#เป็นบทเรียนราคาแพงในชีวิต…
อยากเขียนไว้เป็นอุทาหรณ์เตือนใจสำหรับใครที่กำลังเจอกับสิ่งที่ผมเจออยู่ตอนนี้
อย่าทิ้งเพื่อนอย่าทิ้งคนที่รักเราเพียงเพราะคิดว่าเจอคนใหม่ที่ดีกว่า อย่าลืมพ่อแม่ อย่าหันหลังให้คนที่อยู่ข้างเราในวันที่เรายังไม่มีอะไร
อย่าคิดว่าตัวเองดีพอจนมั่นใจว่าใครสักคนจะอยู่กับเราเสมอ อย่าคิดว่าคนใหม่จะเข้าใจเรา ยอมรับเราและรักเราได้มากกว่าคนที่เคยอยู่ข้างเรามาตลอด
เพราะบางครั้ง…สิ่งที่เราคิดว่าคือความสุข อาจเป็นสิ่งที่พาเราสูญเสียทุกอย่างไปก็ได้
ผมเคยมีทุกอย่าง มีคนรัก มีห้องให้กลับไป มีชีวิตที่ไม่ได้ลำบากอะไร แต่วันหนึ่งผมเลือกทิ้งทุกอย่าง เพื่อไปอยู่กับคนที่ผมคิดว่าจะฝากชีวิตไว้ได้..
ผมยอมเดินออกมาจากทุกสิ่งที่เคยมี
ยอมเสียความสัมพันธ์ ยอมเสียความสบายใจของตัวเอง เพียงเพราะเชื่อว่าปลายทางนั้นจะมีความสุข
แต่สุดท้าย…ผมกลับต้องมาเจอกับวันที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
คนที่ผมเลือก กลับไปมีใครอีกคน
ในขณะที่ผมยังทำงาน ยังพยายามสร้างอนาคต โดยไม่รู้เลยว่าทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไป.
ผมพยายามทำในสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง
พยายามรักษาความรู้สึก พยายามไม่ทำให้เรื่องมันแย่ลง แต่สุดท้ายผมกลับกลายเป็นคนผิดในสายตาเขา
จากคนที่เคยมีที่อยู่ มีคนให้คิดถึง
วันนี้ต้องออกตามหาที่นอนในแต่ละวัน
เหมือนคนที่หลงทาง ไม่รู้ว่าชีวิตจะเดินไปทางไหนดี
ผมยอมรับว่าผมเองก็ไม่ได้เป็นคนที่ดีที่สุด
ถ้าผมดีพอ เขาอาจไม่เลือกเดินไปหาคนอื่น
แต่สิ่งที่เจ็บที่สุดไม่ใช่แค่การถูกทิ้ง มันคือการที่เราเคยให้ทั้งหัวใจ เคยเชื่อ เคยวางอนาคตไว้กับใครสักคนแล้ววันหนึ่งกลับต้องยืนอยู่คนเดียวกับความทรงจำทั้งหมด (มีที่ล้างสมองตรงไหนบ้างครับ)
นี่คือบทเรียนของผม…อย่าลืมเห็นค่าของคนที่รักเรา อย่าทิ้งสิ่งที่มีค่าเพียงเพราะคิดว่าสิ่งใหม่จะดีกว่าเสมอ
เพราะบางครั้ง กว่าจะรู้ว่าสิ่งที่เรามี มันสำคัญแค่ไหน เราก็อาจเสียมันไปแล้ว
ขอให้เรื่องของผมเป็นอุทาหรณ์ให้ใครหลายคน รักษาคนที่รักเราไว้ให้ดี ก่อนที่จะต้องมาเรียนรู้ด้วยน้ำตาเหมือนผม 😭
#ไม่ได้มาโพสเรียกร้องความสนใจจากใครฉันแค่มาแชร์ประสบการณ์เท่านั้นเอง
ปล.ไม่ได้ว่าใครทุกสิ่งมันขึ้นอยู่ที่ตัวผมเองที่ผิดพลาดและตัวผมไม่ดีเอง ผมรู้ตัวเองเสมอ สิ่งที่ผมทำเรื่องไม่ดีเพื่อหาคำตอบของตัวเองเท่านั้น. แต่มาวันนี้ผมได้รู้ทุกอย่างแล้ว ขอบคุณที่ทำให้ผมได้รู้ตัวเองมากขึ้น ขอบคุณครับ....
