เรื่องราวประมาณนี้กับผมและแฟน
เมื่อปีที่แล้วเราเพิ่งเริ่มต้นคุยกัน เราคุยกันสามเดือนจึงบอกชอบและขอคบกันแต่ยังไม่ได้เป็นแฟนกัน และเราคุยกันอีกหกเดือนถึงได้ตกลงเป็นแฟนกันก่อนปีใหม่
ซึ่ง ตอนเราคบกันแล้วตอนเราคุยกันผมก็มีอาการประหม่า ดูเกร็งๆ ไม่ค่อยกล้าสบตาช่วงนั้นเธอก็บอก อะไรหลายหลายอย่าง จนผมเริ่มมั่นใจมากขึ้นแต่มีสิ่งนึงที่เปลี่ยนไปคือ เราเพิ่งคบกันได้หนึ่งเดือนก่อนปีใหม่แต่หลังจากปีใหม่เธอมีพฤติกรรมเปลี่ยนไปเธอไม่ค่อยถาม หรือไม่ค่อยบอกความรู้สึก ไม่ค่อยแชร์เรื่องราวต่างๆ
ซึ่งผมก็รับรู้และรู้สึกได้ผมก็ไม่คิดอะไร จนมาวันนึง ผมถามเธอตรงตรงว่ามีอะไรหรือเปล่า เธอบอกว่าที่ผ่านมาเธอถอยมาสักพักแล้วและผมกับเธอรู้สึกว่า ที่เธอยังอยู่เพราะใจผมดี แต่ที่ไม่ผ่านคือการแต่งตัว และการคุยเธอรู้สึกว่าเราสื่อสารคนละภาษากัน
หลังจากนั้นผมก็เริ่มปรับปรุงตัวนะการแต่งตัวและ พยายามสื่อสารกับเธอมากขึ้น แต่เธอไม่ค่อยเปิดใจที่ แก้ไขไปด้วยกัน
สิ่งที่เธอบอกก็คือเธอยังรู้สึกดี กับผม แต่ หัวใจเธอรู้สึกกับผมแค่เพื่อนทุกอย่างแต่ความรู้สึกเธอมีความรู้สึกแบบเพื่อน ทั้งที่สถานะเราอยากเป็นแฟนกันไม่ได้มีใครบอกเลิกกัน
เธอบอกว่าที่ผมจีบเธอเธอไม่รู้สึกว่าผมจีบเธอเธอรู้สึกอย่างไรก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนเดิม เธอบอกว่าผมที่ผมบอกว่าผมทำอาหาร ทำอย่างอื่นให้เธอเพื่อให้เธอมีความสุข พยายามพาเธอไปเที่ยวในที่ต่างๆ เธอบอกว่าสิ่งที่ผมทำเธอบอกว่าสิ่งที่ผมทำเธอไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกที่สื่อออกมาได้ เธอบอกว่ากริยาท่าทาง แววตา ของผมดูเหมือนคนที่ทำโดยที่ไม่ออกมาจากข้างใน ดูไม่เป็นธรรมชาทำเพราะ ไม่อยากขัดใจเธอ
แต่ผมอดสงสัยไม่ได้ว่าการที่เราจะทำอะไรแต่ผมอดสงสัยไม่ได้ว่าการที่เราจะทำอะไรให้ใครคนนึงถ้าเรา ตั้งใจทำให้คนที่เรารักเขาจะไม่สามารถรับรู้ได้หรอ ตอนนี้ผมเริ่มสับสน ว่าผม ต้องทำ ต้องทำอย่างไรการกระทำของผมเธอถึงจะรู้สึกผ่านห่างอารมณ์ได้
