ช่วยปลอบผมที่ได้ไหม อายุ25 ว่าหนักเเล้ว พอเข้า26นี่หนักกว่าอีก

ผมขอเล่าก่อนว่า ผมเริ่มทำธุรกิจ กับเพื่อน ตอนจบปี4 โดยเริ่มกันเเบบไม่มีอะไรเลย ทำกันมาเข้าปีที่3 ไม่มีอะไรดีขึ้น ตลอดที่ทำงานผมเสนอโปรเจคที่ผมไปศึกษามาว่ามันน่าจะทำเงินได้  กลับไม่ฟังเลยซักครั้ง เเล้วก็ไปเอาไปพิจารณาด้วยซ้ำ จนสุดท้ายบริษัทมันก็ไม่สามารถทำเงินให้ผมได้  ผมเลยต้องทำธุรกิจเพิ่มเพื่อให้รายรับของตัวผมเองมันมากกว่ารายจ่าย สุดท้ายเพื่อนคนนั้นก็พยามบีบผมออกจากบริษัท เเละก็พยายามขัดขาผมตลอด เพื่อไม่ให้ผมเดินต่อไปได้ มันเจ็บตรงที่โดนเพื่อนที่รู้จักกันมา เกือบ10ปี ทำเเบบนี้ เเละช่วงนี้ก็รู้สึกว่าต้องรับผิดชอบอะไรหลายอย่าง จนรู้สึกเริ่มไม่ไหวจนรู้สึกว่าทำไมตัวเองถึงได้ใช้ชีวิตได้ห่วยแตกขนาดนี้ จบก็ช้า ทำอะไรก็ไม่สำเร็จซักอย่าง จนคิดว่าเดินๆๆให้รถมันชนตายไปได้ก็ดี หรือนั่งเรือแล้วให้คนห่วยแตกจมไปกับเรือนั้น ไปเลย แต่ในความเป็นจริงมันทำไม่ได้เเล้วพวกเขาจะอยู่ยังไง มันเหนื่อย มันรู้สึกท้อ แค่ขอพื้นที่เล็ก ๆที่ให้ตัวเองได้เหนื่อย ได้ร้องไห้ ยังมีไม่ได้เลย
เด็กคนนั้นที่มีความฝันมากมาย อยากทำสิ่งประดิษฐ์ อะไรมากมาย แต่พอโตมาก็ได้รู้ว่าความฝันบ่างอย่างก็ต้องทิ้งไว้เเล้วอยู่กับโลกวามจริง โคตรคิดถึงเด็กคนเลย