สวัสดีค่ะ เราอายุ 24 ปี เพิ่งเรียนจบตอนอายุ 22 ย่าง 23 แล้วก็ได้เข้าสู่โลกของวัยทำงานตอนอายุ 23 พอดี ซึ่งตอนนั้นรู้สึกตื่นเต้นมากที่กำลังจะก้าวเปลี่ยนจากวัยเรียน มาสู่วัยทำงาน หาเงินเอง อย่างจริงจัง ได้งานแรกที่ กทม. ดีใจมาก เพราะเรียนจบได้สองอาทิตย์แล้วก็สัมภาษณ์งานได้เลย ในวัยของการทำงานแบบ First Job เป็นอะไรที่ค่อนข้างท้าทายว่าเราจะเอาสิ่งที่เรียนมาปรับใช้ในการทำงานได้ไหม พอทำไปได้สักพัก ก็รู้สึกว่า คนที่เรียนจบแล้วต้องตื่นมาทำงานทุกวัน หรือ พ่อแม่ เรา พี่น้อง คนรอบตัว เขาจัดการกับความรู้สึกที่มันหวนคิดถึงความหลังช่วงวัยเรียน คิดถึงเพื่อน คิดถึงบรรยากาศต่าง ๆ ไปได้ยังไงนะ ทุกวันนี้เรียนจบมาจะสองปีแล้ว ต้องยอมรับเลยว่าคิดถึงเพื่อนในมหาลัยมาก คิดถึงทุกอย่าง คิดถึงบ้านที่ได้กลับเฉพาะเสาร์ อาทิคย์ หรือวันหยุดยาว คิดถึงบรรยากาศตามถนนที่เราสามารถขับรถผ่านได้ในวันธรรมดา ยิ่งวันที่ได้หยุดหรือลากิจ แล้วมาทำธุระที่บ้านแล้วเห็นบรรยาากาศของวันธรรมดาแต่เราได้มาอยู่แบบไม่ต้องทำงาน มันเป็นแบบนี้นี่เองนะ เคยคุยกับเพื่อนว่า พวกเป็นเหมือนกันไหมว่าเรายัง Move on จากตอนเรียนไม่ได้เลยว่ะ ชีวิตการทำงานมันทำให้เราอดคิดถึงความทรงจำที่ผ่านมาไม่ได้เลย ถึงแม้เราโตขึ้น มีภาระ มีความรับผิดชอบที่มากขึ้น จะใช้ชีวิตให้สนุกเหมือนตอนวัยเรียน หรือวัยรุ่นก็ไม่ได้แล้วเนาะ ได้แต่ทำให้ทุกวันมันดี ทำงาน มีเงิน รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ มีให้พ่อแม่ เลี้ยงหมา เลี้ยงแมว เป็นเพื่อนรัก เขียนมาถึงตรงนี้แล้วไม่รู้ว่าสอดคล้องกับหัวข้อที่พิมพ์ไปหรือเปล่า ฮ่าาาาา เผื่อใครแวะมาอ่าน มาอัปเดทชีวิตหรือแบ่งปันข้อคิด อะไรดี ๆ ให้กันได้นะคะ