บางครั้งเธอพูดว่าบางทีเคยพูดอ้อมอ้อมแล้วตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาแต่ผมไม่เข้าใจเธอก็เลยเบื่อที่พูดแล้วก็กลับมาอยู่กับตัวเอง เพราะเธอบอกว่าเธอเหนื่อยที่จะพูด แต่เรายังคงสถานะแฟนกันอยู่ซึ่งผมพยายามเข้าหาฝ่ายเดียวมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาแต่เธอไม่ได้ร่วมลงมือแก้ไขซึ่งตอนนี้ผมก็รู้สึกทุกข์ใจอยากให้ความสัมพันธ์มันไปรอดเพราะเธอก็สำคัญแต่เรายังคงสถานะแฟนกันอยู่ซึ่งผมพยายามเข้าหาฝ่ายเดียวมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาแต่เธอไม่ได้ร่วมลงมือแก้ไขะซึ่งตอนนี้ผมก็รู้สึกอยากให้ความสัมพันธ์มันไปรอดเพราะเธอก็สำคัญเหมือนกัน
ที่ผมมาโพสต์ผมแค่อยากถามความเห็นว่าการที่เราทำอะไรที่ผมมาโพสต์ผมแค่อยากถามความเห็นว่าการที่เราทำอะไรให้ใครคนนึงแล้วเขาไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกในสิ่งที่เราทำให้ได้เราต้องพยายามปรับจูน อย่างไร บางทีผมก็รู้สึกตันไปหมด
ตอนนี้ในหลายหลายเดือนที่ผ่านมาแฟนผมเลือกที่จะอยู่เฉยๆ บางที เจอกันไปกินข้าวด้วยกันบ้าง แต่เธอไม่ยอมชวนคุยหรือมีปฏิสัมพันธ์อย่างอื่นหรือถามผมกลับในแต่ละวันเลยว่าผมเป็นอย่างไร มันรู้สึกยากเหมือนกันที่จะพยายามเข้าหาเธอและให้เธอกลับมารู้สึกเหมือนเดิม เธอบอกเธอเหนื่อยที่จะสื่อสาร ที่ จะบอกแล้วเลยอยู่เงียบๆ
ตอนนี้เราไม่ได้เจอกัน เกือบเดือนแล้วเพราะเธอไม่อยากเจอ ซึ่งเมื่อวานเธอร้องไห้ แต่ส่งข้อความไปบอกเพื่อนอีกคน และ ส่งมาให้ผมดูพร้อมบอกว่าคนนี่สิเพื่อนแท้ที่จริงใจ ซึ่งผมโทรไปถามว่าร้องไห้ มีเรื่องอะไรหรือไม่สบายใจอะไรไหม เธอบอกแค่ว่าอยากร้อง อย่าไปอยากรู้เลย
ผมเลยบอกว่า เราคุยกันได้นะ เล่าให้ฟังได้ เธอบอกว่าถ้าเธออยากเล่าเธอเล่าไปแล้ว แต่ผมไม่เข้าใจนะว่าผู้หญิงเสียใจและร้องไห้แบบนี้ บวก กับ ไปซื้อเบียร์มากิน ไม่รู้ว่าเธอร้องเพราะสาเหตุใด บางทีพยายามเข้าใจแต่ไม่รู้เลย เธอเลือกปิดหมดไม่สื่อสารอะไรเลย เศร้าใจเหมือนกัน ซึ่งเราไม่เคยทะเลาะกันเลย แต่ทำไมเขาไม่สื่อสารไม่รู้ หรือผมโง่มากเองที่ไม่เข้าใจอารมณ์ผู้หญิง ที่เป็นคนดูทึ่มๆ ซื้อบื้อ
หลังจากที่เธอบอกว่าเธอรู้สึกกับผมแค่เพื่อน เธอยังไลน์มาปกติ ยังส่งข้อความปกติ ผมไม่เข้าใจจริงๆว่าเขารู้สึกแบบนั้นแต่ทำไมเขาถึงยังเลือกที่จะให้ผมอยู่ต่อในความสัมพันธ์ยังแสดงกับผมทุกอย่างปกติตอนเจอกัน มีจับมือ ป้อนอาหารบ้าง แต่แยกย้ายกันการคุยไลน์คุยกันมันต่างจากเดิม แต่ผมรู้สึกวางตัวไม่ถูกเลยว่าจะเดินยังไงต่อ เหมือนมันช็อตไปหมด ซึ่งที่ผ่านมาหลายเดือนผมพยายามแก้ไขให้ดีขึ้นนะ หรือต้องผมต้องเริ่มทำใจจริงๆ
