ประเพณีในประวัติศาสตร์อังกฤษช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 ถึง 19 ที่ชนชั้นแรงงานใช้เป็นทางออกเมื่อต้องการ "หย่าร้าง"
โดยการขายภรรยา (Wife Selling) ในอังกฤษ ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17–19
ที่มาและบริบท
การหย่าร้างอย่างถูกกฎหมายในอังกฤษยุคนั้นต้องผ่านรัฐสภา (Act of Parliament) ซึ่งมีค่าใช้จ่ายสูงมาก — บางแหล่งประเมินว่าราคาเทียบเท่ากับเงินหลายปีของคนทำงาน ทำให้ชนชั้นแรงงานและชาวนาแทบไม่มีทางเข้าถึงระบบการหย่าร้างอย่างเป็นทางการได้เลย "การขายภรรยา" จึงกลายเป็น
ทางออกนอกระบบ ที่ชุมชนยอมรับกันในทางปฏิบัติ
วิธีการและพิธีกรรม
พิธีนี้มีรูปแบบที่ค่อนข้างตายตัว:
สถานที่: มักจัดที่ตลาดสาธารณะ (public market) เช่น Smithfield ในลอนดอน
สัญลักษณ์: สามีจะนำภรรยามาโดยใส่เชือกหรือสายบังเหียน (halter) ไว้ที่คอหรือแขน — เลียนแบบการขายปศุสัตว์
การประมูล: มีการเรียกราคาต่อหน้าสาธารณชน
ผู้ซื้อ: ส่วนใหญ่เป็นชู้ (lover) ของภรรยาที่ตกลงกันไว้ล่วงหน้าแล้ว ราคาจึงมักเป็นสัญลักษณ์ เช่น 1 ชิลลิง หรือแม้แต่ 1 เพนนี
พยาน: ต้องมีคนในชุมชนเป็นสักขีพยาน เพื่อให้ถือว่า "สมบูรณ์" ในสายตาชุมชน
ลักษณะที่สำคัญ — มักเป็นการตกลงร่วมกัน
นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่เน้นว่า
ภรรยาส่วนใหญ่มีส่วนร่วมและยินยอม ในพิธีนี้ เพราะ:
เป็นวิธีเดียวที่พวกเธอจะได้ "แต่งงานใหม่" กับคนที่รักได้
ช่วยตัดพันธะทางสังคมและความรับผิดชอบทางการเงินของสามีเดิม
บางกรณีภรรยาเป็นผู้ริเริ่มเองและพาชายคนใหม่มาเป็น "ผู้ซื้อ"
มันจึงทำหน้าที่คล้าย
การหย่าร้างแบบพื้นบ้าน มากกว่าการค้ามนุษย์จริงๆ
สถานะทางกฎหมาย
ไม่เคยถูกกฎหมายรับรอง — ศาลอังกฤษไม่เคยยอมรับว่าพิธีนี้มีผลทางกฎหมาย แต่ก็ไม่มีกฎหมายห้ามชัดเจน ทำให้มันอยู่ในพื้นที่สีเทา และชุมชนก็ปฏิบัติต่อมันราวกับว่ามีผลจริง
บันทึกทางประวัติศาสตร์
มีหลักฐานบันทึกกว่า
300 กรณี ระหว่างปี ค.ศ. 1600–1900
กรณีที่มีชื่อเสียงที่สุดถูกบันทึกในหนังสือพิมพ์ยุคนั้น เช่น ที่ Smithfield Market ปี 1797
นักเขียน
Thomas Hardy นำเรื่องนี้มาเป็นฉากเปิดของนวนิยาย
The Mayor of Casterbridge (1886) ซึ่งช่วยทำให้คนรู้จักประเพณีนี้อย่างกว้างขวาง
การเสื่อมสลาย
ประเพณีนี้ค่อยๆ หายไปในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อ
Matrimonial Causes Act 1857 เปิดทางให้การหย่าร้างผ่านศาลแพ่งทำได้ง่ายและราคาถูกลงมาก ทำให้ชนชั้นแรงงานมีทางเลือกที่ถูกกฎหมายเป็นครั้งแรก
