ตอนนี้เป็นเราเด็กมหาลัยแล้วค่ะ ใกล้จะเปิดเทอมในอีกไม่นานนี้ นี่ไม่ใช่กระทู้แรกของเราค่ะ แต่เป็นครั้งแรกที่ได้ลองถามตามความคิดที่เกี่ยวข้องกับตัวเอง เริ่มสงสัยช่วงที่ได้ลองพูดคุยแลกเปลี่ยนชีวิตกับคนๆนึงค่ะเราไม่พยายามเหมือนคนอื่นหรือเท่ากับคนอื่น คนรอบตัวเราแต่ละคนดูพยายามมากมีแค่เราที่ใช้ชีวิตไปเรื่อยดูไม่พยายามเท่าไหร่
ช่วงเด็กเราก็เป็นเหมือนเด็กปกติค่ะ นิสัยดื้อซนตามประสาเด็ก การเรียนก็ได้ที่1-5ตลอด พอขึ้นมาป.1 เราได้ลำดับครึ่งนึงของห้องค่ะซึ่งห้องเรามี21คน ตอนนั้นโดยพ่อบังคับเรียนจนท่องแม่สูตรคูณได้แบบไม่มีผิดเลย เราไม่ชอบอ่านหนังสือค่ะติดเล่นแต่การเรียนก็ดีขึ้นตลอดป.2ได้ที่5 ป.3-6ได้ที่สาม โดยที่ไม่ได้ตั้งใจอ่านเท่าคนอื่น เราเคยได้แข่งอัจฉริยภาพคณิตค่ะแต่ตอนนั้นไปเห็นซูโดกุแล้วชอบจึงได้โหลดแอปมาเล่นฆ่าเวลา ถ้าจำไม่ผิดน่าจะได้ลำดับที่2ของเขตค่ะ (ช่วงป.5-6 พ่อแม่เราเองก็ตั้งกฎ ห้ามออกจากบ้าน ตั้งใจเรียน เราเลยกลายเป็นคนเรียบร้อย) แต่เราเป็นนักกีฬาโรงเรียนค่ะ
ช่วงมัธยมต้น เราเป็นนักกีฬาโรงเรียนเหมือนเดิม นักดนตรีโรงเรียน รวมถึงเป็นเด็กธรรมมะของรร แข่งศิลปะหัตถกรรม เป็นเด็กที่ได้พูดออกไมค์บ่อยๆ เราสอบได้ที่1นิสัยเราก็เหมือนเดิม นิ่งเงียบเรียบร้อย นิสัยไม่ชอบอ่านหนังสือก็เหมือนเดิมค่ะ ดีขึ้นมาหน่อยที่ก่อนสอบก็อ่านอยู่บ้าง เคยเริยนก่อนบทเรียนครั้งนึงค่ะไม่รอด(เข้าใจมากเกินบทเรียนจึงไม่เคยทำอีก) ช่วงม.3เรามีโอกาสได้ไปแข่งศิลปะหัตถกรรมเกี่ยวกับคณิตศาสตร์ค่ะ และผลลัพธ์ก็ออกมาดีเราติดลำดับ1ใน3ของภาค น่าเสียดายที่ไม่มีการแข่งขันต่อแล้ว เราโดนพ่อแม่กดดันหนักมากค่ะว่าห้ามตกจากที่หนึ่งซึ่งเราก็ทำได้ แต่เราเองก็ติดมาโดยตลอดว่าระยะห่าง0.3-0.4มันเยอะมาก ผิดกับพ่อแม่เราคิดว่าอีกนิดเพื่อนก็จะชนะเราแล้ว เราได้ลำดับที่1มาสามปีค่ะ ก่อนที่จะย้ายรร.จาก500เป็น3000คน
