หากมีใครถามว่าการไปเรียนประเทศนิวซีแลนด์ให้อะไรมากกว่าความรู้ในห้องเรียน ประสบการ์ณชีวิต คำตอบของผมคือ เป็นการดูแลตัวเองและเติบโตในเวอร์ชั่นที่ดูแลตัวเองได้ดี และมีความรับผิดชอบ
นับช่วงที่ผ่านมา2ปีกับ6เดือน ผมมีโอกาสเดินทางไปศึกษาที่ประเทศนิวซีแลนด์ แต่ด้วยความตื่นเต้นและวิติกังวลผสมรวมปะปนกัน ทุกอย่างดูแปลกใหม่ ไม่เคยกล้าคิดจะลองทำ ทั้งภาษา ทั้งวัฒนธรรม และรูปแบบการจัดสอน แต่สิ่งที่ผมประทับใจตั้งแต่ก้าวแรกเดินเข้าประเทศนิวซีแลนด์คือ ผู้คนเป็นกันเอง ยินดีพร้อมที่จะช่วยเหลือเราเมื่อเราขอความช่วยเหลือและการต้อนรับอย่างอบอุ่นและความตื่นเต้นกับกังวลค่อยๆจางหายไป
การเรียนรู้ที่เป็นมากกว่าความสัมผัส
ในโรงเรียนที่นิวซีแลนด์นักเรียนไม่ได้มีหน้าที่เรียนหนังสือหรือนั่งฟังครูอธิบายบรรยายงาน
แต่เป็นสิ่งที่ตั้งคำถามส่งเสริมให้นักเรียนได้แสดงความคิดเห็นอย่างเต็มที่โดยไม่ตัดสินอะไรถูกอะไรผิด และการได้เรียนรู้การผ่านการทดลองแบบลงมือทำเองกับมือ แล้วสร้างด้วยตัวเอง
ผมจำได้ว่าหนึ่งในวิชาอังกฤษ ครูจะพาพวกเราไปที่ห้องสมุดของโรงเรียน แทนที่จะอ่านหนังส่ออย่างเดียว เราได้ทั้งอ่าน ได้ทั้งประโยชน์จากหนังสือเล่มดังกล่าว และนำข้อมูลเหล่านั้นมาใช้ประโยชน์ในห้องเรียน การได้เรียนรู้คำศัพท์ใหม่ๆ ที่ไม่คุ้นหูคุ้นตา การได้อ่านหนังสือหลากหลายรูปแบบทำให้ผมคิดว่า การเรียนรู้สามารถเกิดได้ทุกสถานที่ ไม่ได้แค่เฉพาะในห้องเรียนเท่านั้น
ผมยังจำได้ว่าในช่วงแรก ผมไม่ค่อยกล้ายกมือแสดงความคิดเห็นในห้องเรียน เพราะกังวลว่าภาษาอังกฤษของตัวเองจะไม่ดีพอ และกลัวว่าจะตอบผิด แต่คุณครูและเพื่อน ๆ ยังเปิดโอกาสโดยไม่ตัดสินใจใครถูกตัดสินว่าเก่งหรือไม่เก่ง วันหนึ่งผมตัดสินใจยกมือแสดงความคิดเห็นต่อหน้าชั้นเรียน แต่เมื่อผมพูดจบแล้ว ผมได้รับคำชื่นชมและกำลังใจจากทั้งคุณครูและเพื่อน ๆ เหตุการณ์ในวันนั้นกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมกล้าแสดงออกและมีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น
ความทรงจำที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นนอกห้องเรียน
ผมจำได้ว่าผมอยู่โรงเรียนประจำ ผมต้องใช้ชีวิตคนเดียวพร้อมกับเพื่อนที่หลากหลายบุคลิกนิสัย
