สวัสดีครับ ผมอายุ20 ปีนี้จะ21ล่ะ ผมมาอยู่กรุงเทพฯได้จะ 9 ปีแล้วครับ เรียนจบ ม.6 ไม่ได้เรียนต่อมหาลัย ต้องออกมาทำงานเลี้ยงดูตัวเองครับ เนื่องจากทางบ้านค่อนข้างยากจน ไม่อยากเป็นภาระพ่อแม่ด้วย ผมทำงานมาได้ 5 ปีแล้ว ทำงานพาร์ทไทม์ตั้งแต่ ม.4 5 ปี มานี่ผมได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างจากคนรอบตัวมาเยอะ ทั้งคนที่ประสบความสำเร็จในด้านต่างๆ และล้มเหลว มันทำให้รู้ว่าตัวเองอยากโตไปเป็นผู้ใหญ่แบบไหน จนกระทั่งปีที่แล้วผมได้มีโอกาสดูหนังเรื่อง Perfect day ผมดูจนจบและดูซ้ำหลายรอบเพื่อจะเข้าใจอะไรบ้างอย่าง จนผมได้ตั้งคำถามกับตัวเองว่า
- เรามีความสุขอยู่รึเปล่า
- เราต้องการอะไรกันแน่
- ที่ผ่านมาเราทำถูกต้องอยู่รึเปล่า
- เราพลาดอะไรไปหรือเปล่า
ผมกลับตอบคำถามพวกนั้นไม่ได้เลยสักข้อ ทั้งเรื่องเราต้องการอะไร เงินรึเปล่า,คนรัก,แฟนสวยๆ,การได้ไปที่ที่ตัวเองอยากจะไป,ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ผมกลับลังเลที่จะตอบ มันทำให้ผมนั่งคิดหาคำตอบอยู่อย่างนั้นอยู่หลายเดือน จนผมคิดว่า บางทีชีวิตมันอาจจะไม่มีอะไรเหมือนในคัมภีร์นักรบมังกรของโปก็ได้ แค่ไหลไปตามจังหวะของมัน
หลังจากผ่านเรื่องนั้นมา ผมมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป ผมเริ่มเข้าสังคมได้ยากขึ้น ในสังคมการทำงาน เพื่อนที่มีอยู่ก็เริ่มร่อยหรอลง แต่ก็รู้สึกสบายอย่างใจขึ้นอย่างผิดแปลก และสิ่งที่ตามมาก็คือความเหงาที่เข้ามารุมเร้าจนเกือบทำเอาเกือบตาย แต่ก็ผ่านมันมาได้ ผลลัพธ์ก็คือ
- ผมรู้สึกกลายเป็นคนที่เห็นผมเห็นใจคนอื่นมากขึ้น
- ไม่ตัดสินใครว่าถูกหรือผิด
- มีความสุขได้กับสิ่งเล็กๆน้อยๆ
- มีงานเสริมผุขึ้นเป็นดอกเห็ด
- ไม่เล่นโซเชียล(ไม่มีเพื่อน)
- ชอบมองชีวิตคนอื่นเป็นบทเรียน
- ไม่ได้เอาความรู้สึกไปผูกไว้กับใคร
- กลายเป็นคนเก็บตัวเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์
- ไม่ตามเทรนกลายเป็นคน low class
- ชอบฟังผู้สูงอายุเล่าประสบการณ์
สรุปแล้วก็คือ
แฮปปี้ครับ
หนังเรื่องนี้ทำให้ชีวิตผมไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
- เรามีความสุขอยู่รึเปล่า
- เราต้องการอะไรกันแน่
- ที่ผ่านมาเราทำถูกต้องอยู่รึเปล่า
- เราพลาดอะไรไปหรือเปล่า
ผมกลับตอบคำถามพวกนั้นไม่ได้เลยสักข้อ ทั้งเรื่องเราต้องการอะไร เงินรึเปล่า,คนรัก,แฟนสวยๆ,การได้ไปที่ที่ตัวเองอยากจะไป,ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ผมกลับลังเลที่จะตอบ มันทำให้ผมนั่งคิดหาคำตอบอยู่อย่างนั้นอยู่หลายเดือน จนผมคิดว่า บางทีชีวิตมันอาจจะไม่มีอะไรเหมือนในคัมภีร์นักรบมังกรของโปก็ได้ แค่ไหลไปตามจังหวะของมัน
หลังจากผ่านเรื่องนั้นมา ผมมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป ผมเริ่มเข้าสังคมได้ยากขึ้น ในสังคมการทำงาน เพื่อนที่มีอยู่ก็เริ่มร่อยหรอลง แต่ก็รู้สึกสบายอย่างใจขึ้นอย่างผิดแปลก และสิ่งที่ตามมาก็คือความเหงาที่เข้ามารุมเร้าจนเกือบทำเอาเกือบตาย แต่ก็ผ่านมันมาได้ ผลลัพธ์ก็คือ
- ผมรู้สึกกลายเป็นคนที่เห็นผมเห็นใจคนอื่นมากขึ้น
- ไม่ตัดสินใครว่าถูกหรือผิด
- มีความสุขได้กับสิ่งเล็กๆน้อยๆ
- มีงานเสริมผุขึ้นเป็นดอกเห็ด
- ไม่เล่นโซเชียล(ไม่มีเพื่อน)
- ชอบมองชีวิตคนอื่นเป็นบทเรียน
- ไม่ได้เอาความรู้สึกไปผูกไว้กับใคร
- กลายเป็นคนเก็บตัวเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์
- ไม่ตามเทรนกลายเป็นคน low class
- ชอบฟังผู้สูงอายุเล่าประสบการณ์
สรุปแล้วก็คือ
แฮปปี้ครับ