อยากถามความเห็น ผมควรทำอย่างไรดี
เมื่อปีที่แล้วเราเพิ่งเริ่มต้นคุยกัน เราคุยกันสามเดือนจึงบอกชอบและขอคบกันแต่ยังไม่ได้เป็นแฟนกัน และเราคุยกันอีกหกเดือนถึงได้ตกลงเป็นแฟนกันก่อนปีใหม่
ซึ่ง ตอนเราคบกันแล้วตอนเราคุยกันผมก็มีอาการประหม่า ดูเกร็งๆ ไม่ค่อยกล้าสบตาช่วงนั้นเธอก็บอก อะไรหลายหลายอย่าง จนผมเริ่มมั่นใจมากขึ้นแต่มีสิ่งนึงที่เปลี่ยนไปคือ เราเพิ่งคบกันได้หนึ่งเดือนก่อนปีใหม่แต่หลังจากปีใหม่เธอมีพฤติกรรมเปลี่ยนไปเธอไม่ค่อยถาม หรือไม่ค่อยบอกความรู้สึก ไม่ค่อยแชร์เรื่องราวต่างๆ
ซึ่งผมก็รับรู้และรู้สึกได้ผมก็ไม่คิดอะไร จนมาวันนึง ผมถามเธอตรงตรงว่ามีอะไรหรือเปล่า เธอบอกว่าที่ผ่านมาเธอถอยมาสักพักแล้วและผมกับเธอรู้สึกว่า ที่เธอยังอยู่เพราะใจผมดี แต่ที่ไม่ผ่านคือการแต่งตัว และการคุยเธอรู้สึกว่าเราสื่อสารคนละภาษากัน
หลังจากนั้นผมก็เริ่มปรับปรุงตัวนะการแต่งตัวและ พยายามสื่อสารกับเธอมากขึ้น แต่เธอไม่ค่อยเปิดใจที่ แก้ไขไปด้วยกัน
สิ่งที่เธอบอกก็คือเธอยังรู้สึกดี กับผม แต่ หัวใจเธอรู้สึกกับผมแค่เพื่อนทุกอย่างแต่ความรู้สึกเธอมีความรู้สึกแบบเพื่อน ทั้งที่สถานะเราอยากเป็นแฟนกันไม่ได้มีใครบอกเลิกกัน
เธอบอกว่าที่ผมจีบเธอเธอไม่รู้สึกว่าผมจีบเธอเธอรู้สึกอย่างไรก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนเดิม เธอบอกว่าผมที่ผมบอกว่าผมทำอาหาร ทำอย่างอื่นให้เธอเพื่อให้เธอมีความสุข พยายามพาเธอไปเที่ยวในที่ต่างๆ เธอบอกว่าสิ่งที่ผมทำเธอบอกว่าสิ่งที่ผมทำเธอไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกที่สื่อออกมาได้ เธอบอกว่ากริยาท่าทาง แววตา ของผมดูเหมือนคนที่ทำโดยที่ไม่ออกมาจากข้างใน ดูไม่เป็นธรรมชาทำเพราะ ไม่อยากขัดใจเธอ
แต่ผมอดสงสัยไม่ได้ว่าการที่เราจะทำอะไรแต่ผมอดสงสัยไม่ได้ว่าการที่เราจะทำอะไรให้ใครคนนึงถ้าเรา ตั้งใจทำให้คนที่เรารักเขาจะไม่สามารถรับรู้ได้หรอ ตอนนี้ผมเริ่มสับสน ว่าผม ต้องทำ ต้องทำอย่างไรการกระทำของผมเธอถึงจะรู้สึกผ่านห่างอารมณ์ได้
