวเอง ต้องเลือกในสิ่งที่ดีให้กับตัวเอง แต่พอขึ้นมอปลาย ถึงได้มารู้ว่าในขณะที่เราจุกจิกอยู่กับสองกลุ่ม ทุกคนในชั้นมีเส้นสายกันหมดเลย แบบว่า ทุกคนสนิทกัน บางคนที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเคยคุยกันด้วยหรอ ก็ยังคุยกันอย่างสนิท เพื่อนที่เคยสนิทมากๆตั้งแต่ประถม ยันมอต้น ตอนนี้ก็กลายเป็นกลุ่มใหญ่ๆ ช่วงต้นเทอมหนูลองไปอยู่ด้วยแล้วแต่พวกเขาทำเหมือนหนูไม่มีตัวตนเลย ตอนนี้ในห้องไม่มีใครสนิทกับหนูจริงๆจังๆด้วยซ้ำค่ะ คนที่พอคุยๆได้เค้าก้มีเพื่อนคนอื่นๆกันหมด ควรทำยังไงดีคะ หรือควรโฟกัสตัวเองแล้วลืมโลกไปเลย 🥲