คนรวยย่อมมีธุรกิจให้ทำให้คิดถึงมากกว่าคนจน

คนรวยอยากมีความพอเพียงเพราะชีวิตต้องการพักผ่อน

จากการทำชีวิตให้มีอาชีพจนเบื่อความรวย

รวยจนขี้เกียจจะรวย

มีใครเข้าใจอย่างนี้มั้ย พ.ศ.นี้

สำหรับคนมองความรวยเป็นทรัพย์สินสมบัติและโภคทรัพย์ที่ได้ลงทุนสร้างสรรค์

และคนมองความรวยเป็นเงินตราสะสม

ต่างก็แตกต่างอาชีพที่มีหน้าที่ให้ทำสำเร็จ

แต่ธุรกิจร่ำรวยแล้วที่จะต้องทำการธุรกิจมากขึ้น

ก็คงจะทำให้ชีวิตต้องการเวลาพักผ่อนมากกว่าเหนื่อยหนัก

มีคนเข้าใจถูกหรือเปล่าการจะทำอาชีพจนกว่าจะมีรายได้มากพอ

ก็เหนื่อยยากลำบากทั้งหมดทั้งหลาย

แต่ใครล่ะจะอยากมีแต่เหนื่อยต่อ

จนไม่มีเวลาพักผ่อนเลยจนป่วยไปเป็นบางคน

คนทำงานมีหน้าที่ทำงานให้สำเร็จ
ไม่มีเงินเหลือมากเท่ากับ
นักการเงินกู้ยืมที่มีหน้าที่รับเงินจากคนเอาไปฝากไว้

ความสำเร็จในชีวิตคน
ที่มีสิ่งล้ำค่าต่างๆ
ให้ชีวิตมีกิเลสให้เห็น
คือการมีความคิดต่อสิ่งต่างๆ
ที่เป็นกิเลสนั้น
ให้มีความสุขสบายของชีวิต
หรือจะเป็นปัญหาชีวิตทุกข์ยากตามเจตนารมย์
ชีวิตบางคนไม่ได้สิ่งล้ำค่าอะไรมากเลย
เท่าที่กำลังสามารถหาได้เท่าชีวิต
แต่ไม่ได้หมายความว่าเป็นคนผิดปกติในสังคม
แต่เขาเป็นเพียงคนยากจนเท่านั้น
ถ้าไม่ใช่สังคมทุนนิยม
ก็จะไม่มีเรื่องเงินที่ต้องระวังอย่าให้หมดเร็ว
เป็นประเด็นในเรื่องการจะเป็นคนรวย
แต่ก็เป็นทัศนคติที่ไม่ค่อยดีหรอก

แม้แต่การจะเอาเงินไปเก็บไว้สร้างอำนาจเพื่อการทำเลวก็ยังไม่มีความคิดว่าจะดีได้เลยสำหรับชีวิตคนหลายๆคน