สวัสดีค่ะทุกคน พอดีว่าเรานอนกลิ้งไปกลิ้งมาเเล้วนอนไม่หลับมัวเเต่คิดถึงใครบางคน เลยอยากจะมาระบายให้ทุกคนฟังกัน มันอาจจะเลี่ยนๆนะคะ ถ้าคนไม่ชอบอ่านอะไรที่คลั่งรักๆ ข้ามไปได้เลยค่ะ
ทุกคนเคยมีมั้ยคะ คนที่เราเห็นรูปทีไร คิดถึงทีไรก็ยิ้มออกมา เเม้เเต่เวลาฟังเพลงรัก หน้าเขาก็จะลอยขึ้นมา สิ่งนี้มันเรียกว่าความชอบรึป่าวคะ
เมื่อต้นปีเราเคยเเอบชอบเพื่อนคนนึง class of เดียวกัน(พอดีเราเรียนอยู่ highschool นะคะ) ทุกอย่างก็เป็นไปได้ดีเเหละค่ะในตอนเเรกเพราะเขาก็ทำตัวเหมือนชอบเราเหมือนกัน เขาชอบหยอดชอบชมชอบเข้ามาใกล้ทำให้รู้สึกหวั่นไหวเเต่สุดท้าย เราก็ไปสืบรู้มาว่าเขามีเเฟนเเล้ว เราก็เลยพยายามจะมูฟออนเเต่ทำยังไงก็มูฟออนไม่ได้ จนกระทั่ง...
ประมาณกลางเทอมที่สอง เราเดินเข้าไปเเกล้งครูประจำ homeroomของเราเล่นๆเป็นกิจวัติประจำวันของเราก่อนไปทานมื้อเที่ยง เเต่จู่ๆก็มีผู้ชายคนนึงเดินเข้ามาตอนเเรกเราก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะปกตินักเรียนเมกาเขาก็เข้ามาปรึกษาครูก่อนไปทานมื้อเที่ยงเป็นปกติ พอเราเห็นว่าเขาคนนั้นต้องการเข้ามาคุยธุระกับครูเรา เราก็เลยจะเดินออกเเต่จังหวะเดินออกนั้นเราเผลอไปสบตากับเขาพอดี ด้วยความเป็นคนไทยของเรา เราเลยยิ้มทักทาย เเล้วเค้าก็ยิ้มให้เรากลับ ในจังหว่ะนั้นเเหละค่ะ เพลงรักเเรกพบขึ้นมาในหัวทันที เค้าคนนั้นไม่น่าสูงมากนักน่าจะประมาณเเค่ 175-180 ไม่น่าเกินนั้น ทรงผม messy hair ผมสีบลอน ผิวขาว ตาเล็กๆ ใส่เเว่นสีใส ฮู้ดดี้สีเทา เเต่สิ่งที่เราจำได้ดีเเละไม่มีวันลืมคือรอยยิ้มที่สวยมากๆเขามีลักยิ้มเวลายิ้มตาจะขีด จากนั้นมาเราก็เริ่มเห็นเขามากขึ้นเวลาเดินเปลี่ยนคลาสเราเห็นเขาตลอดเลย ทั้งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยตั้งเเต่เรียนมา เวลาเดินผ่านเขาจะมองจ้องเเล้วหันมายิ้มให้เราตลอด ตอนเเรกเราก็คิดว่าตัวเองเเค่delulu(คิดไปเอง) เเต่เราพยายามให้เพื่อนเดินไปกับเราเวลาเดินผ่านเขาไห้เพื่อนดูว่าเขามองเเค่เรายิ้มให้เราจริงๆรึป่าว หรือว่าเราเเค่คิดไปเอง เพื่อนเราหลายๆคนก็บอกว่าเขามองเราจริงๆ จากนั้นเราก็เลยพยายามไปหารูปเขาจากเพจกีฬาต่างๆในโรงเรียนเพราะเขารูปร่างสูงผอมดูเหมือนจะเป็นนักกีฬาอะไรสักอย่าง