ใครจะวายโวยอย่างไรก็ตาม ผมจะเหลาให้อ่านว่า น้องโดนมาเยอะแร้วจ้า

มีคนดังเค้าบอกว่า โดนสตาฟปิดบังเมมเบอร์ ที่ตัวเองคอยรอ
ผมเล่าแค่สามเรื่อง นานมากแล้วครับ คล้ายๆกันมาให้อ่านกัน

เรื่องแรก สมัยธต.ยังมีอยู่ ตอนนี้ฝันไปเถอะว่าจะมีอีก อิอิ
ผมยืนรอถ่ายรูปคามิผม คนยืนรอสองฝั่ง เธอเดินมาอีกสามวิจะถึงผมแล้ว เธอมองมาฝั่งผม
ก็คิดในใจ ได้หน้าเธอเต็มๆเลย แต่วินาทีสุดท้ายก่อนเธอเดินมาถึงหน้าพ้มมมม
แฟนคลับฝั่งตรงข้าม ตะโกน ย้ำว่า ตะโกนเรียกชื่อเธอรัวๆ
เธอจึงหันหน้าไป ใช่แล้ว ผมเห็นแต่หน้าม้าของเธอ จบกัน ฮ่าๆ

เรื่องสอง ไม่นานมานี้นี่เอง
ไปงานแต่เช้า วิ่งควายเพื่อไปจองคิวนั่งแชร์ ไปถึงแถวคนที่สิบนิดๆ หลังผมอีกนับสิบ เราสบายใจแล้วว่า ได้ที่นั่งแน่
ยืนรอสักสองนาที คนข้างหน้าผมโทรหาใครสักคน ผมได้ยินเสียงดังฟังชัด "เมิงอยู่ไหน เชื่ยมาเร็ว กุอยู่ในแถว"
สักไม่เกินนาที มีแฟนคลับน้ำดีวิ่งมา เออ คุ้นหน้าตาจังเลย อ๋อ มางานบ่อยนี่เอง
จากนั้นเค้าก็มายืนหน้าคนนั้น ถามว่าทำไมผมไม่โวยไม่พูดอะไร ผมรักชีวิตครับ ผมไม่รู้ว่า พูดไปผมจะมางานต่อไปเงียบๆคนเดียวได้ไหม?
เพราะคนส่วนใหญ่ที่ทำแบบนี้ คือพวกหน้าเก่า เขี้ยวลากดิน มีเพื่อนเยอะ เมมรู้จัก สตาฟเข้าใจ แล้วกุเป็นใคร ต้องก้มหน้ารับกำไปครับ

เรื่องสาม กำลังเป็นประเด็น
โรดโชว์ที่หนึ่ง ผมได้ที่ยืน หาที่นั่งไม่ทัน ที่กำลังดีอยู่ริมๆด้านซ้าย พอเมมขึ้นเวที นั้นแหละฝันร้ายมาแล้ว
สตาฟตัวใหญ่มากกกก มายืนข้างเวที หน้าผมซึ่งสูงร้อยหกสิบกว่า ห่างผมไปเมตร แน่นอนปิดผมแทบจะครึ่งตัว
ให้ผมขยับซ้ายขวาใช่ไหม? มันแน่นไหล่ชนไหล่ครับ ให้ผมบอกพี่สตาฟ ให้ใสหัวไปที่อื่นใช่ไหม?
ทำแบบนี้ได้ไง เค้าทำงานอยู่จ้า เค้ามาดูแลศิลปินที่เรารัก ต้องให้เค้าทำต่อไป ส่วนเราก็แค่เสียวิวไปนิดหน่อยเพลงสองเพลง แค่นั้นเอง

แถมนิด ตอนเมมเดินขบวน บางทีเมมรักของเราเดินมา สตาฟเดินข้าง บางทีปิดมิดเลย เพราะเมมเราตัวนิดเดียว
อันนี้ก็เช่นกัน เค้าทำงานเฟ้ย มาร้องเสียงหลงทำไม
ตอนประมูลภาพของน้องที่รัก ทำไมไม่ส่งเสียงดังๆ ทำไมนั่งเงียบๆคนเดียว ตึงโป๊ะ!!!

เล่าสู่กันอ่าน ปีตื่นปีลึก คงเจอกันมาเยอะแล้วเน้อ