การเล่นไดโนเสาร์ทำให้กลายเป็นคนใช้ความรุนแรง ?

การเล่นไดโนเสาร์ทำให้กลายเป็นคนใช้ความรุนแรง ? เด็กไม่ควรเล่นไดโนเสาร์ ?

คำกล่าวนี้คงไปในทำนองเดียวกับ "การให้เด็กเล่นปืน ทำให้เด็กเติบโตมารุนแรง" ลามไปถึง การเล่นต่อสู้บ่มเพาะความรุนแรงให้กับเด็ก ... โดยเด็กผู้ชายชอบเล่นต่อสู้มาก พ่อแม่บางคนก็จะกังวลหน่อย โดยเฉพาะเล่นต่อสู้กับพ่อแม่ บางทีเอาถึงกับจุกได้เลยเวลาลูกกระโดดใส่
.
คำตอบของเรื่องนี้ในแง่พัฒนาการเด็กกล่าวว่าอย่างไรนะ
- เราควรริบของเล่นปืน ดาบ ทหาร ไดโนเสาร์เลยไหม
.
คำตอบก็คือ "ไม่จ้ะ" เล่นได้ตามปกติ
.
นักจิตวิทยาที่ทำงานกับเด็กจริง ๆ รวมถึงกุมารแพทย์จะรู้ว่า เด็กจำนวนไม่น้อยจะมีช่วงเวลาที่​มีความสนใจสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างมาก (Intense Interest Phase) บางคนดื่มด่ำกับรถไฟ บางคนดื่มด่ำกับสไปเดอร์แมน บางคนก็เจ้าหญิง และแน่นอน บางคนก็คือ ไดโนเสาร์ !!!
.
ในช่วงเวลาที่แสนดื่มด่ำนี้ เด็กจะเริ่มจดจำ "ชื่อ" ของได้โนเสาร์ชนิดต่าง ๆ ได้อย่างน่าอัศจรรย์ (ในแบบที่ผู้ใหญ่ยังจำไม่ได้) รวมถึงข้อสังเกต (หนามแหลม คอยาว หางตุ้ม) เรื่องราวจนถึงรายละเอียดต่าง ๆ ได้จนทำให้เราแปลกใจ ... นี่คือการที่สมองได้ถูกกระตุ้นอย่างดีมากทั้งด้าน "ความจำ" (memory) "สมาธิ" (Concentration) (ในแบบที่ไม่ต้องมานั่งจับบังคับนั่งเก้าอี้กันนาน ๆ) รวมถึง ความมานะอุตสาหะ (Perseverance) ...
.
นอกจากนี้ ความดื่มด่ำและความอยากรู้อยากเห็นจะนำไปสู่การหาความรู้เพิ่มเติมจาก หนังสือภาพ จิ๊กซอว์ ตุ๊กตา ภาพ ... นี่มิใช่หรือที่เรียกว่า "นักเรียนรู้" ที่เราอยากได้ ... นอกจากนี้ยังนำไปสู่การจำแนกชนิดของไดโนเสาร์ (กินพืช กินสัตว์) ยุคต่าง ๆ ที่มีไดโนเสาร์ ไปสู่การเล่นบทบาทสมมติ T-Rex มาแล้ว แฮ่ ! 5555
.
มีครั้งหนึ่งที่พ่อหมอมีเวลามาก ไม่มีคนไข้รอเข้าตรวจคนต่อไปก็เลยนั่งเล่นกับเด็กชายคนหนึ่งที่มี passion กับไดโนเสาร์มาก ฮีมาพร้อมถุงไดโนเสาร์ถุงใหญ่ ใส่เสื้อไดโนเสาร์ และหนังสือภาพไดโนเสาร์ .... ไอ้เราก็เลยขอดูตัวตุ๊กตาไดโนเสาร์แล้วถามทีละตัวว่ามันชื่ออะไร ... บอกได้คำเดียวว่า ตะลึงพรึงเพริด ... ฉันดูโง่ลงทันใด 555 สายตาที่เปล่งประกาย คำพูดที่พรั่งพรู มันทำให้รู้ว่า เขามีความสุขกับไดโนเสาร์จริง ๆ
.
ตัดภาพไปที่สิ่งที่บางคนกลัว นั่นก็คือ "ความรุนแรง"
.
