ชื่อเรื่อง: บ้านร้างหมายเลข 13 Part 2
ผมตะโกนร้องลั่น กระโดดถอยหลังจนชนกำแพง มือเกาะหาของจับยึด แต่สัมผัสได้เพียงผนังปูนเย็นเฉียบและฝุ่นผงที่ลอยคลุ้ง เงาร่างนั้นไม่ขยับเข้ามาใกล้ เพียงแค่ยืนนิ่ง ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวซีดเรียงราย
“คุณ…คุณเป็นใคร?” เสียงผมสั่นจนแทบพูดไม่ออก
เสียงกระซิบดังก้องซ้ำๆ รอบห้อง “เราคือคนที่เคยมาหาทางเหมือนคุณ…และไม่เคยได้ออกไปอีกเลย”
จู่ๆ ไฟตะเกียงก็ดับสนิท เหลือเพียงแสงจางๆ จากพระจันทร์ลอดรอยร้าวบนหลังคา ผมรู้สึกว่าพื้นใต้เท้าเริ่มอ่อนนุ่ม เหมือนจมลงไปในโคลนเย็นๆ มือหลายคู่เริ่มโผล่ขึ้นมาจากพื้น ปีนเกาะขาขึ้นมาช้าๆ ดึงรั้งให้ผมจมลงเรื่อยๆ
“อย่า…อย่าดึงผม!” ผมพยายามตะเกียกตะกาย แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งจมลึก กลิ่นอับเน่าเริ่มคลุ้งจนแทบหายใจไม่ออก เสียงร้องโหยหวนของคนอื่นๆ ดังแผ่วเบาขึ้นมาจากใต้พื้น เหมือนรอคอยคนใหม่มาเป็นเพื่อน
ในวินาทีสุดท้าย สายตาผมเหลือบไปเห็นประตูหน้าบ้านที่เคยเปิดอยู่ กำลังค่อยๆ ปิดลงช้าๆ พร้อมกับเสียงกระซิบสุดท้ายที่ดังชัดแจ้ง:
“ตอนนี้…บ้านหลังนี้มีเจ้าของใหม่แล้วสินะ…หมายเลข 13 จะไม่มีวันว่างเปล่าอีกต่อไป”
เช้าวันรุ่งขึ้น ชาวบ้านพบรถยนต์คันหนึ่งจอดทิ้งอยู่ปากซอย แต่ไม่พบเจ้าของ และไม่มีใครกล้าเดินเข้าไปในซอยนั้นอีกเลย เพราะทุกคืนยังคงได้ยินเสียงเคาะประตูและเสียงเรียกขอทาง ดังลอดออกมาจากบ้านร้างหมายเลข 13 ตลอดไป
เล่าเรื่องผี
ผมตะโกนร้องลั่น กระโดดถอยหลังจนชนกำแพง มือเกาะหาของจับยึด แต่สัมผัสได้เพียงผนังปูนเย็นเฉียบและฝุ่นผงที่ลอยคลุ้ง เงาร่างนั้นไม่ขยับเข้ามาใกล้ เพียงแค่ยืนนิ่ง ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวซีดเรียงราย
“คุณ…คุณเป็นใคร?” เสียงผมสั่นจนแทบพูดไม่ออก
เสียงกระซิบดังก้องซ้ำๆ รอบห้อง “เราคือคนที่เคยมาหาทางเหมือนคุณ…และไม่เคยได้ออกไปอีกเลย”
จู่ๆ ไฟตะเกียงก็ดับสนิท เหลือเพียงแสงจางๆ จากพระจันทร์ลอดรอยร้าวบนหลังคา ผมรู้สึกว่าพื้นใต้เท้าเริ่มอ่อนนุ่ม เหมือนจมลงไปในโคลนเย็นๆ มือหลายคู่เริ่มโผล่ขึ้นมาจากพื้น ปีนเกาะขาขึ้นมาช้าๆ ดึงรั้งให้ผมจมลงเรื่อยๆ
“อย่า…อย่าดึงผม!” ผมพยายามตะเกียกตะกาย แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งจมลึก กลิ่นอับเน่าเริ่มคลุ้งจนแทบหายใจไม่ออก เสียงร้องโหยหวนของคนอื่นๆ ดังแผ่วเบาขึ้นมาจากใต้พื้น เหมือนรอคอยคนใหม่มาเป็นเพื่อน
ในวินาทีสุดท้าย สายตาผมเหลือบไปเห็นประตูหน้าบ้านที่เคยเปิดอยู่ กำลังค่อยๆ ปิดลงช้าๆ พร้อมกับเสียงกระซิบสุดท้ายที่ดังชัดแจ้ง:
“ตอนนี้…บ้านหลังนี้มีเจ้าของใหม่แล้วสินะ…หมายเลข 13 จะไม่มีวันว่างเปล่าอีกต่อไป”
เช้าวันรุ่งขึ้น ชาวบ้านพบรถยนต์คันหนึ่งจอดทิ้งอยู่ปากซอย แต่ไม่พบเจ้าของ และไม่มีใครกล้าเดินเข้าไปในซอยนั้นอีกเลย เพราะทุกคืนยังคงได้ยินเสียงเคาะประตูและเสียงเรียกขอทาง ดังลอดออกมาจากบ้านร้างหมายเลข 13 ตลอดไป