ที่เล่านี่เรื่องจริงนะครับ สมัยที่ผมเข้ามาเผชิญชีวิตในบางกอกใหม่ๆ เมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว ตอนนั้นแลนด์มาร์กใหญ่อย่างไอคอนสยามยังไม่มี รถราก็ยังไม่ติดสาหัสเท่าสมัยนี้ ด้วยงบประมาณที่จำกัด ผมจึงเดินหาห้องเช่าราคาถูกใกล้ที่ทำงานย่านเจริญนครอยู่นาน จนกระทั่งมาเจอหอพักแห่งหนึ่งซ่อนตัวอยู่ในซอยค่อนข้างมืด
เจ้าของหอเป็นผู้หญิงวัยป้า แกจะแวะมาดูแลเฉพาะช่วงเช้า ที่นี่มีห้องพักไม่กี่ห้อง ทางเดินเข้าออกค่อนข้างแคบจนแอบนึกในใจไม่ได้ว่าถ้าไฟไหม้จะหนีทันไหมหนอ
.
ที่ห้องเช่านั้น ทุกๆ คืนประมาณสี่ทุ่ม จะมีรถเข็นขายไส้กรอกอีสานเจ้าประจำเข้ามาขาย พร้อมเปิดเพลงเสียงดังเป็นสัญญาณ ไส้กรอกอีสานของพี่คนขายซึ่งเป็นคนอีสานอร่อยเหนือชั้นมาก จนถึงทุกวันนี้ผมก็ยังหาที่ไหนเทียบไม่ได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอร่อยหรือเพราะจน คือส่วนไส้ที่เป็นผิวด้านนอกย่างจนแห้งกรอบ ลูกเล็กพอดีคำ รสชาติเปรี้ยวปะแล่มกำลังดี กินคู่กับพริกแห้งทอดคั่วหอมๆ ที่กรุบกรอบคือที่สุด มีเหล้าขาวสักเป๊กคือสวรรค์ชัดๆ พริกแห้งแกหมดเกลี้ยงทุกวัน กลายเป็นอาหารเย็นที่ผมต้องอุดหนุนแทบทุกคืน แล้วแกไม่ขี้เหนียวด้วย ให้ผักเยอะมาก กะหล่ำกับขิงคือจัดเต็ม ถ้าสนิทคือหยิบเองได้เลย รถเข็นจะมีธงชาติไทยติด มีไฟกะพริบที่รถด้วย ใครที่อยู่แถวนั้นพอจะจำได้มั่งไหมครับ อยากรู้ว่าแกยังขายอยู่ไหม
.
วันแรกที่มาดูห้อง ป้าเจ้าของบอกว่า เหลือห้องสุดท้ายแล้ว ค่าเช่าสองพัน ห้องน้ำแยกอยู่ด้านหลัง จะเอาไม่เอา ห้องของผมอยู่ชั้นสาม ชั้นนั้นมีแค่สองห้อง เอาตรงๆ บรรยากาศหยำฉามาก โคตรไม่น่าอยู่ ทั้งมืดและอับ แต่คนไม่มีตังค์น่ะนะ เพิ่งเริ่มทำงานด้วย จังหวะนั้นต่อให้สภาพหยำฉากว่านี้ผมก็เอา
.
ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่สะดุดตาตอนดูห้อง คือพวงมาลัยแห้งๆ ที่แขวนไว้ตรงกำแพง แต่ผมก็ไม่ได้ถามอะไร คิดว่าแกคงลืมเอาออก ปรากฏว่าตอนย้ายเข้าอีกสองวันถัดมา พวงมาลัยนั้นก็ยังอยู่ ผมก็ไม่ได้อะไร ก็กะว่าเดี๋ยวตอนทำความสะอาดห้องเอาออกเองละกัน
.
แต่หลังจากที่ย้ายของเข้าห้องเสร็จสรรพและเตรียมทำความสะอวดห้อง ป้าเจ้าของห้องที่เตรียมจะออกไปก็หันมาบอกกับผม
"อ้อ พวงมาลัยแห้งๆ ที่แขวนคาอยู่ตรงกำแพงนั่น...ไม่ต้องเอาออกนะ"
"ทำไมเหรอครับ กะจะเอาออกพอดี" ผมเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ไม่มีอะไร...แค่ทิ้งไว้แบบก็พอ"
.
