จินตนิยายเรื่อง "ปูติคัตตะติสสะเถระ"

(ฉาก สุมนะสามเณรมาปรึกษาพระอุทายีเลอะเทอะ)

🌿 ใต้ร่มเงาแห่งปูติคัตตะ 🌿
เมื่อศรัทธา พาร่มกาสาว์ สู่เช้าวัน
หวังสร้างสรรค์ ทางธรรม นำสดใส
คอยอุปัฏฐาก ครูบา ด้วยจริงใจ
ยังไม่รู้ กรรมเก่าไซร้ จะเยือนตน

ครั้นโรคร้าย แผ่พิษ ปิดสรีระ
กายแตกระ แผลหนอง ครองทุกข์ล้น
กลิ่นปฏิกูล คลุ้งไกล ให้หมองหม่น
ศิษย์เริ่มปน ความหวั่นไหว ในดวงมาน

เมื่อโมหะ มากระซิบ ข้างหูแผ่ว
ธรรมอันแล้ว ถูกบิด เบือนคำขาน
อ้างอุเบกขา วางเฉย เป็นแก่นสาร
จนลืมการ กตัญญู ผู้มีคุณ

ทิ้งอาจารย์ ไว้เดียวดาย ในเรือนไม้
ด้วยเข้าใจ ว่านั่นคือ ทางเกื้อหนุน
หารู้ไม่ ว่าโมหะ พาละมุน
กลับเพิ่มพูน อกุศล จนมืดมน

ครั้นพระพุทธ องค์ประเสริฐ เสด็จถึง
ผู้เป็นหนึ่ง แห่งโลก ผู้ฝึกฝน
ทรงต้มน้ำ ล้างแผล ด้วยพระองค์
มหากรุณา เปี่ยมล้น พ้นพรรณนา

มิทรงรังเกียจ กลิ่นคาว หรือคราบหนอง
ทรงประคอง ผู้ทุกข์ ด้วยเมตตา
หนึ่งพระหัตถ์ ชำระกาย อีกหัตถา
ชำระพา ใจคน ให้พ้นมัว

ธรรมมิใช่ เพียงนั่งนิ่ง แล้วทิ้งหน้าที่
หากทำดี จนสุดแรง แม้เจ็บหัว
วางที่ผล มิใช่วาง ความรับผิดชั่ว
จิตจึงทั่ว ด้วยปัญญา และการุณย์

ผู้ใดหวัง อุปัฏฐาก พระศาสดา
จงเมตตา ผู้ป่วยไข้ อย่าเหหัน
กายแม้เน่า ดุจดอกไม้ ร่วงโรยพลัน
แต่ธรรมนั้น หอมยิ่ง กว่าสิ่งใด

กรรมเก่าให้ ผลแก่กาย ไม่อาจพ้น
แต่ใจคน ฝึกได้ ไม่หวั่นไหว
ดั่งภูผา ศิลาแกร่ง ท้าลมไกล
ตั้งมั่นใน มรรคา ตลอดกาลฯ