เรื่องราวรักเเรกตอนวัยประถม

สวัสดีครับ ชาว Pantip ทุกท่าน นี่อาจจะเป็นโพสต์แรกของผมนะครับ หากมีอะไรผิดพลาดหรือเผลอกล่าวถึงใครโดยไม่ตั้งใจ ผมต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยครับ
เอาล่ะครับ...ตามชื่อเรื่องเลย วันนี้ผมอยากจะมาเล่าเรื่อง "รักแรก" ของตัวเอง เรื่องที่ผ่านมาหลายปีแล้ว แต่จนถึงวันนี้ ผมก็ยังจำมันได้ดี

🌸 จุดเริ่มต้น
            สมัยนั้นผมเรียนอยู่โรงเรียนแถว ๆ พระโขนง ตอนนั้นผมยังเป็นเด็กที่ไร้เดียงสา ไม่ค่อยรู้เรื่องความรักเท่าไร จนกระทั่งตอนอยู่ชั้น ป.4 ผมก็ได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่ง   
ตอนที่เห็นเธอครั้งแรก ผมไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง หัวใจเต้นเร็วผิดปกติ จนเพื่อนที่นั่งข้าง ๆ ยังถามว่า "เป็นอะไรรึเปล่า"  หลายวันผ่านไป ความรู้สึกนั้นก็ยังไม่หาย ผมเลยลองไปถามพ่อกับแม่ก่อนนอนว่าผมเป็นอะไร  พ่อกับแม่หัวเราะ ก่อนจะอธิบายว่า ความรู้สึกแบบนี้เรียกว่า "การแอบชอบ" พร้อมทั้งแซวให้ผมลองไปสารภาพรักดู  วันรุ่งขึ้น ผมนั่งคิดเรื่องนี้อยู่ที่โต๊ะเรียน เพื่อนก็เดินมาถามอีกว่าทำไมช่วงนี้ดูแปลก ๆ ผมเลยเล่าความรู้สึกทั้งหมดให้ฟัง
พอเพื่อนรู้เท่านั้นแหละครับ ก็รีบเชียร์ให้ผมไปบอกชอบเธอทันที แต่ตอนนั้นผมไม่กล้าจริง ๆ ที่จะบอกไปตอนนี้

💙 วันที่ผมพูดออกไป
               เวลาผ่านไปอีกหลายวัน ในที่สุดผมก็ตัดสินใจรวบรวมความกล้าทั้งหมด เดินไปเรียกเธอออกมาคุยหน้าห้อง แล้วพูดออกไปตรง ๆ ว่า...
"เราชอบเธอ"  ตอนนั้นเพื่อนๆ แอบยืนดูอยู่ในห้องเเอบเชียร์ผมอยู่  เธอดูตกใจมาก ก่อนจะรีบเดินหนีไป ผมรีบวิ่งตามเธอ แต่สิ่งที่ทำให้ผมตกใจมากคือเธอนั้นไปนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว  ผมไม่กล้าเข้าไปเรียกอีก ผมเเอบเก็บความรู้สึกนี้ไว้คนเดียว ก่อนที่ผมจะได้แต่เดินกลับมานั่งที่โต๊ะตัวเองเงียบ ๆ ส่วนเพื่อนของผมก็พอจะเดาออกได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
📚 ความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ เติบโตเเบบเงียบๆ
หลังจากนั้นพวกเราก็ยังคุยกันตามปกติ จนขึ้น ป.5 บางวันผมช่วยเธอสอนคณิตศาสตร์ แม้ว่าจริง ๆ แล้วเธอจะเก่งกว่าผมเสียอีก เพราะตอนนั้นเธอสามารถแก้สมการระดับมัธยมต้นได้แล้ว บางวันพวกเราก็นั่งเล่นบันไดงูด้วยกัน หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน  แต่ลึก ๆ แล้ว ผมก็ยังไม่กล้าทำอะไรไปมากกว่านั้น เพราะภาพวันที่เธอร้องไห้ยังติดอยู่ในใจเสมอ

(บางทีเวลาเราเรียนคณิตกันเสร็จ พวกเราก็เล่นเกมบันไดงูกันสนุกมากเลยล่ะครับ)