การเล่นที่ดูใช้แรงมาก การใช้ของเล่นเทียมอาวุธ ไดโนเสาร์ หรืออะไรก็แล้วแต่ จะมีผู้คนจำนวนไม่น้อยออกมาเตือนว่า นี่อาจเป็นการปลูกฝังความรุนแรงให้เด็กด้วยการสัมผัสอาวุธของจริง อย่างการดูรถถังวันเด็กอาจจะทำให้เด็กนิยมความรุนแรง ไปยิงคนอื่น ... จริงหรือ ?
....
เด็กโดยเฉพาะเด็กผู้ชาย ต้องมีฟีลฮีโร่ ตัวร้าย ตำรวจ ผู้ร้าย และการปราบเหล่าร้ายมันก็ต้องมีของเล่นที่เป็นอาวุธสงคราม ประเภท มีด ดาบ ปืน รถถัง และอีกมากมาย ภาพที่เราคุ้นตาเวลาเด็กผู้ชายเล่นกันก็คือ การจับปืนของเล่นยิงกัน 'ปิ๊ว ๆ ๆ ๆ' กับเพื่อน กับพ่อ อย่างสนุกสนาน ... ยกตัวอย่าง สตาร์วอร์ ... มันก็ต้องมีปืนเลเซอร์ มันก็ต้องมีไลท์เซเบอร์ มันก็ต้องมี The Force บีบคอกันแบบไม่สัมผัสกัน เหมือนที่พ่อหมอพยายามเพ่งจิตไปบีบคอคนที่บอกว่า "นมแม่ไม่มีประโยชน์หลังขวบ" แบบนั้นแหละ 555
.
เหล่านี้ ... มีผลดีหรือผลร้ายต่อเด็ก ?
.
การเข้าใจเรื่องนี้ เราคงต้องทำความเข้าใจกับสิ่งที่เรียกว่า การเล่นบทบาทสมมติ (Role Play/Imaginary Play) กันก่อนครับ คุณ
.
การเล่นที่ดีต้องเป็นไปตามจินตนาการที่ไร้ขีดจำกัดของเด็ก มีพ่อมด แม่มด มังกร เหล่าร้าย และต้อง ไม่ต้องการการประเมินผล ไม่มีผลอะไรในชีวิตจริง นิ้วก้อยกับนิ้วโป้งก็กลายเป็นปืนได้ กิ่งไม้ก็กลายเป็นกระบี่อิงฟ้าที่ตัวกระบี่ยาว 7 เซี๊ยะสร้างจากเหล็กไหลใต้ทะเลลึก คมกล้าตัดสะบั้นได้ทุกสิ่ง หรือตะเกียบก็กลายเป็นคทาเวทมนตร์ ตัวไม้ทำจากไม้โอ๊คบนเทือกเขาแอลป์ แกนกลางบรรจุขนของนกฟีนิกส์ที่คืนชีพจากไฟที่ลุกไหม้โชติช่วงได้ ...
.
งานวิจัยส่วนใหญ่พบชัดเจนว่า "ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอย่างมีนัยสำคัญระหว่างการเล่นของเล่นที่เหมือนอาวุธสงครามกับความรุนแรง" ดังนั้นเล่นได้ครับ และการเล่นกับปืน กระบี่ของเล่นในเด็กเล็กนั้น "มีประโยชน์" ในแง่ของพัฒนาการด้วยซ้ำครับ
.
การเล่นบทบาทสมมตินั้นไม่มีผิด ไม่มีถูก หมูมีสีเขียวได้ มังกรมีจริงในจินตนาการของเด็ก และมันไม่มีผลในชีวิตจริง เพราะนั่นคือหนึ่งในกระบวนการการเรียนรู้ของเด็กตามช่วงวัย ... แต่พฤติกรรมจริง ๆ สิมีความหมาย **** นั่นหมายความว่า การเล่นยิงปืน ปิ้ว ๆ ๆ ใส่กันฆ่าเหล่าร้ายอย่างสนุกสนานตอนเล่น นั้นเป็นเรื่องโอเค แต่การตี การผลักคนอื่น การอาฆาตมาตรร้ายคนอื่นในชีวิตจริงนั้นเป็นเรื่องที่ปล่อยผ่านไม่ได้ ... นั่นคือ กติกา
.
