ขอความช่วยเหลือจากคนแปลกหน้า

เรื่องนี้ต่อจากเรื่องที่แล้วครับ ช่วงนั้นแม่ผมให้ผมไปหาหมอเป็นเพื่อน แล้วก่อนกลับแม่ผมลีลาที่จะกลับบ้านผมเลยโมโหเลยเดินกลับเอง ผมเลยเดินจากโรงพยาบาลไปถึงหน้าวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ในตอนนั้นผมเหนื่อยมากแล้วผมอยากกลับบ้านซึ่งในตัวผมมีอยู่ 4 บาทผมไม่สามารถขึ้นรถกลับบ้านได้เพราะมันค่ารถ 8 บาทในช่วงนั้น จังหวะที่ผมนั่งพักก่อนจะออกเดินทางต่อก็มีผู้ชายปริศนาคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผมแกตอนแรกแกกำลังคุยกับยามหน้าวิทยาลัยแกเริ่มทักผมก่อน
คุณลุง: ไง ไอ้หนุ่มมานั่งทำไรตรงนี้เนี้ย
ผม: กำลังเดินกลับบ้านครับ
คุณลุง: อ้าว แล้วบ้านอยู่ไหนล่ะ
ผม: บ้านผมอยู่นี่ๆๆครับ
คุณลุง: โห้ เดินไกลแถะ เดินมาจากไหนเนี่ย
ผม: จากโรงพยาบาลนี่ๆๆครับ
คุณลุง: โหแล้วทำไมไม่นั่งสองแถวกลับบ้านล่ะ
ผม: ผมไม่มีตังค์ครับผมมีอยู่แค่ 4 บาท
คุณลุง: อื้ม ลุงให้ได้นะอีก 4 บาทอะ
ผม: โอ้ะ ไม่เป็นไรครับ ถือว่าผมเดินออกกำลังกายกลับบ้าน
คุณลุง: เอาไปเถอะน่า อย่าเดินเยอะเลยมันไม่ดียิ่งตัวเราอ้วนด้วย
ผม: เอ่อ...ขอบคุณครับ
แกก็ได้ยืมตังค์ให้ผมแล้วแกก็ชวนผมคุยต่อเพราะต้องรอรถมา
คุณลุง: สนใจดูดวงไหมลุงเคยเป็นพระมาก่อน
ผม: เอ่อ...ลุงเคยดูเหรอครับแล้วทำไมลุงถึงไม่บวชต่อล่ะ
คุณลุง: เคยดูแถมดังในระดับหนึ่งด้วยแต่มีปัญหาที่บ้านลุงเลยต้องกลับมาที่นี่เพื่อมาเคลียร์
ในตอนนั้นผมไม่อยากจะถามอะไรแกเซ้าซี้กลัวแกจะว่าผมก็เลยตอบไปแค่ว่า
ผม: ครับได้ครับ แล้วลุงจะดูอะไรครับ
คุณลุง: ดูให้หมดแหละระหว่างรอรถไง
ผม: งั้นเอาเรื่องพื้นฐานก็ได้ครับ
ผมก็ให้วันเกิดไปกับแก แต่ดูเหมือนจะสตั้นไปสักครู่
คุณลุง: อื้ม...ที่ผ่านมาลำบากมากเลยนะ แต่ถ้าหลังพ้นเบญจเพสไปเดี๋ยวก็ดีขึ้นเองแหละ
ผม: ครับ? (ในตอนนั้นผมนึกถึงเรื่องของหมอดูคุณก่อนหน้าเลย)
คุณลุง: เอ็งวาสนาดีนะ แต่ต้องรอหลังจากเบญจเพส ความรัก การงาน การเงิน ดีจนเข้าขั้นอิจฉาเลยแหละ
คุณลุง: แต่ที่ลุงพูดมาทั้งหมดน่ะมันอยู่ที่ตัวไอ้นายทั้งนั้นเลยนะว่าจะทำให้เป็นจริงได้ไหมเรื่องดวงมันก็เป็นแค่แผนผังชีวิตอย่างนึงที่มันไม่ได้มีผลอะไรกับเราถ้าเราไม่ทำมันให้เป็นจริง
ผม: ครับลุง
คุณลุง: ความรักของเอ็งนี่ เอ็งชอบผ้ชายใช่มั้ย?
ผม: ลงรู้ได้ไงอ่ะ
คุณลุง: ก็บอกแล้วหมอดูแต่อย่าเชื่อหมอดูทุกคนนะ
ผม: ครับ
คุณลุง: ลักษณะคู่ของเอ็งนี่ ดีมาก ดีแบบผ้ดีเลยละ รวยด้วย
ผม: ครับ(เขิน)
คุณลุง: การงานของเอ็งนี่เหมาะกับพวกงานช่างงานไอทีงานออนไลน์ ถ้าทำแล้วมีสิทธิ์เป็นเถ้าแก่ได้เลยนะ
ในระหว่างนั้นที่แกพูดจบรถก็มาพอดี แกเลยเดินออกไปโบกรถให้ผมแล้วก็บอกให้ผมขึ้นรถไปซะ พอผมขึ้นรถผมก็หันกลับไปหาแก
ผม: ลุงครับขอบคุณมากนะครับถ้าผมเจอลุงครั้งหน้าผมจะเอาเงินมาคืนให้มากกว่าเดิม 10 เท่าครับ
คุณลุง: ไม่เป็นไรไปซะ ยังไงก็ได้เจอแค่ทีนี้แหละ
ผมก็งงแล้วรถออกไป หลังจากวันนั้นผมก็ขับมอเตอร์ไซค์ผ่านที่หน้าวิทยาลัยแห่งนั้นทุกวันแต่ก็ไม่เจอคุณลุงอีกเลย ผมถามคุณยามรปภ.คุณยามบอกว่าหลังจากที่เอ็งคุยกันก็ไม่เห็นลุงอีกเลย แถมแกเป็นใครก็ไม่รู้เห็นมานั่งชวนคุยก็คุยด้วย ผมจะสตั้นแล้วผมก็กลับบ้านไป
-พออ่านก็เหมือนกับเรื่องแต่งแต่ก็ดันเป็นเรื่องจริงที่ผมเจอมากับตัว ตอนนี้เหลือคนสุดท้ายแล้วเป็นคนปัจจุบันที่ผมยังคุยด้วยอยู่ เดี๋ยวกลับมาเล่าต่อนะครับ-