รักวัยเรียน

อยากปรึกษาเรื่องความรักค่ะพอดีเราคุยกับรุ่นน้องคนนึงเราทั้งคู่คือชอบกันแล้วแต่ติดปัญหาที่น้องเค้าเหมือนไม่ได้รักเราเลยแค่ชอบเพราะเราชอบน้องเค้าน้องเค้าไม่เคยแสดงความรักออกมาตรงตรงและความคิดน้องเค้ายังเด็กมาก เรารักน้องมากรักแบบยกทั้งหัวใจไปให้เลยแต่เราไม่อยากรักน้องเค้าไม่อยากกเห็นหน้าน้อง อยากตัดใจ น้องเค้าแค่ปลื้มเรา ตอนที่เรามองตามองน้องไม่เห็นถึงความรักในนั้น เราก็โดนทักมาแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับน้องเลยเพราะน้องยังนิสัยเด้กอยู่อีกแต่เพราะเรารักเราเลยห้ามใจตัวเองไม่ได้สุดท้ายก็เป็นเราที่ร้องให้กับความสัมพันธ์นี้ตลอด เราเปนคนคุยคนแรกของน้อง น้องตื่นเต้นมากเราร้องไห้ทุกคืนเพราะเรารักน้องแต่เราไม่อยากคุยกับน้องอีกแล้วเพราะเราอยากให้น้องโตกว่านี้ เราสอนน้องเขาทุกเรื่อง เรายังเอาตัวเองไม่รอดเลยแต่เรานั่งสอน น้องตลอดทุกครั้งที่น้องทำพลาดละเลยเรา เรามองหน้าน้องแล้วเราร้องไห้ทุกครั้งเพราะความรักครั้งนี้มันยังไงก็เป็นไปไม่ได้น้องเค้ายังไม่โตพอที่จะมีความรักเรารู้ทั้งรู้แต่เราก็ไป ไหนไม่ได้และเราก็เกลียดตัวเองด้วยที่ไปรักน้องเค้าถ้าเรารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้เราจะไม่ตกหลุมรักรอยยิ้มนั้นเลย เลยอยากถอยออกมารอน้องเค้าให้พร้อมกว่านี้จะขอดูอยู่ห่างห่าง เรารู้ว่าเราเห็นแก่ตัวแต่เราทำใจอยู่ไม่ได้จริงๆไม่ใช่ว่าเราไม่รักเราแล้วแต่เรายังรักเหมือนวันแรกที่ทักหากันยังมองเขาด้วยสายตาเดิมน้องยังน่ารักเสมอ ยังมองหาตลอด แค่อยากรอน้องพร้อมกว่านี้  เราดูใจร้ายมั้ยคะ(ด่าว่าได้เลยค่ะเรารับได้)
ถ้าได้บอกความในใจกับน้องก็อยากบอกว่าไม่เคยไม่รักเลยพี่รอได้ต่อให้น้องจะเหลียดพี่ไปแล้ว