เพื่อนๆสามารถแลกเปลี่ยนความคิดเห็นหรือใครที่มีประสบการณ์เหมือนผมร่วมพูดคุยกันได้ใต้คอมเม้นคับ
เป็นบทเรียนราคาแพงในชีวิตที่ผมผิดเอง
อยากเขียนไว้เป็นอุทาหรณ์เตือนใจสำหรับใครที่กำลังเจอกับสิ่งที่ผมเจออยู่ตอนนี้
อย่าทิ้งเพื่อนอย่าทิ้งคนที่รักเราเพียงเพราะคิดว่าเจอคนใหม่ที่ดีกว่า อย่าลืมพ่อแม่ อย่าหันหลังให้คนที่อยู่ข้างเราในวันที่เรายังไม่มีอะไร
อย่าคิดว่าตัวเองดีพอจนมั่นใจว่าใครสักคนจะอยู่กับเราเสมอ อย่าคิดว่าคนใหม่จะเข้าใจเรา ยอมรับเราและรักเราได้มากกว่าคนที่เคยอยู่ข้างเรามาตลอด
เพราะบางครั้ง…สิ่งที่เราคิดว่าคือความสุข อาจเป็นสิ่งที่พาเราสูญเสียทุกอย่างไปก็ได้
ผมเคยมีทุกอย่าง มีคนรัก มีห้องให้กลับไป มีชีวิตที่ไม่ได้ลำบากอะไร แต่วันหนึ่งผมเลือกทิ้งทุกอย่าง เพื่อไปอยู่กับคนที่ผมคิดว่าจะฝากชีวิตไว้ได้..
ผมยอมเดินออกมาจากทุกสิ่งที่เคยมี
ยอมเสียความสัมพันธ์ ยอมเสียความสบายใจของตัวเอง เพียงเพราะเชื่อว่าปลายทางนั้นจะมีความสุข
แต่สุดท้าย…ผมกลับต้องมาเจอกับวันที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
คนที่ผมเลือก กลับไปมีใครอีกคน
ในขณะที่ผมยังทำงาน ยังพยายามสร้างอนาคต โดยไม่รู้เลยว่าทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไป.
ผมพยายามทำในสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง
พยายามรักษาความรู้สึก พยายามไม่ทำให้เรื่องมันแย่ลง แต่สุดท้ายผมกลับกลายเป็นคนผิดในสายตาเขา
จากคนที่เคยมีที่อยู่ มีคนให้คิดถึง
วันนี้ต้องออกตามหาที่นอนในแต่ละวัน
เหมือนคนที่หลงทาง ไม่รู้ว่าชีวิตจะเดินไปทางไหนดี
ผมยอมรับว่าผมเองก็ไม่ได้เป็นคนที่ดีที่สุด
ถ้าผมดีพอ เขาอาจไม่เลือกเดินไปหาคนอื่น
แต่สิ่งที่เจ็บที่สุดไม่ใช่แค่การถูกทิ้ง มันคือการที่เราเคยให้ทั้งหัวใจ เคยเชื่อ เคยวางอนาคตไว้กับใครสักคนแล้ววันหนึ่งกลับต้องยืนอยู่คนเดียวกับความทรงจำทั้งหมด (มีที่ล้างสมองตรงไหนบ้างครับ)
นี่คือบทเรียนของผม…อย่าลืมเห็นค่าของคนที่รักเรา อย่าทิ้งสิ่งที่มีค่าเพียงเพราะคิดว่าสิ่งใหม่จะดีกว่าเสมอ
เพราะบางครั้ง กว่าจะรู้ว่าสิ่งที่เรามี มันสำคัญแค่ไหน เราก็อาจเสียมันไปแล้ว
ขอให้เรื่องของผมเป็นอุทาหรณ์ให้ใครหลายคน รักษาคนที่รักเราไว้ให้ดี ก่อนที่จะต้องมาเรียนรู้ด้วยน้ำตาเหมือนผม 😭
#ไม่ได้มาโพสเรียกร้องความสนใจจากใครฉันแค่มาแชร์ประสบการณ์เท่านั้นเอง
ปล.ไม่ได้ว่าใครทุกสิ่งมันขึ้นอยู่ที่ตัวผมเองที่ผิดพลาดและตัวผมไม่ดีเอง ผมรู้ตัวเองเสมอ สิ่งที่ผมทำเรื่องไม่ดีเพื่อหาคำตอบของตัวเองเท่านั้น. แต่มาวันนี้ผมได้รู้ทุกอย่างแล้ว ขอบคุณที่ทำให้ผมได้รู้ตัวเองมากขึ้น ขอบคุณครับ....
เพื่อนๆสามารถแลกเปลี่ยนความคิดเห็นหรือใครที่มีประสบการณ์เหมือนผมร่วมพูดคุยกันได้ใต้คอมเม้นคับ