จนสุดท้ายเราก็ได้พบว่าเขาเป็นนักกีฬาฟุตบอล(soccer) พอดีเรามีเพื่อนผู้หญิงเล่นsoccerพอดี เราเลยถามว่ารู้จักเขามั้ย เพื่อนก็บอกรู้จักเขาเพราะพี่สาวเขาเล่นsoccerเหมือนกัน เขาเป็นรุ่นน้องเราปีนึง เเต่เข้าทีมvarsityตั้งเเต่ freshmanสำหรับเด็กเมกาก็คือต้องเก่งมาก จากนั้นเราก็ได้รู้มาว่าน้องชื่อ Connor เราถามเพื่อนทุกคนว่ารู้จักเขามั้ยเขาเป็นคนยังไง ทุกคนก็บอกว่าน้องเขา popularมากๆ ส่วนเราเป็นคนปกติที่ไม่ได้มีคนสนใจอะไรมากมาย(ได้รับคำชมเรื่องผิวสวยผมสวยหน้าสวยจากคนที่ไม่รู้จักเดินเข้ามาทักบ้างประปราย) หลังจากที่เรารูว่าเขาpopularเราก็พยายามเปลี่ยนเเปลงตัวเองเริ่มออกกำลังกายเปลี่ยนการเเต่งตัว กล้าคุยกับคนอื่นมากขึ้นเอาจริงๆเราว่าเราไม่ได้ทำเพื่อน้องเขาหรอกเเต่เราทำเพีอให้เรามั่นใจในตัวเองมากขึ้นเเละมากพอที่จะเหมาะสมกับคำที่เราจะพูดว่าเราชอบเขา หลังจากนั้นพอดีน้องชายเพื่อนเราอยู่ทีมsoccerเหมือนกันก็เลยได้ข้อมูลมาว่า เขาไม่เคยมีเเฟนเลย เราก็เลยฮึ้บ shoot my shot เดินเข้าไปขอเบอร์น้องเขาเลย หลังจากที่ eye contact กันมานาน เเล้วก็หลายเหตุการณ์ที่ทำให้เรารู้สึกว่าเขามีใจให้เราอยู่บ้าง เราเลยพูดว่า
"Hey Connor,i think you're look cute can i have your phone number?" ตอนนั้นคนเดินผ่านไปผ่านมาเยอะมากคนรู้จักทั้งนั้นเขาก็มองว่าเราทำอะไร เรายื่นโทรศัพท์ให้เขาเเล้วก็ยิ้มกรุ้มกลิ่ม เราคิดในใจพอเเล้วโว้ยกับการเเอบชอบ ไม่ให้ก็ดีจะได้เลิกชอบเลิกคิดไปเอง เเต่ถ้าให้ บุญที่ทำมาทั้งชีวิตก็ใช้หมดเเล้วเเหละ เขาก็ทำหน้างงๆประมาณ20วิจากนั้นเขาก็ยิ้มเเล้วพูดว่า...
เดี๋ยวมาต่อพรุ้งนี้นะคะ
มีใครมีพี่โชนเป็นของตัวเองกันบ้างใหมคะ? เเล้วมันจบยังไง ส่วนของเราขอเรียกว่าน้องโชนละกัน555
ทุกคนเคยมีมั้ยคะ คนที่เราเห็นรูปทีไร คิดถึงทีไรก็ยิ้มออกมา เเม้เเต่เวลาฟังเพลงรัก หน้าเขาก็จะลอยขึ้นมา สิ่งนี้มันเรียกว่าความชอบรึป่าวคะ
เมื่อต้นปีเราเคยเเอบชอบเพื่อนคนนึง class of เดียวกัน(พอดีเราเรียนอยู่ highschool นะคะ) ทุกอย่างก็เป็นไปได้ดีเเหละค่ะในตอนเเรกเพราะเขาก็ทำตัวเหมือนชอบเราเหมือนกัน เขาชอบหยอดชอบชมชอบเข้ามาใกล้ทำให้รู้สึกหวั่นไหวเเต่สุดท้าย เราก็ไปสืบรู้มาว่าเขามีเเฟนเเล้ว เราก็เลยพยายามจะมูฟออนเเต่ทำยังไงก็มูฟออนไม่ได้ จนกระทั่ง...
