คุณกล้าเป็นคนที่แสดงออกมากขึ้น กล้าทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ กล้าลองอะไรใหม่ๆ เป็นคนกล้าพูดมากขึ้น กล้าเข้าหาคนอื่น กล้าแสดงออกมากขึ้น
แต่ละคนทำยังไงกันงั้นเหรอครับ มาแชร์ให้ผมฟังหน่อย
ผมเป็นคนที่กล้าพูดไหม ต้องบอกว่าแล้วแต่สถาการณ์หรือเปล่านะ ถ้ามีคนยิงคำถามมา ผมเป็นคนที่ชอบตอบนะ
แต่ถ้าจะถามคนอื่นหรือคุยกับคนที่เราไม่รู้จัก ผมแทบไม่เคยได้เริ่มคุยด้วยเลย แม้จะพยายามจะคุยกับบางคน คุยไปได้ไม่ถึงนาทีก็เกิด เดดแอร์ แล้ว
ทำให้บรรยากาศไปต่อไม่ได้ ทำให้อึดอัด รู้สึกอาย ทำให้ไปต่อไม่เป็น เพราะเราไม่มีอะไรจะคุยต่อ เขาก็เหมือนไม่รู้จะคุยอะไรกับเราเหมือนกันมั้ง
ถ้าจะคุยกับเพื่อนที่สนิท บางครั้งเราก็กลัวว่าเขาจะมองเราเปลี่ยนไป เพราะคำพูดหรือการแสดงออกของเรา หรือแม้กระทั่งกับคนแปลกหน้าที่เราเริ่มรู้จักใหม่ๆ
การแสดงออก อันนี้ผมหนักเลย รู้สึกเหมือนเราแคร์สายตาคนรอบข้างมากเกินไปหรือเปล่า อันนี้ผมไม่รู้เหมือนกัน แค่คนนั่งมองเราเยอะๆ ในขณะที่เราโดนทำโทษให้เต้นโชว์ทุกคน แปลกจัง แค่นี้ผมยังทำไม่ได้ ความคิดมันไม่เหมือนการลงมือทำจริงๆด้วย ช่างต่างกันสิ้นเชิง เพราะอายมันก็ใช่ แต่เราอายเพราะอะไรนี่แหละ คนเยอะเหรอ ไม่รู้เหมือนกัน
ผมยังเรียน อายุเป็นความลับ บอกได้แค่ว่าผมบรรลุนิติภาวะแล้วละกัน แต่จิตใจน่าจะยังเด็กอยู่
ผมว่า ณ ปัจจุบันนี้ ทักษะการสื่อสารน่าจะเป็นสิ่งที่สำคัญไม่แพ้กับทักษะของแต่ละอาชีพเลยนะ แม้บางอาชีพจะไม่ได้เน้นพูดคุยเป็นหลักก็ตาม แต่ผมว่าถ้าเรากล้าเข้าหาคนอื่นมากขึ้น กล้าคุยมากขึ้น กล้าเปิดรับมากขึ้น น่าจะเป็นเรื่องที่ดีในการทำงานและในชีวิตประจำวันมากๆเลย ผมคิดว่างั้นนะ
ขนาดผมที่อยากลองขี่รถไปสมัครรงานพาร์ทไทสักที่ยังไม่กล้าเลย ทั้งๆที่ตัวเองอยากได้เงินแท้ๆ ไม่อยากจะขอพ่อกับแม่แล้ว เพราะผมไม่รู้นี่สิจะคุยกับคนอื่นยังไง กลัวมันไปไม่รอด หรือกลัวเรานี่แหละไม่รอด ได้แค่คิด ไม่ทำสักที
ทุกคนมีประสบการณ์ยังไงกันบ้างครับผม กล้าแสดงออกมากขึ้นเพราะอะไรครับ เพราะเพื่อนรอบข้าง เพราะกิจกรรมในโรงเรียน หรือที่ทำงาน เพราะอะไรครับ แชร์ให้ผมฟังหน่อยย
