ช่วงนี้มีโอกาสได้ไปฟังเสวนาเกี่ยวกับการดูแลผู้ป่วยระยะยาวที่โรงพยาบาลวันเวลา อินเตอร์เนชั่นแนล และเคทีซีเค้าจัดขึ้น ทำให้มีเรื่องหนึ่งที่ไม่เคยคิดมาก่อน แต่รู้สึกว่าน่าจะเป็นเรื่องที่หลายครอบครัวกำลังเจอ
นั่นคือ...
"คนที่ดูแลผู้ป่วย ก็อาจเป็นคนป่วยอีกคนหนึ่ง"
ที่ผ่านมาเวลาเราพูดถึงผู้ป่วย เรามักนึกถึงการรักษา ยา หมอ หรือโรงพยาบาล
แต่แทบไม่เคยพูดถึงคนที่ต้องคอยเฝ้าไข้ พาไปโรงพยาบาล ป้อนข้าว เช็ดตัว นอนเฝ้าทุกคืน หรือแม้แต่ต้องลาออกจากงานเพื่อกลับมาดูแลพ่อแม่
หลายคนทำแบบนี้เป็นเดือน เป็นปี
จนสุดท้ายตัวเองก็เริ่มนอนไม่หลับ เครียด เหนื่อย หมดแรง แต่ก็ไม่กล้าบอกใคร เพราะรู้สึกว่าถ้าพูดว่าเหนื่อย จะเหมือนเป็นลูกที่ไม่กตัญญู
ในงานคุณหมอยุวเรศมคฐ์พูดประโยคหนึ่งที่โดนใจว่า
"การบอกว่าเหนื่อย ไม่ได้แปลว่าไม่รัก"
ฟังแล้วสะเทือนใจเลย
อีกเรื่องที่เพิ่งรู้คือ
ประเทศไทยมีผู้ป่วยที่จำเป็นต้องได้รับการดูแลแบบประคับประคอง (Palliative Care) มากกว่า 200,000 คนต่อปี
แต่หลายคนก็ยังเข้าใจว่า Palliative Care คือการรอเสียชีวิต
ทั้งที่จริงแล้ว จุดประสงค์คือการช่วยให้ผู้ป่วยใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ได้อย่างมีคุณภาพ ลดความเจ็บปวด และช่วยให้ครอบครัวผ่านช่วงเวลาที่ยากที่สุดไปด้วยกัน ได้มีโอกาสได้เคลียร์ใจกันก่อนจะเดินทางไกล น่าสนใจคือ การดูแลแบบนี้ไม่ได้ดูแลเฉพาะผู้ป่วยแต่ควรดูแล "ผู้ดูแล" ด้วย
เพราะถ้าผู้ดูแลล้ม...คนที่ได้รับผลกระทบที่สุดก็คือผู้ป่วย
ยิ่งตอนนี้ประเทศไทยเข้าสู่สังคมสูงวัยเต็มตัวแล้วเลยรู้สึกว่า ประเด็นนี้น่าจะถูกพูดถึงมากกว่านี้
อยากถามเพื่อนๆ ใน Pantip ค่ะ
เคยมีใครต้องดูแลพ่อแม่หรือญาติที่ป่วยระยะยาวไหม อะไรคือเรื่องที่เหนื่อยที่สุด
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ มีอะไรที่อยากให้มีคนช่วยหรืออยากรู้เร็วกว่านี้
เชื่อว่าหลายบ้านคงมีเรื่องเล่าที่อาจช่วยกันเป็นกำลังใจ หรือเป็นประโยชน์กับคนที่กำลังอยู่ในสถานการณ์เดียวกันค่ะ
คนที่ดูแลผู้ป่วย...ใครดูแลเขา?" เป็นปัญหาใหญ่ของสังคมไทยเหมือนกัน
นั่นคือ...
"คนที่ดูแลผู้ป่วย ก็อาจเป็นคนป่วยอีกคนหนึ่ง"
ที่ผ่านมาเวลาเราพูดถึงผู้ป่วย เรามักนึกถึงการรักษา ยา หมอ หรือโรงพยาบาล
แต่แทบไม่เคยพูดถึงคนที่ต้องคอยเฝ้าไข้ พาไปโรงพยาบาล ป้อนข้าว เช็ดตัว นอนเฝ้าทุกคืน หรือแม้แต่ต้องลาออกจากงานเพื่อกลับมาดูแลพ่อแม่
หลายคนทำแบบนี้เป็นเดือน เป็นปี
จนสุดท้ายตัวเองก็เริ่มนอนไม่หลับ เครียด เหนื่อย หมดแรง แต่ก็ไม่กล้าบอกใคร เพราะรู้สึกว่าถ้าพูดว่าเหนื่อย จะเหมือนเป็นลูกที่ไม่กตัญญู
ในงานคุณหมอยุวเรศมคฐ์พูดประโยคหนึ่งที่โดนใจว่า
"การบอกว่าเหนื่อย ไม่ได้แปลว่าไม่รัก"
ฟังแล้วสะเทือนใจเลย
อีกเรื่องที่เพิ่งรู้คือ
ประเทศไทยมีผู้ป่วยที่จำเป็นต้องได้รับการดูแลแบบประคับประคอง (Palliative Care) มากกว่า 200,000 คนต่อปี
แต่หลายคนก็ยังเข้าใจว่า Palliative Care คือการรอเสียชีวิต
ทั้งที่จริงแล้ว จุดประสงค์คือการช่วยให้ผู้ป่วยใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ได้อย่างมีคุณภาพ ลดความเจ็บปวด และช่วยให้ครอบครัวผ่านช่วงเวลาที่ยากที่สุดไปด้วยกัน ได้มีโอกาสได้เคลียร์ใจกันก่อนจะเดินทางไกล น่าสนใจคือ การดูแลแบบนี้ไม่ได้ดูแลเฉพาะผู้ป่วยแต่ควรดูแล "ผู้ดูแล" ด้วย
เพราะถ้าผู้ดูแลล้ม...คนที่ได้รับผลกระทบที่สุดก็คือผู้ป่วย
ยิ่งตอนนี้ประเทศไทยเข้าสู่สังคมสูงวัยเต็มตัวแล้วเลยรู้สึกว่า ประเด็นนี้น่าจะถูกพูดถึงมากกว่านี้
อยากถามเพื่อนๆ ใน Pantip ค่ะ
เคยมีใครต้องดูแลพ่อแม่หรือญาติที่ป่วยระยะยาวไหม อะไรคือเรื่องที่เหนื่อยที่สุด
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ มีอะไรที่อยากให้มีคนช่วยหรืออยากรู้เร็วกว่านี้
เชื่อว่าหลายบ้านคงมีเรื่องเล่าที่อาจช่วยกันเป็นกำลังใจ หรือเป็นประโยชน์กับคนที่กำลังอยู่ในสถานการณ์เดียวกันค่ะ