เราอึดอัด และ ฝั่งใจมาตลอด

สวัสดีค่ะ เราโดนคนในครอบครัว ลวนลาม แต่เขาไม่ใช่ตาแท้ๆของเรา แต่เขาก็เลี้ยงดูเรามาตั้งแต่เด็ก ไปรับส่งที่โรงเรียนทุกวัน จนเราโต ก็มีเหตุการแบบนั้นเกิดขึ้น พอเราโตมาอีกขั้น เขาก็ไม่ได้ทำอะไรเพราะเราก็แสดงให้เขาเห็นว่าไม่พอใจ ทุกครั้งเวลาอยู่บ้านเราจะต้องระวังมาตลอด จะนอนก็ต้องล็อคประตูเพราะกลัว จะอะไรยังไงก็ต้องล็อคเพราะเรากลัว พอเราขึ้นมหาวิทาลัย เราเลย เลือกที่จะ ไปไกลๆเพื่อที่จะได้ไม่ต้องกลับบ้าน แต่พอวันนี้ เรามีปัญหาเรื่องที่เรียน เราเลยเลือกบอกคุณยายของเราไป ตอนนี้เรากังวลว่า เรื่องมันก็ผ่านมาหลายปีแล้วคนที่เราเรียกว่า ตา ก็แก่ลงทุกวันๆ เราทั้งรู้สึกผิด กลัวว่าเขาจะอยู่ยังไง หรืออะไร ในทั้งนี้ เราไม่ได้บอกว่าการที่เราสงสารเขาเพราะเขาแก่ลงเรื่อยๆ ไม่ได้สงสารในเรื่องที่ทำผิด