บางครั้งเธอพูดว่าบางทีเคยพูดอ้อมอ้อมแล้วตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาแต่ผมไม่เข้าใจเธอก็เลยเบื่อที่พูดแล้วก็กลับมาอยู่กับตัวเอง เพราะเธอบอกว่าเธอเหนื่อยที่จะพูด แต่เรายังคงสถานะแฟนกันอยู่ซึ่งผมพยายามเข้าหาฝ่ายเดียวมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาแต่เธอไม่ได้ร่วมลงมือแก้ไขซึ่งตอนนี้ผมก็รู้สึกทุกข์ใจอยากให้ความสัมพันธ์มันไปรอดเพราะเธอก็สำคัญแต่เรายังคงสถานะแฟนกันอยู่ซึ่งผมพยายามเข้าหาฝ่ายเดียวมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาแต่เธอไม่ได้ร่วมลงมือแก้ไขะซึ่งตอนนี้ผมก็รู้สึกอยากให้ความสัมพันธ์มันไปรอดเพราะเธอก็สำคัญเหมือนกัน
ที่ผมมาโพสต์ผมแค่อยากถามความเห็นว่าการที่เราทำอะไรที่ผมมาโพสต์ผมแค่อยากถามความเห็นว่าการที่เราทำอะไรให้ใครคนนึงแล้วเขาไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกในสิ่งที่เราทำให้ได้เราต้องพยายามปรับจูน อย่างไร บางทีผมก็รู้สึกตันไปหมด
ตอนนี้ในหลายหลายเดือนที่ผ่านมาแฟนผมเลือกที่จะอยู่เฉยๆ บางที เจอกันไปกินข้าวด้วยกันบ้าง แต่เธอไม่ยอมชวนคุยหรือมีปฏิสัมพันธ์อย่างอื่นหรือถามผมกลับในแต่ละวันเลยว่าผมเป็นอย่างไร มันรู้สึกยากเหมือนกันที่จะพยายามเข้าหาเธอและให้เธอกลับมารู้สึกเหมือนเดิม เธอบอกเธอเหนื่อยที่จะสื่อสาร ที่ จะบอกแล้วเลยอยู่เงียบๆ
ตอนนี้เราไม่ได้เจอกัน เกือบเดือนแล้วเพราะเธอไม่อยากเจอ ซึ่งเมื่อวานเธอร้องไห้ แต่ส่งข้อความไปบอกเพื่อนอีกคน และ ส่งมาให้ผมดูพร้อมบอกว่าคนนี่สิเพื่อนแท้ที่จริงใจ ซึ่งผมโทรไปถามว่าร้องไห้ มีเรื่องอะไรหรือไม่สบายใจอะไรไหม เธอบอกแค่ว่าอยากร้อง อย่าไปอยากรู้เลย
ผมเลยบอกว่า เราคุยกันได้นะ เล่าให้ฟังได้ เธอบอกว่าถ้าเธออยากเล่าเธอเล่าไปแล้ว แต่ผมไม่เข้าใจนะว่าผู้หญิงเสียใจและร้องไห้แบบนี้ บวก กับ ไปซื้อเบียร์มากิน ไม่รู้ว่าเธอร้องเพราะสาเหตุใด บางทีพยายามเข้าใจแต่ไม่รู้เลย เธอเลือกปิดหมดไม่สื่อสารอะไรเลย เศร้าใจเหมือนกัน ซึ่งเราไม่เคยทะเลาะกันเลย แต่ทำไมเขาไม่สื่อสารไม่รู้ หรือผมโง่มากเองที่ไม่เข้าใจอารมณ์ผู้หญิง ที่เป็นคนดูทึ่มๆ ซื้อบื้อ
หลังจากที่เธอบอกว่าเธอรู้สึกกับผมแค่เพื่อน เธอยังไลน์มาปกติ ยังส่งข้อความปกติ ผมไม่เข้าใจจริงๆว่าเขารู้สึกแบบนั้นแต่ทำไมเขาถึงยังเลือกที่จะให้ผมอยู่ต่อในความสัมพันธ์ยังแสดงกับผมทุกอย่างปกติตอนเจอกัน มีจับมือ ป้อนอาหารบ้าง แต่แยกย้ายกันการคุยไลน์คุยกันมันต่างจากเดิม แต่ผมรู้สึกวางตัวไม่ถูกเลยว่าจะเดินยังไงต่อ เหมือนมันช็อตไปหมด ซึ่งที่ผ่านมาหลายเดือนผมพยายามแก้ไขให้ดีขึ้นนะ หรือต้องผมต้องเริ่มทำใจจริงๆ