ทุกๆคนมีวิธีการจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไงคะ?

ประโยคที่แย่ที่สุดที่เราเคยเจอคือ 'ไม่น่าให้เกิดมา' จากคุณพ่อค่ะ เขาไม่ได้พูดต่อหน้าตรงๆแต่เราเดินไปได้ยิน
ต้องบอกก่อนว่าพื้นฐานเราเป็นคนขี้กลัวขี้กังวลอยู่แล้วค่ะ ทำอะไรก็โทษตัวเองไปหมด ดังนั้นตรงนี้เราคิดว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะตัวเราเองด้วย ต้นเรื่องเกิดจากที่เราติด ร วิชาหนึ่งตอน ม.6 เทอมสุดท้ายซึ่งตรงนี้เป็นข้อผิดพลาดภายในค่ะ เพราะเราไม่เคยขาดสอบและส่งงานครบทุกช่อง แถมยังมีหลักฐานทุกชิ้นงาน หลังติดต่อครูก็ใช้เวลาสักพักและก็แก้ได้ในที่สุด... แต่ระหว่างแก้นั่นแหละค่ะ ที่คำคำนั้นมันออกมา
เราทั้งเครียดทั้งกลัว พยายามอธิบายตั้งแต่ตอนแก้จนแก้เสร็จและมีเป็นใบๆมาให้ดู 'รอบหน้าเอาใหม่นะ' คุณแม่บอกอย่างงั้นทุกครั้งค่ะ ประโยคที่เราได้ยินตั้งแต่เล็กจนโตจนคิดตลอดว่าตัวเองไม่ดีพอ แต่ตอนนั้นมันไม่ใช่ความผิดของเราแท้ๆ จะให้ทำยังไง จะให้เอาใหม่อะไร มันรวนไปหมด
เราได้รับคำขอโทษแล้วค่ะ(ฝั่งพ่อ) แต่เราไม่สามารถมีความรู้สึกดีๆต่อพวกเขาเหมือนเดิมได้อีก คิดถึงกี่ครั้งก็หดหู่ ยังฝันร้ายอยู่เป็นพักๆ ทุกๆครั้งที่มองหน้าพวกเขายังคลื่นไส้ กอดกันกี่ทีมันก็อึดอัดไปหมด เป็นแบบนี้มาเกือบสองปีกว่าแล้วค่ะ เราไม่ได้มีปัญหาอะไรกับสิ่งที่เจอมาแล้ว มันผ่านไปแล้ว แต่ความรู้สึกมันไม่หายค่ะ พยายามหลายๆอย่าง เข้ามหาวิทยาลัย หาสังคมใหม่ๆ หาอะไรใหม่ๆทำ พยายามจัดการกับตัวเองแต่ไม่มีอะไรช่วยเลยค่ะ ใครพอจะให้คำแนะนำได้บ้างมั้ยคะ