คนไม่มีความพยายาม

คือเรามั่นใจได้แล้วว่าตัวเองเสเพล มันยืนยันได้แล้วกับการทำที่มันไม่สำเร็จซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ใช่เพราะพยายามพอแล้ว แต่ มันพยายามแบบไม่มากพอ ไม่ถึงขั้นที่จะทำให้มันประสบความสำเร็จได้ซักเรื่อง ก็คือ เราเป็นคนแบบนี้ และมันแก้ยากมากๆ สิ่งนั้นคือความจริง แต่คือ กูไม่อยากเป็นแบบนี้ และกูเคยลองพยายามแล้ว มันเหนื่อยเกินไป กูทนไม่ไหว กูทำไม่มากพอกับทุกๆอย่างทำให้สิ่งที่ต้องการ ทั้ง เงิน สุขภาพ ร่างกาย ผิวหน้า และเรื่องอื่นๆอีก กูทนไม่ได้แล้ว เพราะรู้แล้วว่าตัวเองทำไม่ได้ สิ่งที่ต้องการ คือ กูอยากทำให้มันได้ ให้มันดี แต่กูทำไม่ได้จริงๆ ผมไม่ออกไปข้างนอก เก็บตัว ไม่อยากออกไปใช้ชีวิตกับสังคม เพราะผมเสียใจกับหลายๆเรื่อง ผมมีโอกาสเรียนหนังสือ เรียนโรงเรียนดีๆ แต่ผมกลับไม่คิดวางแผน ตั้งแต่เด็ก ผมไม่มีความคิดด้านนั้นอยู่ ผมมีแต่จะทำยังไงให้เราไม่ถูกแกล้ง มีแต่จะทำยังไง ให้เราดูดีในสายตาตัวเอง เราไม่เคยมั่นใจในตัวเอง ถึงภายนอกจะดูเป็นคนพูดแบบมั่นใจ แต่มันคือการฟอร์มเพื่อกลบด้านด้อยตัวเอง ไม่มีความคิดเรื่องต่อยอดอาชีพ กะจะเอาเงินจากออนฟรีแลนซ์ ไม่ตั้งใจเรียน ไม่มีความรู้มากพอ ที่จะสามารถใช้หาเงินได้ ตั้งมั่นจะทำงานในสิ่งที่รัก แต่เราไม่มีความรู้ ไม่เลือกที่จะเรียนรู้ แต่เลือกทางสบาย คือค่อยทำ ปล่อยมัน แล้วอยู่กับความสุขจอมปลอม เล่นเกม ไม่ยอมเรียนรู้การคุมอาหาร ออกกำลังกายก็ออกไปเถอะ กินก็ไม่ต่างจากเดิม บางเรื่องรู้ทั้งรู้อะไรควรทำ ควรลอง ควรหัด แต่เราไม่ทำ เพราะเราอยากสนุกกับชีวิต เพราะเราไม่มีระบบจัดการตัวเอง เพราะเรามันไม่มีการบังคับตัวเอง เราอยากนะบาย เพราะเราตอนนี้ ล้มเหลว ซ้ำซาก จากการไม่พยายามมากพอ จากสภาพจิต ความคิดที่ไม่ใช่ผู้แข็งแกร่ง เราทำมันต่อเรามีโอกาสประสบความสำเร็จ ยิ่งทำมาก โอกาสยิ่งมาก แต่เราเหนื่อย ทุกวันนี้ความสุขของเราคือการคุยกับเพื่อนออนไลน์ ไม่ใช่เพื่อยชีวิตจริงด้วยซ้ำ เราไม่ได้มีความจริงใจกับเพื่อนในชีวิตจริงเลย เพราะอดีตเราไม่เคยจะเจอความจริงใจ ความดี การทำดีกับเรามันไม่มี และการที่เรามันขี้กลัว เราไม่สู้ ทำให้เราเก็บมันเงียบ จนมันเป็นปมทำให้เราไม่เคยจะปลดล็อคมาจนถึงทุกวันนี้ ขอระบายหน่อยนะ ใครจะคอมเม้นท์ยังไงก็ว่ามาเลย ผมไม่มีความสุขกับตัวเองเลย