ลงที่รายละเอียดครับ ... การยิงปืน ฟันกระบี่ ทั้งหมดมักเป็นการกำจัดเหล่าร้าย เหล่านี้เป็นการพัฒนาเรื่องของ ศีลธรรม ผ่านการเล่นของเขา และส่วนใหญ่ทำไปเพื่อช่วยเหลือคนอื่น ... เด็กอยากเป็นเจได เพราะต้องการกำจัดเหล่าร้ายผดุงความยุติธรรมทั้งนั้นว่าไหมครับ นอกจากนั้นการเล่นที่โลดโผนเหล่านี้เป็น การระบายความเครียดและพลังงาน ของร่างกายออกไป ยิ่งเด็กโกรธ เครียดหรือมีเรื่องไม่สบายใจ การเล่นที่ขยับร่างกายมาก ๆ คือหนทางของเด็กที่จะระบายความรู้สึกเหล่านั้นให้ออกไป มันคือ coping mechanism ที่ดีมากของร่างกายเขา
.
นอกจากนั้นความรู้สึกของความเป็น ฮีโร่ และผู้ผดุงความยุติธรรมผ่านการเล่นจะเพิ่มความมั่นใจในตนเอง ลดความกังวล ความไม่กล้า ความขี้อาย และสร้างทักษะการเล่นกับคนอื่นได้อีกด้วย และนี่อาจเป็นโอกาสที่ดีที่เราจะสอนให้ลูกรู้จักการควบคุมอารมณ์ ความรุนแรง และอาวุธในชีวิตจริงได้ ... และควรทำเสมอครับว่า "ของจริง" ในชีวิตจริงเป็นอย่างไร
.
การเล่นกับของเล่นที่เป็นอาวุธ ไม่ได้ส่งเสริมความรุนแรงในชีวิตจริง เพราะตอนเด็กพ่อหมอก็ปืนของเล่นเต็มบ้าน โตมาจะจับปืนยังไม่กล้าเลย ไม่งั้นถ้าใส่หมวกโจรสลัด ทุกคนก็ต้องไปเป็นโจรสลัดหรือโจรกันหมด ?
.
หรือถ้าเล่นไดโนเสาร์ ลูกจะวิ่งออกไปกัดคอชาวบ้านร้านตลาด หรือไปละลานหมาข้างบ้านเหรอ คุณ แฮ่ ! งั่มเสียเลย 555 ... พูดเหมือนลูกจะกลายเป็นทีเร็กซ์อย่างนั้น ... ถ้าเป็นแบบนั้น เด็กที่ติดตุ๊กตาหมา ไม่ต้องกินอาหารเม็ดตามหมารึ
.
แล้วอะไรที่สำคัญ
.
ชีวิตจริงสิ สำคัญกว่า ... การมองแม่ด่าพ่อ พ่อตบแม่ ตัวเขาเองถูกตี ถูกใช้ความรุนแรงไม่ว่าจากทางคำพูดหรือทางร่างกาย การไม่เคยถูกสอนว่าเราไม่ควรทำร้ายตนเอง คนอื่น สัตว์และสิ่งของ เรื่องเหล่านี้ต่างหากที่ส่งเสริมพฤติกรรมรุนแรงของเด็กจนกลายเป็นผู้ใหญ่ที่ก้าวร้าว ไม่เห็นความรู้สึกของคนอื่น และทำร้ายคนอื่นได้อย่างไม่รู้สึกอะไร ... แบบนี้สิ น่าเป็นห่วง ...
.
การเล่น ก็คือ การเล่น
การเล่น คือ การเรียนรู้ของเด็ก
การเล่นไม่ควรมีข้อจำกัดและมีผลในชีวิตจริง
เพราะนั่นคือหนทางในการเติบโตของลูกตามวัย
พ่อแม่มีหน้าที่โฟกัสที่พฤติกรรมในชีวิตจริงของลูก
มิใช่การเล่น แยกให้ออกจากกันให้ได้ครับ
ดังนั้นการเล่นไดโนเสาร์ มิใช่เรื่องผิดผี หรือการเพาะบ่มพฤติกรรมด้านลบให้ลูกนั่นเอง ...
.
ที่มา : เลี้ยงลูกตามใจหมอ

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่