คุณออกจาก Safe Zone ของตัวเองยังไง ให้เป็นคนที่กล้าแสดงออกมากขึ้น
แต่ละคนทำยังไงกันงั้นเหรอครับ มาแชร์ให้ผมฟังหน่อย
ผมเป็นคนที่กล้าพูดไหม ต้องบอกว่าแล้วแต่สถาการณ์หรือเปล่านะ ถ้ามีคนยิงคำถามมา ผมเป็นคนที่ชอบตอบนะ
แต่ถ้าจะถามคนอื่นหรือคุยกับคนที่เราไม่รู้จัก ผมแทบไม่เคยได้เริ่มคุยด้วยเลย แม้จะพยายามจะคุยกับบางคน คุยไปได้ไม่ถึงนาทีก็เกิด เดดแอร์ แล้ว
ทำให้บรรยากาศไปต่อไม่ได้ ทำให้อึดอัด รู้สึกอาย ทำให้ไปต่อไม่เป็น เพราะเราไม่มีอะไรจะคุยต่อ เขาก็เหมือนไม่รู้จะคุยอะไรกับเราเหมือนกันมั้ง
ถ้าจะคุยกับเพื่อนที่สนิท บางครั้งเราก็กลัวว่าเขาจะมองเราเปลี่ยนไป เพราะคำพูดหรือการแสดงออกของเรา หรือแม้กระทั่งกับคนแปลกหน้าที่เราเริ่มรู้จักใหม่ๆ
การแสดงออก อันนี้ผมหนักเลย รู้สึกเหมือนเราแคร์สายตาคนรอบข้างมากเกินไปหรือเปล่า อันนี้ผมไม่รู้เหมือนกัน แค่คนนั่งมองเราเยอะๆ ในขณะที่เราโดนทำโทษให้เต้นโชว์ทุกคน แปลกจัง แค่นี้ผมยังทำไม่ได้ ความคิดมันไม่เหมือนการลงมือทำจริงๆด้วย ช่างต่างกันสิ้นเชิง เพราะอายมันก็ใช่ แต่เราอายเพราะอะไรนี่แหละ คนเยอะเหรอ ไม่รู้เหมือนกัน
ผมยังเรียน อายุเป็นความลับ บอกได้แค่ว่าผมบรรลุนิติภาวะแล้วละกัน แต่จิตใจน่าจะยังเด็กอยู่
ผมว่า ณ ปัจจุบันนี้ ทักษะการสื่อสารน่าจะเป็นสิ่งที่สำคัญไม่แพ้กับทักษะของแต่ละอาชีพเลยนะ แม้บางอาชีพจะไม่ได้เน้นพูดคุยเป็นหลักก็ตาม แต่ผมว่าถ้าเรากล้าเข้าหาคนอื่นมากขึ้น กล้าคุยมากขึ้น กล้าเปิดรับมากขึ้น น่าจะเป็นเรื่องที่ดีในการทำงานและในชีวิตประจำวันมากๆเลย ผมคิดว่างั้นนะ
ขนาดผมที่อยากลองขี่รถไปสมัครรงานพาร์ทไทสักที่ยังไม่กล้าเลย ทั้งๆที่ตัวเองอยากได้เงินแท้ๆ ไม่อยากจะขอพ่อกับแม่แล้ว เพราะผมไม่รู้นี่สิจะคุยกับคนอื่นยังไง กลัวมันไปไม่รอด หรือกลัวเรานี่แหละไม่รอด ได้แค่คิด ไม่ทำสักที
ทุกคนมีประสบการณ์ยังไงกันบ้างครับผม กล้าแสดงออกมากขึ้นเพราะอะไรครับ เพราะเพื่อนรอบข้าง เพราะกิจกรรมในโรงเรียน หรือที่ทำงาน เพราะอะไรครับ แชร์ให้ผมฟังหน่อยย