ช่วงม.ปลายเราคิดว่ามีสามารถพอค่ะที่จะเข้ารร.ในตัวจังหวัด แต่พ่อแม่เราเป็นห่วงเราจึงได้ไปสอบรร.ในตัวอำเภอแทน เราติดห้อง1ค่ะ แต่พี่ไม่ให้เรียนเหตุที่ค่าเทอมละ4000แพงเกินไป อาจจะเป็นเพราะปมของพี่ที่เคยไม่ได้เรียนดีๆหรือไม่เราก็ไม่เเน่ใจ เราสอบใหม่เราก็ติดห้องพิเศษใหม่ห้อง2อยู่ดี ราคาเทอมละ1000บาท เราไม่อ่านหนังสือหนักกว่าเดิมค่ะม.4เกรดเริ่มต้นที่3.5กลางๆห้อง พอม.5เราก็ได้เกรด3.7 ช่วงม.6เราพนันกับรุ่นน้องและมีเพื่อนผลักดัน เราจึงได้ตื่นตีสองมาอ่านหนังสือติดกันสามวัน เราได้เกรด3.9ติด1-5ของห้องค่ะ รุ่นน้องกับเพื่อนดีใจมาก แต่พอมาเทอม2เราก็ได้แค่เกรด3.6กว่าๆ
เราได้แข่งศิลปะหัตถกรรมกรรมสามครั้งค่ะ รวมถึงการแข่งขันนอกรอบอีก5ครั้ง เกี่ยวกับคณิตศาสตร์ ติดสามมหาลัยและรอบโควต้าพยาบาลของรร. สอบติดทุนค่ะ(พาเพื่อนไปสมัครเพื่อนไม่กล้าไปเลยได้ไปสอบด้วยเลย) แต่เนื่องจากตอนเลือกมหาลัยลืมดูกฎและคณะอีกรอบจึงพลาดทุนไปค่ะ ครอบครัวโอเคเพราะว่ามีเงินส่งเสียอยู่แล้วค่ะ เรื่องทุนจริงๆที่บ้านไม่ได้บอกให้เราหาเลยแต่เป็นเราเองที่อยากช่วยแบ่งเบาที่บ้าน ครอบครัวเราโอเคแต่เราไม่โอเคเลยที่ไม่ตรวจสอบให้ดี จึงคิดในแง่ดีว่าอย่างน้อยเราก็ไม่ต้องทำงานแค่ในภูมิภาคของตนเอง ถึงแม้จะยังเศร้าใจอยู่บ้าง
ตั้งแต่เด็กจนโตคนอื่นคิดว่าเราเก่งค่ะ แต่เราคิดมาตลอดเราก็แค่กลางๆเรียนแบบธรรมดาไม่ได้เก่งอะไร ไม่อิจฉา ไม่ชอบแข่งขัน แต่พอได้พูดคุยในหลายๆเรื่องกับคนอื่นเราถึงได้รู้ค่ะ คนอื่นเค้าพยายามมากกว่าที่จะได้อะไรซักอย่าง แต่เราแค่ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆก็ได้ในบางอย่างที่บางคนต้องการแล้ว เราไม่ได้จะบอกว่าตัวเองเก่งมากกว่าคนอื่นหรืออะไรนะคะ แต่เค่จะบอกว่าเราเหมือนจะพยายามน้อยกว่าคนอื่นจริงๆ จนแอบคิดว่าบางทีถ้าเราพยายามบ้างอาจจะดีกว่านี้ก็ได้
เริ่มมีอาการหมดไฟช่วงม.ต้นค่ะ ชีวิตคิดว่าขอแค่มีเงินพอใช้ มีอาชีพมั่นคง ดูแลตัวเองและครอบครัวได้ก็พอแล้วค่ะ ส่วนเรื่องความรักถ้าไม่มีแฟนเราก็จะรับลูกบุณธรรมมาเลี้ยงค่ะ
อีกข้อเสียนึงคือเราเป็นคนเรียนแบบเข้าใจค่ะ ต้องเข้าใครโครงสร้างพื้นฐานทั้งหมดก่อนถึงจะเรียนเข้าใจ ทำให้ช่วงแรกกที่เริ่มเราเรียนได้ไม่ค่อยดีค่ะ แต่พอเราเข้าใจก็ไหลได้เรื่อยๆเลย คนส่วนใหญ่ก็มองแค่ผลลัพธ์ทั้งๆที่จุดเริ่มมันยากกว่าคนอื่นมาก