ที่มา : เพจ เรียนรู้ไปด้วยกัน
"การขายภรรยา" ซึ่งเป็นประเพณีในประวัติศาสตร์อังกฤษช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 ถึง 19
ที่มาและบริบท
การหย่าร้างอย่างถูกกฎหมายในอังกฤษยุคนั้นต้องผ่านรัฐสภา (Act of Parliament) ซึ่งมีค่าใช้จ่ายสูงมาก — บางแหล่งประเมินว่าราคาเทียบเท่ากับเงินหลายปีของคนทำงาน ทำให้ชนชั้นแรงงานและชาวนาแทบไม่มีทางเข้าถึงระบบการหย่าร้างอย่างเป็นทางการได้เลย "การขายภรรยา" จึงกลายเป็น ทางออกนอกระบบ ที่ชุมชนยอมรับกันในทางปฏิบัติ
วิธีการและพิธีกรรม
พิธีนี้มีรูปแบบที่ค่อนข้างตายตัว:
สถานที่: มักจัดที่ตลาดสาธารณะ (public market) เช่น Smithfield ในลอนดอน
สัญลักษณ์: สามีจะนำภรรยามาโดยใส่เชือกหรือสายบังเหียน (halter) ไว้ที่คอหรือแขน — เลียนแบบการขายปศุสัตว์
การประมูล: มีการเรียกราคาต่อหน้าสาธารณชน
ผู้ซื้อ: ส่วนใหญ่เป็นชู้ (lover) ของภรรยาที่ตกลงกันไว้ล่วงหน้าแล้ว ราคาจึงมักเป็นสัญลักษณ์ เช่น 1 ชิลลิง หรือแม้แต่ 1 เพนนี
พยาน: ต้องมีคนในชุมชนเป็นสักขีพยาน เพื่อให้ถือว่า "สมบูรณ์" ในสายตาชุมชน
ลักษณะที่สำคัญ — มักเป็นการตกลงร่วมกัน
นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่เน้นว่า ภรรยาส่วนใหญ่มีส่วนร่วมและยินยอม ในพิธีนี้ เพราะ:
เป็นวิธีเดียวที่พวกเธอจะได้ "แต่งงานใหม่" กับคนที่รักได้
ช่วยตัดพันธะทางสังคมและความรับผิดชอบทางการเงินของสามีเดิม
บางกรณีภรรยาเป็นผู้ริเริ่มเองและพาชายคนใหม่มาเป็น "ผู้ซื้อ"
มันจึงทำหน้าที่คล้าย การหย่าร้างแบบพื้นบ้าน มากกว่าการค้ามนุษย์จริงๆ
สถานะทางกฎหมาย
ไม่เคยถูกกฎหมายรับรอง — ศาลอังกฤษไม่เคยยอมรับว่าพิธีนี้มีผลทางกฎหมาย แต่ก็ไม่มีกฎหมายห้ามชัดเจน ทำให้มันอยู่ในพื้นที่สีเทา และชุมชนก็ปฏิบัติต่อมันราวกับว่ามีผลจริง
บันทึกทางประวัติศาสตร์
มีหลักฐานบันทึกกว่า 300 กรณี ระหว่างปี ค.ศ. 1600–1900
กรณีที่มีชื่อเสียงที่สุดถูกบันทึกในหนังสือพิมพ์ยุคนั้น เช่น ที่ Smithfield Market ปี 1797
นักเขียน Thomas Hardy นำเรื่องนี้มาเป็นฉากเปิดของนวนิยาย The Mayor of Casterbridge (1886) ซึ่งช่วยทำให้คนรู้จักประเพณีนี้อย่างกว้างขวาง
การเสื่อมสลาย
ประเพณีนี้ค่อยๆ หายไปในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อ Matrimonial Causes Act 1857 เปิดทางให้การหย่าร้างผ่านศาลแพ่งทำได้ง่ายและราคาถูกลงมาก ทำให้ชนชั้นแรงงานมีทางเลือกที่ถูกกฎหมายเป็นครั้งแรก
ที่มา : เพจ เรียนรู้ไปด้วยกัน