รู้สึกว่าไม่มีที่ไหนเป็นพื้นที่ของเราเลย

เราเพิ่งอกหักเเละสูญเสียเซฟโซนเดียวของเรามาค่ะ ตอนที่ไปเรียนต่างพื้นที่รู้สึกกลัวเป็นถึงขั้นเป็น Home Sick เลยค่ะช่วงนั้น เเต่ยังดีที่มีเเฟนคอยเเชทคอยคอลมาตลอดเเละช่วงหลังๆก็ย้ายมาอยู่ด้วยกันค่ะ เเต่พอเรียนจบเซฟโซนเราพังค่ะ ได้เลิกกันโดยไม่มีวันหวนคืนเเล้วจริงๆ เคยทะเลาะเเล้วเลิกนะคะเเต่ไม่ได้เลิกกันบ่อย เเต่รอบนี้ของจริงเลยค่ะ เราเลยย้ายกลับมาที่บ้าน ทั้งๆที่เซฟโซนเราคือที่หอพักค่ะเราสบายใจตอนอยู่หอพัก แต่พอพ่อเเม่รู้เรื่องว่าเราเลิกกัน พ่อเเม่ก็ย้ายเรากลับมาบ้านเลยค่ะ อยู่ที่บ้านเราไม่สามารถคุยเรื่องเราอกหักได้จริงๆจังๆค่ะ ไม่สามารถคุยแบบเปิดอกได้ ไม่สามารถร้องไห้ได้ เเละเวลานอนยังต้องนอนร่วมกับเเม่กับน้องค่ะ ไม่มีพื้นที่ให้เราได้ระบายเลย เราเคยคุยกับเพื่อนนะคะว่าย้ายไปอยู่ด้วยดีไหม เพื่อนเราอยู่ที่กทม.ค่ะ เเค่อยากไปพักใจอยากหาอะไรทำ เเต่ไม่อยากไปทำงานนะคะ เรารู้สึกว่ากทม.ไม่เหมาะกับเราเลย การจะไปไหนมาไหนก็ต้องเผื่อเวลาไว้เยอะๆ ซึ่งปกติตอนเราเรียนอยู่เรามีรถมอไซค์ค่ะ อยากไปไหนมาไหนก็ได้ ซึ่งตอนนี้เราเครียดค่ะเพราะไม่มีที่ไหนที่เราสามารถอยู่ได้แบบสบายใจเท่ากับที่เดิมค่ะ