อยากทราบความคิดเห็นคนอื่นค่ะว่าคิดเห็นเช่นไรกับเรื่องนี้ ทุกคนสามารถแนะนำการใช้ชีวิตข้อคิดศาสนาหรือแบ่งปันเรื่องราวให้เราฟังได้นะคะ ขอบคุณค่ะ
อยากรับฟังมุมมองคนอื่นๆค่ะ รู้สึกว่าชีวิตราบรื่นเกินไปจนเราไม่มีแรงพยายามเลย
ช่วงเด็กเราก็เป็นเหมือนเด็กปกติค่ะ นิสัยดื้อซนตามประสาเด็ก การเรียนก็ได้ที่1-5ตลอด พอขึ้นมาป.1 เราได้ลำดับครึ่งนึงของห้องค่ะซึ่งห้องเรามี21คน ตอนนั้นโดยพ่อบังคับเรียนจนท่องแม่สูตรคูณได้แบบไม่มีผิดเลย เราไม่ชอบอ่านหนังสือค่ะติดเล่นแต่การเรียนก็ดีขึ้นตลอดป.2ได้ที่5 ป.3-6ได้ที่สาม โดยที่ไม่ได้ตั้งใจอ่านเท่าคนอื่น เราเคยได้แข่งอัจฉริยภาพคณิตค่ะแต่ตอนนั้นไปเห็นซูโดกุแล้วชอบจึงได้โหลดแอปมาเล่นฆ่าเวลา ถ้าจำไม่ผิดน่าจะได้ลำดับที่2ของเขตค่ะ (ช่วงป.5-6 พ่อแม่เราเองก็ตั้งกฎ ห้ามออกจากบ้าน ตั้งใจเรียน เราเลยกลายเป็นคนเรียบร้อย) แต่เราเป็นนักกีฬาโรงเรียนค่ะ
ช่วงมัธยมต้น เราเป็นนักกีฬาโรงเรียนเหมือนเดิม นักดนตรีโรงเรียน รวมถึงเป็นเด็กธรรมมะของรร แข่งศิลปะหัตถกรรม เป็นเด็กที่ได้พูดออกไมค์บ่อยๆ เราสอบได้ที่1นิสัยเราก็เหมือนเดิม นิ่งเงียบเรียบร้อย นิสัยไม่ชอบอ่านหนังสือก็เหมือนเดิมค่ะ ดีขึ้นมาหน่อยที่ก่อนสอบก็อ่านอยู่บ้าง เคยเริยนก่อนบทเรียนครั้งนึงค่ะไม่รอด(เข้าใจมากเกินบทเรียนจึงไม่เคยทำอีก) ช่วงม.3เรามีโอกาสได้ไปแข่งศิลปะหัตถกรรมเกี่ยวกับคณิตศาสตร์ค่ะ และผลลัพธ์ก็ออกมาดีเราติดลำดับ1ใน3ของภาค น่าเสียดายที่ไม่มีการแข่งขันต่อแล้ว เราโดนพ่อแม่กดดันหนักมากค่ะว่าห้ามตกจากที่หนึ่งซึ่งเราก็ทำได้ แต่เราเองก็ติดมาโดยตลอดว่าระยะห่าง0.3-0.4มันเยอะมาก ผิดกับพ่อแม่เราคิดว่าอีกนิดเพื่อนก็จะชนะเราแล้ว เราได้ลำดับที่1มาสามปีค่ะ ก่อนที่จะย้ายรร.จาก500เป็น3000คน
ช่วงม.ปลายเราคิดว่ามีสามารถพอค่ะที่จะเข้ารร.ในตัวจังหวัด แต่พ่อแม่เราเป็นห่วงเราจึงได้ไปสอบรร.ในตัวอำเภอแทน เราติดห้อง1ค่ะ แต่พี่ไม่ให้เรียนเหตุที่ค่าเทอมละ4000แพงเกินไป อาจจะเป็นเพราะปมของพี่ที่เคยไม่ได้เรียนดีๆหรือไม่เราก็ไม่เเน่ใจ เราสอบใหม่เราก็ติดห้องพิเศษใหม่ห้อง2อยู่ดี ราคาเทอมละ1000บาท เราไม่อ่านหนังสือหนักกว่าเดิมค่ะม.4เกรดเริ่มต้นที่3.5กลางๆห้อง พอม.5เราก็ได้เกรด3.7 ช่วงม.6เราพนันกับรุ่นน้องและมีเพื่อนผลักดัน เราจึงได้ตื่นตีสองมาอ่านหนังสือติดกันสามวัน เราได้เกรด3.9ติด1-5ของห้องค่ะ รุ่นน้องกับเพื่อนดีใจมาก แต่พอมาเทอม2เราก็ได้แค่เกรด3.6กว่าๆ