อ้าว แค่นี้เหรอ แล้วยังไง
ค่าห้องก็จ่ายไปแล้วพร้อมกับมัดจำล่วงหน้าสองเดือน
.
เจอป้าพูดแบบนี้
เป็นคุณจะทำยังไงครับ
เจ้าของบอกเช่าบอกพวงมาลัยที่แขวนอยู่ตรงกำแพง ไม่ต้องเอาออกนะ ผมถาม ทำไมครับ ไม่มีไร แค่ทิ้งไว้แบบนั้นก็พอ
เจ้าของหอเป็นผู้หญิงวัยป้า แกจะแวะมาดูแลเฉพาะช่วงเช้า ที่นี่มีห้องพักไม่กี่ห้อง ทางเดินเข้าออกค่อนข้างแคบจนแอบนึกในใจไม่ได้ว่าถ้าไฟไหม้จะหนีทันไหมหนอ
.
ที่ห้องเช่านั้น ทุกๆ คืนประมาณสี่ทุ่ม จะมีรถเข็นขายไส้กรอกอีสานเจ้าประจำเข้ามาขาย พร้อมเปิดเพลงเสียงดังเป็นสัญญาณ ไส้กรอกอีสานของพี่คนขายซึ่งเป็นคนอีสานอร่อยเหนือชั้นมาก จนถึงทุกวันนี้ผมก็ยังหาที่ไหนเทียบไม่ได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอร่อยหรือเพราะจน คือส่วนไส้ที่เป็นผิวด้านนอกย่างจนแห้งกรอบ ลูกเล็กพอดีคำ รสชาติเปรี้ยวปะแล่มกำลังดี กินคู่กับพริกแห้งทอดคั่วหอมๆ ที่กรุบกรอบคือที่สุด มีเหล้าขาวสักเป๊กคือสวรรค์ชัดๆ พริกแห้งแกหมดเกลี้ยงทุกวัน กลายเป็นอาหารเย็นที่ผมต้องอุดหนุนแทบทุกคืน แล้วแกไม่ขี้เหนียวด้วย ให้ผักเยอะมาก กะหล่ำกับขิงคือจัดเต็ม ถ้าสนิทคือหยิบเองได้เลย รถเข็นจะมีธงชาติไทยติด มีไฟกะพริบที่รถด้วย ใครที่อยู่แถวนั้นพอจะจำได้มั่งไหมครับ อยากรู้ว่าแกยังขายอยู่ไหม
.
วันแรกที่มาดูห้อง ป้าเจ้าของบอกว่า เหลือห้องสุดท้ายแล้ว ค่าเช่าสองพัน ห้องน้ำแยกอยู่ด้านหลัง จะเอาไม่เอา ห้องของผมอยู่ชั้นสาม ชั้นนั้นมีแค่สองห้อง เอาตรงๆ บรรยากาศหยำฉามาก โคตรไม่น่าอยู่ ทั้งมืดและอับ แต่คนไม่มีตังค์น่ะนะ เพิ่งเริ่มทำงานด้วย จังหวะนั้นต่อให้สภาพหยำฉากว่านี้ผมก็เอา
.
ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่สะดุดตาตอนดูห้อง คือพวงมาลัยแห้งๆ ที่แขวนไว้ตรงกำแพง แต่ผมก็ไม่ได้ถามอะไร คิดว่าแกคงลืมเอาออก ปรากฏว่าตอนย้ายเข้าอีกสองวันถัดมา พวงมาลัยนั้นก็ยังอยู่ ผมก็ไม่ได้อะไร ก็กะว่าเดี๋ยวตอนทำความสะอาดห้องเอาออกเองละกัน
.
แต่หลังจากที่ย้ายของเข้าห้องเสร็จสรรพและเตรียมทำความสะอวดห้อง ป้าเจ้าของห้องที่เตรียมจะออกไปก็หันมาบอกกับผม
"อ้อ พวงมาลัยแห้งๆ ที่แขวนคาอยู่ตรงกำแพงนั่น...ไม่ต้องเอาออกนะ"
"ทำไมเหรอครับ กะจะเอาออกพอดี" ผมเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ไม่มีอะไร...แค่ทิ้งไว้แบบก็พอ"
.
อ้าว แค่นี้เหรอ แล้วยังไง
ค่าห้องก็จ่ายไปแล้วพร้อมกับมัดจำล่วงหน้าสองเดือน
.
เจอป้าพูดแบบนี้
เป็นคุณจะทำยังไงครับ