ปี3แล้วค่ะ ขอกำลังใจหน่อยได้ไหมคะ

เราปี3แล้วค่ะ พึ่งเปิดเทอมได้3วัน เราร้องไห้มา3วันแล้วค่ะ ต้องทำมีงานเป็นโปรเจคคู่ แต่หัวเราเดียวกระเทียมลีบ รู้สึกท้อรู้สึกตันไปหมด หันไปทางไหนก็รู้สึกเหนื่อย พยายามฝืนตัวเองโดยที่ว่า ผ่านมาครึ่งทางแล้วอีกหน่อยก็เรียนจบ แต่อยากออกมากค่ะ มานานแล้วด้วยเพราะสายที่เรียนมันไม่ใช่ทางตั้งแต่แรก แต่ตอนนั้นที่บ้านไม่อยากให้ซิ่วค่ะ เลยได้มาถึงจุดนี้  ตอนนี้โทรปรึกษากับที่บ้านแล้วค่ะ ที่บ้านบอกไม่ไหวก็ออกมา ดีขึ้นนิดนึงค่ะที่ว่าถ้าออกก็ยังไม่ที่บ้านที่รักเรา แต่กังวลมากค่ะ จะไปต่อได้ไหม ถ้าไม่ไหวออกมาจะทำยังไงต่อ ตอนนี้กลัวฝืนไม่ไหวค่ะ แต่กำลังพยายามต่อไปอยู่ มีแอบรู้สึกว่าเราไม่ควรอยู่หรือเปล่านะ จะเดินไปทางไหนก็รู้สึกเหมือนเป็นภาระคนอื่นไปหมด เครียดค่ะ แต่อยากเรียนจบ ทำงาน ใช้หนี้ แล้วไปนอนอยู่บ้าน ฝันไว้สูงค่ะ แต่ไม่รู้จะทำได้ไหม ตอนนี้นั่งหายใจทำโปรเจคก็รู้สึกกดดันแล้วค่ะ กดดดันตัวเอง ก็คิดนะคะว่าอาจจะไม่ได้มีคนคาดหวังกับเราเลยก็ได้ เป็นเราเองค่ะที่คิดมากไปเอง แต่ก็อดที่จะจิตตกไม่ได้อยู่ดี ใจนึงเราอยากหายไปให้รู้แล้วรู้รอดแต่ที่ครอบครัวเลี้ยงมา20กว่าปีก็หมดไปเยอะ ถ้าหายไปจริงเหมือนสิ่งที่เขาทำมามันสูญเปล่าเลยค่ะ แต่ถ้าอยู่ต่อก็เหมือนเป็นภาระให้เขาค่ะ รู้สึกเป็นคนที่ไม่ได้เรื่องมากค่ะ ไร้ประโยชน์สุดๆ ตอนี้อยากได้กำลังใจจากคนแปลกหน้าค่ะ เผื่อจะช่วยให้เรายังฝืนต่อไปจนเรียนจบได้ ถ้ามีคนผ่านมาเห็นแล้วอ่านจนจบก็ขอบคุณมากนะคะ อย่างน้อยก็มีคนได้รับรู้ความรู้สึกเราอยู่ ตอนนี้จะพยายามต่อค่ะ