มีเวลาว่างก็อ่านกระทู้เราได้ค่ะ นิยายเรื่องนี้เศร้า


        เราไม่เคยเจอเพื่อนที่รู้ใจเท่าตัวเรา แบบสมองเชื่อมกันก็ไม่เคยเลยค่ะ ช่วงเเรกเราเข้าใจคำสอนของแม่ผิดค่ะแม่บอกว่า"ต้องเป็นคนเก่ง เรียนให้เก่งคะแนนต้องเยอะที่สุด ทำอะไรก็ต้องเก่งทุกอย่าง แล้วจะมีเพื่อน" แต่พอลองทำ สิ่งที่ได้คือเราต้องช่วยคนนั้นคนนี้ ช่วยทำงานให้เขา พอคะแนนเยอะตอนสอบก็ต้องให้พวกเขาลอก กลายเป็นว่า เหมือนได้คนหวังผลประโยชน์เข้ามาในชีวิต หลังจากนั้นเราเข้าสู่ป.4ก็เลือกที่จะปล่อยเกรดกิจกรรมไม่ทำ เหมือนงอลตัดท้อชีวิตช่วงนั้นก็อยู่คนเดียว ทำงานคู่ก็ทำเดี่ยวไปเลย อยู่นานไปมันก็เศร้าค่ะ เริ่มเพ้อเจ้ออยากหายไปบ้าง มีเพื่อนเข้ามาสนิทด้วยอยู่ซักพักก็ไปค่ะเพราะเขาได้สิ่งที่ต้องการแล้ว หลังขึ้นป.5เราก็อยู่คนเดียวต่อค่ะ เริ่มมีเพื่อนเข้ามาแล้วค่ะ แต่เหมือนเขาจะบลูลี่เรามากกว่า เขาเหมือนจะทำร้ายร่างกายเรามากกว่าค่ะ ตอนแรกเขาคุยดีกับเรานะเราก็เปิดใจดูเพื่อนผู้ชายคนที่สองแหละวะเออเพื่อนผชคนล่าสุดก็อนุบาล สุดท้ายเราทำอะไรไม่โดนใจเขา เขาก็เอาหนังสือหนาๆสองเล่มทุบหัวเราหลายๆครั้ง ตอนนั้นเราไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าเราผิดอะไรมากเขาแค่จะเดินผ่านหลังเก้าอี้ที่เรานั่งเพื่อไปส่งงานเราก็หวังเขยิบเก้าอี้ แต่เหมือนจะโดนนิ้วตีนเขา นามสกุล ถาวร จำได้ค่ะ หลังจากนั้นก็เป็นเพื่อนคนอื่นที่มาแกล้งเรานามสกุล ไชยขาว บังคับให้เรานั่งด้วยทุกคาบขู่เราสารพัดสิ่ง แต่สุดท้ายเราก็แยกมาได้ค่ะ จนวันปัจฉิมป.6 เราดีใจที่สุดในชีวิตเลยค่ะ แต่ก็ชีวิตต้องดำเนินต่อ

เหมือนคำว่าแม่ว่าเลย "วันนี้ว่าหนักแล้วเราจะเจออะไรที่หนักกว่าเมื่อเลื่อนระดับชั้นสูงขึ้น" เราพยายามเปิดใจพยายามยิ้มให้มากขึ้นพยายามขยันเรียนให้มากขึ้น พยายามชวนคุยมากขึ้นแต่มันหลายเป็นว่ายิงเราพูดยิ่งเราหยอกมันยิ่งนำภัยมาหาตัวเรา ยิ่งนำมาหาตัวเราเลยเปลี่ยนเป็นคนเงียบๆตั้งแต่ม.2 แต่ก็มีการบลูลี่อีกครั้งรอบนี้ไม่อันตรายแต่โดนพูดในทางที่เสียหายค่ะ ชีวิตฉันจะเจออะไรดีๆบ้างมิได้หรือ เราบอกตามตรงเราเขวมากค่ะ เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพื่อนกันที่แท้จริงเป็นยังไง เราใช้ชีวิตมาจนม.6 เรายังไม่มีเพื่อนที่ไว้ใจได้เลยค่ะ พอเข้าสู่ม.ปลายเหมือนทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดกลุ่มเพื่อนที่มีกันอยู่แค่สามคนเมื่อม.ต้นกลับกลายเป็นต้องมีเพื่อนกลุ่มใหญ่อยู่กัน8-9คน ในกลุ่มนินทากันหมด หวังผลประโยชน์กับคนๆนึงกันหมด แต่รักกันเหมือนเดิมงงเหมือนกัน ใครดีกว่าใครไม่ได้ ใครเด่นใครเก่งไม่ได้จะโดนเเบนจนตอนนี้เหลือกันอยู่7 อีกสองที่เขาว่าเรียนเก่งมากไปอยู่กันสองคนเพราะโดนเพื่อนในกลุ่มหาเรื่องอะไรซักอย่าง เรามันก็ขี้ขลาดเลยอยู่เฉยๆ จนตอนนี้หลายเรื่องปนเปเข้าบางทีเราก็แค่เศร้าที่ไม่มีเพื่อนรักคนสนิทเหมือนคนอื่น มันเหงาเหมือนค่ะการคุยกับแมวน่ะ มาหาเพื่อนเอาตอนนี้มันสายมากๆสำหรับเราแล้วค่ะ แล้วเราแยกไม่ออกจริงๆค่ะว่าคนไหนดีไม่ดีรู้ตัวอีกทีก็นั่งเสียใจแล้วค่ะ ยิ่งเขวไปอีกต้องเครียดเรื่องมหาลัย ยิ่งไปคนเดียวอีกไม่มีเพื่อนนี่มันลำบากจริงๆค่ะ