เป็นทุกคนจะทำยังไง?

ตอนนี้เราอายุ16อยู่ในครอบครัวที่รักลูกชายมากกว่าลูกผู้หญิง เราอยู่ในครอบครัวที่มีอาหารให้กินแค่อยู่รอดไป ตั้งแต่เด็กจนโตเราเสียสุขภาพจิตกับครอบครัวนี้มากๆ แม่เราก็เป็นจิตเวชพ่อก็ปล่อยปะละเลยและแยกทางกับแม่ไปมีแฟนใหม่แล้ว ตอนนี้เราอยู่กับย่าแต่ปัญหาที่เจอทุกวันในชีวิตประจำวันคือ ไม่ว่าเราจะเจอหน้าย่าตอนไหนเราคาดเดาอารมณ์ย่าไม่ได้เลยเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย อารมณ์แปรปรวนมากๆ บางทีเขาก็ชอบทวงบุญคุณตั้งแต่เมื่อก่อนถ้าเราไม่เจ็บตัวหนักๆเขาจะไม่เห็นใจหรือใส่ใจเราเลยเราจะออกไปเที่ยวไหนก็ไม่ได้ต้องผ่านสายตาย่าตลอดเวลาย่ามีปัญหากับพ่อเราก็มาบ่นให้เราฟังตลอดแต่ไม่เคยบ่นให้พี่ชายเราฟังสักครั้งย่าคาดหวังในตัวเราหลายๆและในอนาคตย่าก็คาดหวังให้เราหาเงินเลี้ยงดูเขาไปจนแก่บอกว่าถ้าไม่ทำจะเป็นบาป ย่ามีแฟนใหม่แต่แฟนใหม่ก็มีลูกติดมา มันอายุ17แต่เป็นผู้ชายที่เหมือนจะไม่เต็มชอบพูดคุกคามเราตลอดเราเคยบอกย่าหลายครั้งแล้วแต่ย่าไม่รับฟังอะไรเลยมีแค่บอกว่ายังต้องใช้เงินของแฟนใหม่อยู่ ตอนนี้เราแทบไม่อยากออกจากห้องบางทีอยู่แล้วก็รู้สึกไม่ปลอดภัย ออกไปบางทีก็โดนด่าทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเหมือนเป็นที่ระบายอารมณ์เฉยๆ เป็นแบบนี้มานานตั้งแต่เรา9ขวบ จนตอนนี้อายุ16 กลายเป็นคนที่ระแวงแทบทุกอย่างเป็นคนที่ต้องคอยระวังความรู้สึกคนรอบข้างและมันแก้นิสัยนี้ไม่ได้เลยไม่กล้าปฏิเสธคุยกับคนแปลกหน้าได้ยากมันเป็นปัญหาต่อชีวิตเรามาก เราคิดมาตลอดว่าถ้าในอนาคตเราควรจะอยู่ตรงนี้ต่อไหมหรือเราควรหนีออกไปไกลๆอยากถามพี่ๆว่าถ้าเจออะไรแบบนี้พี่ๆจะตัดสินใจแบบไหน