วันนี้มีเรื่องราวเล็กๆที่หน้าบ้านของผมเอง แต่อิมแพคกับความรู้สึกมาก จนอยากเอามาแชร์เพื่อส่งต่อพลังบวกให้ทุกคนครับ
เรื่องมีอยู่ว่า วันนี้เป็นวันที่รถเก็บขยะมาตามปกติครับ ผมก็ยืนดูอยู่แถวหน้าบ้าน สายตาเหลือบไปเห็นน้องผู้ชายคนหนึ่งที่เป็นเจ้าหน้าที่เก็บขยะ เขากำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น แต่สิ่งที่ทำให้ผมสะดุดตาคือ "น้องเขาไม่ได้ใส่รองเท้าครับ"
ตอนแรกในใจผมก็คิดแวบขึ้นมาว่า หรือเขาจะสะดวกแบบนี้? ทำงานลุยๆ อาจจะกลัวรองเท้าเปียกหรือเปล่า? แต่พอสังเกตดีๆ และได้ยินเสียงพูดคุย แว่วๆ ว่าน้องน่าจะเป็นแรงงานต่างชาติ (ชาวเมียนมา) ที่เข้ามาทำงานในไทย พอเห็นแบบนั้นใจมันคิดไปไกลเลยครับว่า การทำงานเก็บขยะขยะบ้านเรา มันมีทั้งเศษแก้ว ไม้เสียบลูกชิ้น หรือของมีคมเยอะมาก ถ้าเหยียบขึ้นมาคงแย่แน่ๆ
วินาทีนั้นผมไม่ได้คิดอะไรเยอะเลยครับ รีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน ไปรื้อดูชั้นวางรองเท้า แล้วเจอรองเท้าผ้าใบสภาพดีคู่หนึ่งที่ไม่ได้ใส่แล้ว ผมรีบหยิบแล้ววิ่งออกไปยื่นให้น้องเขาทันที
ประโยคสั้นๆ ที่ได้กลับมาคือคำขอบคุณเบาๆ พร้อมรอยยิ้มซื่อๆ ของน้องเขาครับ
ตอนที่รถขยะเคลื่อนผ่านไป ผมยืนมองตามแล้วรู้สึกหัวใจมันฟูอย่างบอกไม่ถูกเลยครับ มันเป็นแค่รองเท้าเก่าคู่หนึ่งที่เราไม่ได้ใช้แล้ว แต่ในมุมของน้องเขา มันอาจจะเป็นความปลอดภัยในการทำงาน และเป็นน้ำใจจากคนแปลกหน้าที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้รับ
บางทีการทำความดีหรือการสร้างความประทับใจ มันไม่ต้องเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ระดับโลกเลยครับ แค่เรามองเห็นความลำบากของคนตรงหน้า แล้วยื่นมือช่วยเท่าที่เราไหว แค่นี้โลกก็น่าอยู่ขึ้นเยอะแล้ว
เรื่องประทับใจเล็กๆ เมื่อผมส่งต่อรองเท้าให้ พนง.เก็บขยะ
เรื่องมีอยู่ว่า วันนี้เป็นวันที่รถเก็บขยะมาตามปกติครับ ผมก็ยืนดูอยู่แถวหน้าบ้าน สายตาเหลือบไปเห็นน้องผู้ชายคนหนึ่งที่เป็นเจ้าหน้าที่เก็บขยะ เขากำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น แต่สิ่งที่ทำให้ผมสะดุดตาคือ "น้องเขาไม่ได้ใส่รองเท้าครับ"
ตอนแรกในใจผมก็คิดแวบขึ้นมาว่า หรือเขาจะสะดวกแบบนี้? ทำงานลุยๆ อาจจะกลัวรองเท้าเปียกหรือเปล่า? แต่พอสังเกตดีๆ และได้ยินเสียงพูดคุย แว่วๆ ว่าน้องน่าจะเป็นแรงงานต่างชาติ (ชาวเมียนมา) ที่เข้ามาทำงานในไทย พอเห็นแบบนั้นใจมันคิดไปไกลเลยครับว่า การทำงานเก็บขยะขยะบ้านเรา มันมีทั้งเศษแก้ว ไม้เสียบลูกชิ้น หรือของมีคมเยอะมาก ถ้าเหยียบขึ้นมาคงแย่แน่ๆ
วินาทีนั้นผมไม่ได้คิดอะไรเยอะเลยครับ รีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน ไปรื้อดูชั้นวางรองเท้า แล้วเจอรองเท้าผ้าใบสภาพดีคู่หนึ่งที่ไม่ได้ใส่แล้ว ผมรีบหยิบแล้ววิ่งออกไปยื่นให้น้องเขาทันที
ประโยคสั้นๆ ที่ได้กลับมาคือคำขอบคุณเบาๆ พร้อมรอยยิ้มซื่อๆ ของน้องเขาครับ
ตอนที่รถขยะเคลื่อนผ่านไป ผมยืนมองตามแล้วรู้สึกหัวใจมันฟูอย่างบอกไม่ถูกเลยครับ มันเป็นแค่รองเท้าเก่าคู่หนึ่งที่เราไม่ได้ใช้แล้ว แต่ในมุมของน้องเขา มันอาจจะเป็นความปลอดภัยในการทำงาน และเป็นน้ำใจจากคนแปลกหน้าที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้รับ
บางทีการทำความดีหรือการสร้างความประทับใจ มันไม่ต้องเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ระดับโลกเลยครับ แค่เรามองเห็นความลำบากของคนตรงหน้า แล้วยื่นมือช่วยเท่าที่เราไหว แค่นี้โลกก็น่าอยู่ขึ้นเยอะแล้ว