ชื่อเรื่อง: บ้านร้างหมายเลข 13
คืนนั้นฝนตกหนักจนถนนลื่น เสียงฟ้าร้องดังก้องไปทั่ว ผมขับรถหลงทางจนมาถึงซอยแคบที่ไม่เคยเห็น ท้ายซอยมีบ้านหลังใหญ่เก่าแก่ กำแพงดำคล้ำ หญ้าปรกคลุม ป้ายเลขชัดเจนว่า 13
มืดสนิท มีเพียงแสงตะเกียงริบหรี่ลอดออกมาจากหน้าต่างร้าวๆ คิดว่ามีคนอยู่ จึงเดินไปเคาะประตู ไม่มีเสียงตอบรับ ทันใดนั้นประตูไม้หนาก็เปิดออกเองช้าๆ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดจนขนลุก
ข้างในมีกลิ่นอับชื้นเหมือนของเน่าเสียมานาน ผมเรียกถามแต่ไร้คำตอบ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านทำให้ผ้าม่านพลิ้วไหว เหมือนมีคนเดินผ่าน
เดินลึกเข้าไป เห็นเก้าอี้ไม้เก่าตัวหนึ่งตั้งอยู่กลางห้อง เหมือนมีคนนั่งหันหลังให้ แต่พอเข้าไปใกล้ กลับไม่พบตัวคน มีแค่รอยกดลึกบนเบาะ เหมือนมีคนนั่งอยู่ตลอดเวลา
เล่าเรื่องผี
คืนนั้นฝนตกหนักจนถนนลื่น เสียงฟ้าร้องดังก้องไปทั่ว ผมขับรถหลงทางจนมาถึงซอยแคบที่ไม่เคยเห็น ท้ายซอยมีบ้านหลังใหญ่เก่าแก่ กำแพงดำคล้ำ หญ้าปรกคลุม ป้ายเลขชัดเจนว่า 13
มืดสนิท มีเพียงแสงตะเกียงริบหรี่ลอดออกมาจากหน้าต่างร้าวๆ คิดว่ามีคนอยู่ จึงเดินไปเคาะประตู ไม่มีเสียงตอบรับ ทันใดนั้นประตูไม้หนาก็เปิดออกเองช้าๆ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดจนขนลุก
ข้างในมีกลิ่นอับชื้นเหมือนของเน่าเสียมานาน ผมเรียกถามแต่ไร้คำตอบ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านทำให้ผ้าม่านพลิ้วไหว เหมือนมีคนเดินผ่าน
เดินลึกเข้าไป เห็นเก้าอี้ไม้เก่าตัวหนึ่งตั้งอยู่กลางห้อง เหมือนมีคนนั่งหันหลังให้ แต่พอเข้าไปใกล้ กลับไม่พบตัวคน มีแค่รอยกดลึกบนเบาะ เหมือนมีคนนั่งอยู่ตลอดเวลา