เราได้แข่งศิลปะหัตถกรรมกรรมสามครั้งค่ะ รวมถึงการแข่งขันนอกรอบอีก5ครั้ง เกี่ยวกับคณิตศาสตร์ ติดสามมหาลัยและรอบโควต้าพยาบาลของรร. สอบติดทุนค่ะ(พาเพื่อนไปสมัครเพื่อนไม่กล้าไปเลยได้ไปสอบด้วยเลย) แต่เนื่องจากตอนเลือกมหาลัยลืมดูกฎและคณะอีกรอบจึงพลาดทุนไปค่ะ ครอบครัวโอเคเพราะว่ามีเงินส่งเสียอยู่แล้วค่ะ เรื่องทุนจริงๆที่บ้านไม่ได้บอกให้เราหาเลยแต่เป็นเราเองที่อยากช่วยแบ่งเบาที่บ้าน ครอบครัวเราโอเคแต่เราไม่โอเคเลยที่ไม่ตรวจสอบให้ดี จึงคิดในแง่ดีว่าอย่างน้อยเราก็ไม่ต้องทำงานแค่ในภูมิภาคของตนเอง ถึงแม้จะยังเศร้าใจอยู่บ้าง
ตั้งแต่เด็กจนโตคนอื่นคิดว่าเราเก่งค่ะ แต่เราคิดมาตลอดเราก็แค่กลางๆเรียนแบบธรรมดาไม่ได้เก่งอะไร ไม่อิจฉา ไม่ชอบแข่งขัน แต่พอได้พูดคุยในหลายๆเรื่องกับคนอื่นเราถึงได้รู้ค่ะ คนอื่นเค้าพยายามมากกว่าที่จะได้อะไรซักอย่าง แต่เราแค่ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆก็ได้ในบางอย่างที่บางคนต้องการแล้ว เราไม่ได้จะบอกว่าตัวเองเก่งมากกว่าคนอื่นหรืออะไรนะคะ แต่เค่จะบอกว่าเราเหมือนจะพยายามน้อยกว่าคนอื่นจริงๆ จนแอบคิดว่าบางทีถ้าเราพยายามบ้างอาจจะดีกว่านี้ก็ได้
เริ่มมีอาการหมดไฟช่วงม.ต้นค่ะ ชีวิตคิดว่าขอแค่มีเงินพอใช้ มีอาชีพมั่นคง ดูแลตัวเองและครอบครัวได้ก็พอแล้วค่ะ ส่วนเรื่องความรักถ้าไม่มีแฟนเราก็จะรับลูกบุณธรรมมาเลี้ยงค่ะ
อีกข้อเสียนึงคือเราเป็นคนเรียนแบบเข้าใจค่ะ ต้องเข้าใครโครงสร้างพื้นฐานทั้งหมดก่อนถึงจะเรียนเข้าใจ ทำให้ช่วงแรกกที่เริ่มเราเรียนได้ไม่ค่อยดีค่ะ แต่พอเราเข้าใจก็ไหลได้เรื่อยๆเลย คนส่วนใหญ่ก็มองแค่ผลลัพธ์ทั้งๆที่จุดเริ่มมันยากกว่าคนอื่นมาก
อยากทราบความคิดเห็นคนอื่นค่ะว่าคิดเห็นเช่นไรกับเรื่องนี้ ทุกคนสามารถแนะนำการใช้ชีวิตข้อคิดศาสนาหรือแบ่งปันเรื่องราวให้เราฟังได้นะคะ ขอบคุณค่ะ