📆 วันสุดท้าย
             เวลาผ่านไปจนจบ ป.6 วันสุดท้าย ผมเพียงยิ้มให้ห้องเรียน ยิ้มให้เธอเป็นครั้งสุดท้าย แล้วเดินจากมาอย่างเงียบ ๆ  หลังจากนั้นพวกเราก็แยกย้ายไปเรียนคนละโรงเรียน
⏳️ เวลาที่ผ่านไป เเละ ความลังเลใจ
             ช่วงมัธยมต้นเป็นช่วงที่ยุ่งมาก ทั้งเรียน ทั้งกิจกรรมต่าง ๆ จนกระทั่งผมขึ้น ม.3 ผมได้รู้จักเพื่อนคนหนึ่ง ขอใช้นามสมมุติว่า "ก." นะครับ
ก. เป็นคนที่ไม่ค่อยตั้งใจเรียน จนบางครั้งผมก็ต้องช่วยเตือนเขาเกี่ยวกับงาน การบ้านต่างๆ บางครั้งเขาก็แอบไปสูบพอตกับเพื่อนๆอีก 2 คนของเขา แต่เขากับเพื่อน ๆ ไม่เคยชวนผมเลย กลับคอยบอกผมเสมอว่า  "อย่าไปแตะมันเลย ยังมีอนาคตอีกไกล อย่ามาจมปรักเหมือนกับพวกกู"
             วันหนึ่งพวกเราคุยกันเรื่องความรัก ก. เล่าว่าเขาแอบชอบเพื่อนในห้อง แต่ไม่กล้าบอก ผมจึงเล่าเรื่องรักแรกของตัวเองให้ ก. เเละเพื่อนๆอีก 2 คนฟัง พอเล่าจบ ก. ก็ถามว่า  "ลองทัก IG หรือ LINE ไปหาเขายังวะ ไอโอม"
แต่ผมตอบไปเพียงว่า
"ยังเลย... เพราะกูรู้สึกว่าตัวเองยังไม่ได้กล่าวลาเธอจริง ๆ"
🍃 การพบกันอีกครั้ง เเละ ภาระที่หนักอึ้ง
             เวลาผ่านไป พวกเราจบ ม.ต้น วันสุดท้ายมีทั้งน้ำตาเเห่งการจากลา เเละการเดินทางไปใช้ชีวิตของเเต่ละคน ส่วนผมก็เรียนต่อที่โรงเรียนเดิมในระดับมัธยมปลาย ได้เจอทั้งเพื่อนใหม่และเพื่อนเก่า  ตอนอยู่ ม.4 ผมตัดสินใจทำสิ่งที่ค้างคาใจมาหลายปี  ผมทักเธอไปใน Instagram ว่า
"สวัสดีครับ ยังจำผมได้ไหมครับ"  ไม่นานเธอก็ตอบกลับมาว่า  "จำได้สิ โอมใช่ไหม"  


ผมตกใจมาก เพราะเวลาผ่านมาตั้ง 4-5 ปีแล้ว แต่เธอยังจำชื่อผมได้   หลังจากนั้นพวกเราก็คุยกันอยู่พักหนึ่ง ในฐานะเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานาน  แต่เมื่อขึ้น ม.5 งานก็เริ่มหนักขึ้น ทั้งการเรียนและการเตรียมตัวหลายอย่าง จนบางวันผมเครียดถึงขั้นนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว แม้จะเป็นแบบนั้น ผมก็ยังไม่ลืมอวยพรวันเกิดเธอทุกปี
🌙 คำอวยพรสุดท้าย
       จนกระทั่งช่วงปิดเทอมก่อนขึ้น ม.6 ผมไปเที่ยวห้างกับครอบครัว  น้องสาวผมอยู่ ๆ ก็ถามถึงเธอ ทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่าผมไม่ได้ทักเธอมาหลายเดือนแล้ว
ผมจึงเปิด Instagram ของเธอขึ้นมา แต่ภาพแรกที่เห็น คือรูปที่เธอยืนถ่ายคู่กับผู้ชายคนหนึ่ง  ตอนนั้นความรู้สึกเหมือนทุกอย่างในใจตกลงไปอยู่ที่พื้น
คืนนั้นผมกลับบ้าน เดินเข้าห้อง ล็อกประตู ปิดไฟ เปิดเพลงยุค 90 ที่ผมชอบผ่านหูฟัง แล้วนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวเงียบ ๆ



         ปัจจุบันนี้ผมอยู่ ม.6 แล้วครับ   ถ้าบังเอิญวันหนึ่งเธอได้อ่านข้อความนี้ ผมก็อยากจะบอกว่า  "ผมไม่เคยเสียใจเลยนะครับ ที่ครั้งหนึ่งในชีวิตที่ผมเคยได้รู้จักเธอ ขอบคุณที่ทำให้เด็กผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งได้รู้จักคำว่า "รัก" เป็นครั้งเเรก ขอบคุณสำหรับทุกความทรงจำ เเละช่วงเวลาดีๆ ที่เคยมีร่วมกัน สุดท้ายนี้....ขอให้คุณมีความสุขกับเส้นทางชีวิตของตัวเองนะครับ ขอบคุณครับ"

สำหรับผม...
รักแรกครั้งนั้น อาจไม่ได้จบลงแบบที่หวัง
แต่ผมก็ยังมีความสุขทุกครั้ง เมื่อนึกถึงความทรงจำที่เเสนงดงามนี้ เเม้เวลาจะผ่านไปนานเเค่ไหน ความทรงจำครั้งนั้นก็ยังคงอยู่ในหัวใจของผมเสมอครับ

สุดท้ายนี้ ผมก็อยากถามเพื่อน ๆ ชาว Pantip ว่า เคยมีรักแรกที่ยังจำได้จนถึงทุกวันนี้ไหมครับ
ถ้าใครอยากแบ่งปันประสบการณ์ของตัวเอง ผมยินดีอ่านทุกเรื่องเลยครับ
ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนจบนะครับ 🙏