และการปรับตัวเข้ากับคนกีวี่ สำหรับผมแล้วตอนแรกเหมือนจะง่าย แต่กว่าจะผ่านมาได้มันไม่ได้ง่ายเหมือนที่คิดไว้เลย ทั้งนี้ นอกเวลาเรียนผมได้ไปหาประสบการณ์ ทำกิจกรรม , เล่นกีฬา , เข้าหาสังคมกับเพื่อนชาวกีวี่ และหลายๆอย่างมากมาย
หนึ่งในความประทับใจของผมนับเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดคือการได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆที่ ได้ลองสิ่งที่เรายังไม่เคยคิดจะกล้าลองทำ ได้ประสบการ์ณชีวิต เช่น การทำฟาร์ม, การทำอาหารพื้นเมือง, การเรียนรู้วัฒนธรรมเมารี Haka และการเดินป่าผจญภัยกับเพื่อนๆ ท่ามกลางเมืองธรรมชาติยอดเขาKaweka Forest park การช่วยเหลือกัน และการเคารพสิ่งแวดล้อมโดยรอบๆและการเป็นอยู่ นับเป็นสิ่งที่เป็นความทรงจำที่ดีของผม
ถึงแม้ประเทศไทยจะอยู่ห่างกับนิวซีแลนด์หลายพันกิโลเมตร แต่ผมไม่เคยรู้สึกใช้ชีวิตคนเดียวโดยลำพัง เพราะผมได้รับความอบอุ่นจากคนรอบตัว เช่น คุณครู, พยาบาล, ครอบครัวบ้านโฮสต์เพื่อนๆที่อยู่รอบตัว และคนในชุมชนนั้นๆๆ
ครอบครัวบ้านโฮสต์และผู้ปกครองเพื่อนดูแลผมเปรียบเสมือนสมาชิกคนหนึ่งของบ้าน พวกเขามักจะหาประสบการ์ณ, กิจกรรมในวันหยุด และคอยแนะนำวัฒนธรรมท้องถิ่น และคอยที่จะซัพพอร์ตและช่วยเหลือเมื่อผมต้องเผชิญความท้าทายในการใช้ชีวิตต่างแดน
มิตรภาพและความสัมพันธ์เหล่านี้ นับเป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกเข้าใจความสำคัญของเมตตาสามารถ เชื่อมโยงผู้คนที่ต่างเชื้อชาติและวัฒนธรรมเข้าหากันอย่างง่ายใดโดยไม่มีอะไรมากั้นหรือขัด
สายสัมพันธ์ของไทย- นิวซีแลนด์ ในรูปแบบความทรงจำของผม
การได้ไปเรียนรู้เปิดประสบการณ์ในนิวซีแลนด์ไม่ได้เป็นเพียงแค่โอกาสทางการศึกษาแต่อย่างใด
แต่ยังเป็นโอกาสในการที่ให้เราได้เรียนรู้วัฒนธรรมที่แปลกใหม่ ทันสมัย สร้างมิตรภาพที่ดี
และเป็นสายสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงระหว่างประเทศไทยและนิวซีแลนด์
จนถึงทุกวันนี้ ผมยังคงติดต่อกับเพื่อนๆ, คุณครู, พยาบาลและครอบครัวโฮสต์อยู่เสมอมา และทุกๆครั้งที่ผมคิดถึงประเทศนิวซีแลนด์ ผมจะนึกถึง มิตรภาพที่คนรอบคนตัวสร้างให้กัน, รอยยิ้มความอบอุ่น, ประสบการณ์ที่ผู้คนมอบให้ และบทเรียนอันล้ำค่าที่ได้รับ
จากเด็กไทยที่เคยคิดไม่กล้าแสดงออก วันนี้ผมกล้าคิด กล้าพูด และกล้าลงมือทำมากขึ้น เพราะบทเรียนชีวิตที่ได้รับจากนิวซีแลนด์
นิวซีแลนด์จึงไม่ได้เป็นเพียงประเทศใดประเทศหนึ่งแต่นับว่าเป็นบ้านหลังที่สองที่จะอยู่ในความทรงจำผมตลอดไปในทุกๆช่วงเวลาและทุกวัน
