งานขายตัวที่มากับโรคจิตเวช

สวัสดีค่ะ  ตอนนี้เราอายุ 21 ปี เราทำงานนี้มาตั้งตั้งแต่อายุ 19 เราทำเพราะว่าเราได้ค่าขนมไม่เพียงพอที่จะได้ออกไปใช้ชีวิต ไม่ได้หมายถึงขนาดอดข้าวนะคะแต่เราแค่อยากออกไปใช้ชีวิตข้างนอกอย่างเช่นไปสปาบ้าง ซื้อของต่างๆซื้อน้ำหอมบ้างคือพูดว่าเราติดหรูก็ได้ มันทำให้เราตังค์ไม่พอจนเราต้องไปทำงานแบบนั้น ตอนแรกเราคิดว่าเราคิดถูกแล้วที่เราจะทำงานแบบนี้ เราหารายได้ได้เป็นกอบเป็นกำได้เป็น 100,000 แต่เส้นทางมันก็ไม่ได้สวยหรูอย่างที่คิดเอาไว้ เพราะเราทั้งเจอลูกค้าที่แอบถอดถุงยาง ลูกค้าที่ไม่ใส่ถุงยาง หรือลูกค้าที่บังคับข่มขืนเราไม่ให้ใส่ถุงยาง จนเราร้องไห้กลางที่นอน เราเจอมาหลายรูปแบบตอนนั้นเราคิดแค่ว่าเงินสำคัญที่สุด ซึ่งอยากบอกเลยว่าเราคิดผิดมากๆ เราเริ่มทำงานได้ประมาณสองสามเดือนเราก็ได้พบกับแฟนคนปัจจุบันซึ่งเป็นลูกค้าของเรา บอกตรงตรงเลยว่าตอนแรกเราตกหลุมรักเขาเพราะว่าเค้าเปย์เราเยอะมาก ให้เงินเราเยอะมาก แต่เราพึ่งมาใจอ่อนด้วยว่าเค้าดีกับเราเป็นคนใส่ใจเรา แต่จู่จู่อาการทางจิตจิตเวชของเรากำเริบ เราเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำเราจะคิดตลอดว่าเราติดโรคทางเพศสัมพันธ์แล้วหรือยัง เราต้องรออีกสามเดือนเพื่อที่จะไปตรวจแล้วระหว่างสามเดือนนั้นเราที่เรารอเราก็จะทรมานมาก ซึ่งในขณะที่เราทำมันตั้งแต่ยังเด็กเราเลยไม่รู้ว่าอะไรผิดอะไรถูกมากมายขนาดนั้น เราลืมคิดถึงวันข้างหน้าวันที่ถ้าวันนึงเราป่วยเราจะเราจะทำยังไงแล้วเราก็ลืมไปว่าตอนนี้เรายังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่เรายังมีทางเลือกในอนาคตเราไม่จำเป็นต้องทำขายตัวไปตลอดชีวิต  ในวันนี้เราอายุ 21 ปีเราได้เอาเรื่องนี้ไปปรึกษากับหมอจิตแพทย์ หมอชวนให้เราคิดว่าเม็ดเงินที่เราได้มันคุ้มกับความเสี่ยงทางใจที่เราต้องเสี่ยงไหม ตอนแรกเราคิดมาตลอดว่ายังไงก็คุ้มเราได้เงินมายังไงก็คุ้มอยู่แล้วเราต้องเลือกเงินตลอด เงินมาก่อนเสมอ แต่พอเราเริ่มป่วยเป็นโรคจิตเวชเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่อีกต่อไป เรารู้สึกว่าสุขภาพจิตเรามากก่อนอันดับแรก เพราะว่างานที่เราทำงานขายตัวนี้มันกระตุ้นอาการจิตเวชของเรา ก็คือด้านความสกปรกหรือว่าด้านการกลัวติดโรคทางเพศสัมพันธ์ เรามีอาการแปลกแปลกมากมาย เช่นคิดว่าตัวเองตาบอดไป แล้ว หรือว่านิ้วเท้าหักไปแล้วทั้งทั้งที่มันยังไม่หัก แต่เราโชคดีที่ได้เจอแฟนคนปัจจุบันที่ดูแลเราแล้วก็เลิกให้เราทำงานนั้น ตอนนี้ถ้าตัดสินใจอีกครั้งเราก็ไม่อยากกลับไปทำแล้วเรา แค่รู้สึกว่ามันเป็นงานที่เสี่ยงมากแล้วถ้าวันนึงเราติดโรคมามันก็ไม่คุ้ม เพราะหมอคุยกับเราว่าเราจะทนได้หรอถ้าเราติดโรคขึ้นมาแล้วเราต้องอยู่กับโลกนี้ไปจนถึงอายุ 60 แล้วโรคนี้มันไม่มีทางหายมันเป็นโรคที่ติดแล้วเป็นเลยตลอดชีวิตแล้วมันก็จะมีอาการแทรกซ้อนต่างๆ ตอนนี้อาการทางจิตของเราก็ยังไม่ได้ดีขึ้นมากยังมีขึ้นมีลงอยู่แต่เราอยากให้เรื่องนี้เป็นประสบการณ์ให้กับคนที่เข้ามาอ่านค่ะ ตอนนี้เราก็ยังได้ผลกระทบจากเรื่องงานขายตัวมาอยู่ก็คือเราจะมีอาการรู้สึกผวาหรือว่ารู้สึกกลัวรู้สึกเหมือนมีใครข่มขืนอยู่