ประมาณกลางเทอมที่สอง เราเดินเข้าไปเเกล้งครูประจำ homeroomของเราเล่นๆเป็นกิจวัติประจำวันของเราก่อนไปทานมื้อเที่ยง เเต่จู่ๆก็มีผู้ชายคนนึงเดินเข้ามาตอนเเรกเราก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะปกตินักเรียนเมกาเขาก็เข้ามาปรึกษาครูก่อนไปทานมื้อเที่ยงเป็นปกติ พอเราเห็นว่าเขาคนนั้นต้องการเข้ามาคุยธุระกับครูเรา เราก็เลยจะเดินออกเเต่จังหวะเดินออกนั้นเราเผลอไปสบตากับเขาพอดี ด้วยความเป็นคนไทยของเรา เราเลยยิ้มทักทาย เเล้วเค้าก็ยิ้มให้เรากลับ ในจังหว่ะนั้นเเหละค่ะ เพลงรักเเรกพบขึ้นมาในหัวทันที เค้าคนนั้นไม่น่าสูงมากนักน่าจะประมาณเเค่ 175-180 ไม่น่าเกินนั้น ทรงผม messy hair ผมสีบลอน ผิวขาว ตาเล็กๆ ใส่เเว่นสีใส ฮู้ดดี้สีเทา เเต่สิ่งที่เราจำได้ดีเเละไม่มีวันลืมคือรอยยิ้มที่สวยมากๆเขามีลักยิ้มเวลายิ้มตาจะขีด จากนั้นมาเราก็เริ่มเห็นเขามากขึ้นเวลาเดินเปลี่ยนคลาสเราเห็นเขาตลอดเลย ทั้งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยตั้งเเต่เรียนมา เวลาเดินผ่านเขาจะมองจ้องเเล้วหันมายิ้มให้เราตลอด ตอนเเรกเราก็คิดว่าตัวเองเเค่delulu(คิดไปเอง) เเต่เราพยายามให้เพื่อนเดินไปกับเราเวลาเดินผ่านเขาไห้เพื่อนดูว่าเขามองเเค่เรายิ้มให้เราจริงๆรึป่าว หรือว่าเราเเค่คิดไปเอง เพื่อนเราหลายๆคนก็บอกว่าเขามองเราจริงๆ จากนั้นเราก็เลยพยายามไปหารูปเขาจากเพจกีฬาต่างๆในโรงเรียนเพราะเขารูปร่างสูงผอมดูเหมือนจะเป็นนักกีฬาอะไรสักอย่าง จนสุดท้ายเราก็ได้พบว่าเขาเป็นนักกีฬาฟุตบอล(soccer) พอดีเรามีเพื่อนผู้หญิงเล่นsoccerพอดี เราเลยถามว่ารู้จักเขามั้ย เพื่อนก็บอกรู้จักเขาเพราะพี่สาวเขาเล่นsoccerเหมือนกัน เขาเป็นรุ่นน้องเราปีนึง เเต่เข้าทีมvarsityตั้งเเต่ freshmanสำหรับเด็กเมกาก็คือต้องเก่งมาก จากนั้นเราก็ได้รู้มาว่าน้องชื่อ Connor เราถามเพื่อนทุกคนว่ารู้จักเขามั้ยเขาเป็นคนยังไง ทุกคนก็บอกว่าน้องเขา popularมากๆ ส่วนเราเป็นคนปกติที่ไม่ได้มีคนสนใจอะไรมากมาย(ได้รับคำชมเรื่องผิวสวยผมสวยหน้าสวยจากคนที่ไม่รู้จักเดินเข้ามาทักบ้างประปราย) หลังจากที่เรารูว่าเขาpopularเราก็พยายามเปลี่ยนเเปลงตัวเองเริ่มออกกำลังกายเปลี่ยนการเเต่งตัว กล้าคุยกับคนอื่นมากขึ้นเอาจริงๆเราว่าเราไม่ได้ทำเพื่อน้องเขาหรอกเเต่เราทำเพีอให้เรามั่นใจในตัวเองมากขึ้นเเละมากพอที่จะเหมาะสมกับคำที่เราจะพูดว่าเราชอบเขา หลังจากนั้นพอดีน้องชายเพื่อนเราอยู่ทีมsoccerเหมือนกันก็เลยได้ข้อมูลมาว่า เขาไม่เคยมีเเฟนเลย เราก็เลยฮึ้บ shoot my shot เดินเข้าไปขอเบอร์น้องเขาเลย หลังจากที่ eye contact กันมานาน เเล้วก็หลายเหตุการณ์ที่ทำให้เรารู้สึกว่าเขามีใจให้เราอยู่บ้าง เราเลยพูดว่า
"Hey Connor,i think you're look cute can i have your phone number?" ตอนนั้นคนเดินผ่านไปผ่านมาเยอะมากคนรู้จักทั้งนั้นเขาก็มองว่าเราทำอะไร เรายื่นโทรศัพท์ให้เขาเเล้วก็ยิ้มกรุ้มกลิ่ม เราคิดในใจพอเเล้วโว้ยกับการเเอบชอบ ไม่ให้ก็ดีจะได้เลิกชอบเลิกคิดไปเอง เเต่ถ้าให้ บุญที่ทำมาทั้งชีวิตก็ใช้หมดเเล้วเเหละ เขาก็ทำหน้างงๆประมาณ20วิจากนั้นเขาก็ยิ้มเเล้วพูดว่า...
เดี๋ยวมาต่อพรุ้งนี้นะคะ