จากเด็กไทยที่ภาษาอังกฤษที่ไม่กล้าแสดงออกสู่คนที่กล้าคิด กล้าพูด กล้าทำ บทเรียนชีวิต
นับช่วงที่ผ่านมา2ปีกับ6เดือน ผมมีโอกาสเดินทางไปศึกษาที่ประเทศนิวซีแลนด์ แต่ด้วยความตื่นเต้นและวิติกังวลผสมรวมปะปนกัน ทุกอย่างดูแปลกใหม่ ไม่เคยกล้าคิดจะลองทำ ทั้งภาษา ทั้งวัฒนธรรม และรูปแบบการจัดสอน แต่สิ่งที่ผมประทับใจตั้งแต่ก้าวแรกเดินเข้าประเทศนิวซีแลนด์คือ ผู้คนเป็นกันเอง ยินดีพร้อมที่จะช่วยเหลือเราเมื่อเราขอความช่วยเหลือและการต้อนรับอย่างอบอุ่นและความตื่นเต้นกับกังวลค่อยๆจางหายไป
การเรียนรู้ที่เป็นมากกว่าความสัมผัส
ในโรงเรียนที่นิวซีแลนด์นักเรียนไม่ได้มีหน้าที่เรียนหนังสือหรือนั่งฟังครูอธิบายบรรยายงาน
แต่เป็นสิ่งที่ตั้งคำถามส่งเสริมให้นักเรียนได้แสดงความคิดเห็นอย่างเต็มที่โดยไม่ตัดสินอะไรถูกอะไรผิด และการได้เรียนรู้การผ่านการทดลองแบบลงมือทำเองกับมือ แล้วสร้างด้วยตัวเอง
ผมจำได้ว่าหนึ่งในวิชาอังกฤษ ครูจะพาพวกเราไปที่ห้องสมุดของโรงเรียน แทนที่จะอ่านหนังส่ออย่างเดียว เราได้ทั้งอ่าน ได้ทั้งประโยชน์จากหนังสือเล่มดังกล่าว และนำข้อมูลเหล่านั้นมาใช้ประโยชน์ในห้องเรียน การได้เรียนรู้คำศัพท์ใหม่ๆ ที่ไม่คุ้นหูคุ้นตา การได้อ่านหนังสือหลากหลายรูปแบบทำให้ผมคิดว่า การเรียนรู้สามารถเกิดได้ทุกสถานที่ ไม่ได้แค่เฉพาะในห้องเรียนเท่านั้น
ผมยังจำได้ว่าในช่วงแรก ผมไม่ค่อยกล้ายกมือแสดงความคิดเห็นในห้องเรียน เพราะกังวลว่าภาษาอังกฤษของตัวเองจะไม่ดีพอ และกลัวว่าจะตอบผิด แต่คุณครูและเพื่อน ๆ ยังเปิดโอกาสโดยไม่ตัดสินใจใครถูกตัดสินว่าเก่งหรือไม่เก่ง วันหนึ่งผมตัดสินใจยกมือแสดงความคิดเห็นต่อหน้าชั้นเรียน แต่เมื่อผมพูดจบแล้ว ผมได้รับคำชื่นชมและกำลังใจจากทั้งคุณครูและเพื่อน ๆ เหตุการณ์ในวันนั้นกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมกล้าแสดงออกและมีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น
ความทรงจำที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นนอกห้องเรียน
ผมจำได้ว่าผมอยู่โรงเรียนประจำ ผมต้องใช้ชีวิตคนเดียวพร้อมกับเพื่อนที่หลากหลายบุคลิกนิสัย
และการปรับตัวเข้ากับคนกีวี่ สำหรับผมแล้วตอนแรกเหมือนจะง่าย แต่กว่าจะผ่านมาได้มันไม่ได้ง่ายเหมือนที่คิดไว้เลย ทั้งนี้ นอกเวลาเรียนผมได้ไปหาประสบการณ์ ทำกิจกรรม , เล่นกีฬา , เข้าหาสังคมกับเพื่อนชาวกีวี่ และหลายๆอย่างมากมาย
หนึ่งในความประทับใจของผมนับเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดคือการได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆที่ ได้ลองสิ่งที่เรายังไม่เคยคิดจะกล้าลองทำ ได้ประสบการ์ณชีวิต เช่น การทำฟาร์ม, การทำอาหารพื้นเมือง, การเรียนรู้วัฒนธรรมเมารี Haka และการเดินป่าผจญภัยกับเพื่อนๆ ท่ามกลางเมืองธรรมชาติยอดเขาKaweka Forest park การช่วยเหลือกัน และการเคารพสิ่งแวดล้อมโดยรอบๆและการเป็นอยู่ นับเป็นสิ่งที่เป็นความทรงจำที่ดีของผม
ถึงแม้ประเทศไทยจะอยู่ห่างกับนิวซีแลนด์หลายพันกิโลเมตร แต่ผมไม่เคยรู้สึกใช้ชีวิตคนเดียวโดยลำพัง เพราะผมได้รับความอบอุ่นจากคนรอบตัว เช่น คุณครู, พยาบาล, ครอบครัวบ้านโฮสต์เพื่อนๆที่อยู่รอบตัว และคนในชุมชนนั้นๆๆ
ครอบครัวบ้านโฮสต์และผู้ปกครองเพื่อนดูแลผมเปรียบเสมือนสมาชิกคนหนึ่งของบ้าน พวกเขามักจะหาประสบการ์ณ, กิจกรรมในวันหยุด และคอยแนะนำวัฒนธรรมท้องถิ่น และคอยที่จะซัพพอร์ตและช่วยเหลือเมื่อผมต้องเผชิญความท้าทายในการใช้ชีวิตต่างแดน
มิตรภาพและความสัมพันธ์เหล่านี้ นับเป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกเข้าใจความสำคัญของเมตตาสามารถ เชื่อมโยงผู้คนที่ต่างเชื้อชาติและวัฒนธรรมเข้าหากันอย่างง่ายใดโดยไม่มีอะไรมากั้นหรือขัด
สายสัมพันธ์ของไทย- นิวซีแลนด์ ในรูปแบบความทรงจำของผม
การได้ไปเรียนรู้เปิดประสบการณ์ในนิวซีแลนด์ไม่ได้เป็นเพียงแค่โอกาสทางการศึกษาแต่อย่างใด
แต่ยังเป็นโอกาสในการที่ให้เราได้เรียนรู้วัฒนธรรมที่แปลกใหม่ ทันสมัย สร้างมิตรภาพที่ดี
และเป็นสายสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงระหว่างประเทศไทยและนิวซีแลนด์
จนถึงทุกวันนี้ ผมยังคงติดต่อกับเพื่อนๆ, คุณครู, พยาบาลและครอบครัวโฮสต์อยู่เสมอมา และทุกๆครั้งที่ผมคิดถึงประเทศนิวซีแลนด์ ผมจะนึกถึง มิตรภาพที่คนรอบคนตัวสร้างให้กัน, รอยยิ้มความอบอุ่น, ประสบการณ์ที่ผู้คนมอบให้ และบทเรียนอันล้ำค่าที่ได้รับ
จากเด็กไทยที่เคยคิดไม่กล้าแสดงออก วันนี้ผมกล้าคิด กล้าพูด และกล้าลงมือทำมากขึ้น เพราะบทเรียนชีวิตที่ได้รับจากนิวซีแลนด์
นิวซีแลนด์จึงไม่ได้เป็นเพียงประเทศใดประเทศหนึ่งแต่นับว่าเป็นบ้านหลังที่สองที่จะอยู่ในความทรงจำผมตลอดไปในทุกๆช่วงเวลาและทุกวัน