คืองี้ค่ะ เราเกิดข้อสงสัยว่าตัวเองผิดมากไหม ที่คุยกับคนอื่น เพื่อปกป้องหัวใจตัวเอง ปกป้องความเจ็บปวดของตัวเอง คือเราเป็นคนที่เวลามีความรัก ก็จะทุ่มเทค่ะ ก่อนหน้านี้ก็เคยดื้อๆมาบ้าง แต่พอหลังจากดื้อจนสุดแล้ว ตอนนี้ก็คิดว่าพอแล้วค่ะ หยุดนิสัยที่ไม่น่ารักมานานแล้ว และคิดว่าพร้อมจะเป็นคนรักที่ดีให้ใครสักคนได้แล้วจริงๆ เราก็เริ่มเปิดใจคุยกับคนๆคนนึงค่ะ เป็นทอม แต่ตลอด 5-6 ปีที่ผ่านมาคบผู้ชายค่ะ เพิ่งมาเปิดใจคบทอม แต่เราก็เจอเหตุการณ์ที่เขาแอบคุยกับคนอื่นซ้ำแล้วซ้ำอีก แรกๆที่คบกัน ก็เป็นผู้หญิงมาตามตบถึงที่ทำงาน แต่เขาบอกเป็นคนคุยเก่าที่ติดต่อกัน แต่ตอนนี้เลิกคุยแล้ว เพราะเลือกคบกับเรา ตอนนั้นเราก็เออๆ เข้าใจได้ก็ได้
ต่อมาอีกครั้งเราก็คบกันไปต่ออีกสักระยะ กะว่าจะไปเซอร์ไพรส์ที่ทำงาน เดินอ้อมไปข้างหลัง จะปิดตาจ๊ะเอ๋ อะไรงี้ แต่เซอร์ไพรส์กว่า เขานั่งวิดีโอคอลกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ และเราก็ถาม เขารีบกดวาง เราโกรธมาก และก็ทะเลาะกัน เราขอดูแชทถ้าบอกไม่มีอะไร แต่เขาเลือกที่จะลบแชททิ้ง และขอโอกาสเราอีกครั้ง บอกมันไม่มีอะไร และง้อกันอยู่นาน ด้วยว่าเรารักเขา ก็เลือกที่จะให้โอกาส และคบต่อแบบระแวงๆ
หลังจากนั้นมา ใจเราก็มีแต่ความกลัว เราตั้งคำถามทุกครั้งที่เขาตอบช้า ว่าเขาอยู่กับใคร กำลังคุยกับใครอยู่ ตอนนี้หายไปไหน มีแต่ความระแวง
จนวันนึงก็มีคนเข้าหาเรา ซึ่งเขาก็เข้าใจเรามากๆ และคอยบอกตลอดว่า เธอมีค่ามากกว่านั้น ต่อให้ไม่มีค่ากับเขา แต่ก็มีค่ากับเราเสมอนะ อย่าคิดว่าไม่มีใคร เราเองสบายใจทุกครั้งที่ได้คุยได้ปรึกษากับเขา ก็เลยเก็บเขามาเรื่อยๆ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร
ความสัมพันธ์เรากับแฟนก็เป็นแบบเดิมมาเรื่อยๆ จนวันครบรอบ เราก็ไปเซอร์ไพรส์เขา ปกติก็จะกลับไปนอนพร้อมกันตลอด แต่วันถัดไปเรามีธุระ ก็เลยบอกว่าเดี๋ยวเรามาหาวันหลัง เพราะมีธุระ พน.นะ เนี่ยเดี๋ยวอีก 5 นาที 10 นาทีจะกลับบ้านแล้ว ( และระหว่างที่เราบอกเขา เขาพิมพ์ไปหาแชทผู้หญิงคนนึงว่า เดี๋ยวอีก 5 นาทีเลิกงานจะไปนอนด้วย ) เรามารู้หลังจากนั้น ไม่เกิน5 นาที ตอนที่เราเรียกรถแล้วกำลังจะกลับ ดันเจอเหตุการณ์ที่ทำให้ได้รู้เรื่องทุกอย่างก่อนกลับ เราโกรธมาก ทั้งเสียใจ ทั้งผิดหวัง ทั้งสับสน ตั้งคำถามในหัวใจมากมาย บอกเขาว่าเลิกกับเราแล้ว ไม่เอาเราแล้ว นั่นนี่ คือเราหาเวลาที่เราเลิกกันไม่ได้เลยค่ะ เเต่เราก็ยังรักเขาและเลือกจะทนอยู่ต่อ ยอมรับเลยค่ะ ว่ากระจอก ไม่กล้าตัดเขาจริงๆ แต่เจ็บเจียนตาย นอนร้องไห้ คิดอยู่ทุกคืน นอนไม่หลับ กินข้าวก็ไม่ได้
พอเราผ่านความเจ็บมากๆมา หลังจากนั้นมาเราก็พยายามคุยกับคนที่เข้ามา เพื่อป้องกันหัวใจตัวเองในวันที่เราโดนทำร้ายใจอีกครั้ง
เราผิดมากไหมคะ ?
ผิดไหม? ที่เราคุยกับคนอื่นในตอนที่มีแฟนอยู่แล้ว
ต่อมาอีกครั้งเราก็คบกันไปต่ออีกสักระยะ กะว่าจะไปเซอร์ไพรส์ที่ทำงาน เดินอ้อมไปข้างหลัง จะปิดตาจ๊ะเอ๋ อะไรงี้ แต่เซอร์ไพรส์กว่า เขานั่งวิดีโอคอลกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ และเราก็ถาม เขารีบกดวาง เราโกรธมาก และก็ทะเลาะกัน เราขอดูแชทถ้าบอกไม่มีอะไร แต่เขาเลือกที่จะลบแชททิ้ง และขอโอกาสเราอีกครั้ง บอกมันไม่มีอะไร และง้อกันอยู่นาน ด้วยว่าเรารักเขา ก็เลือกที่จะให้โอกาส และคบต่อแบบระแวงๆ
หลังจากนั้นมา ใจเราก็มีแต่ความกลัว เราตั้งคำถามทุกครั้งที่เขาตอบช้า ว่าเขาอยู่กับใคร กำลังคุยกับใครอยู่ ตอนนี้หายไปไหน มีแต่ความระแวง
จนวันนึงก็มีคนเข้าหาเรา ซึ่งเขาก็เข้าใจเรามากๆ และคอยบอกตลอดว่า เธอมีค่ามากกว่านั้น ต่อให้ไม่มีค่ากับเขา แต่ก็มีค่ากับเราเสมอนะ อย่าคิดว่าไม่มีใคร เราเองสบายใจทุกครั้งที่ได้คุยได้ปรึกษากับเขา ก็เลยเก็บเขามาเรื่อยๆ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร
ความสัมพันธ์เรากับแฟนก็เป็นแบบเดิมมาเรื่อยๆ จนวันครบรอบ เราก็ไปเซอร์ไพรส์เขา ปกติก็จะกลับไปนอนพร้อมกันตลอด แต่วันถัดไปเรามีธุระ ก็เลยบอกว่าเดี๋ยวเรามาหาวันหลัง เพราะมีธุระ พน.นะ เนี่ยเดี๋ยวอีก 5 นาที 10 นาทีจะกลับบ้านแล้ว ( และระหว่างที่เราบอกเขา เขาพิมพ์ไปหาแชทผู้หญิงคนนึงว่า เดี๋ยวอีก 5 นาทีเลิกงานจะไปนอนด้วย ) เรามารู้หลังจากนั้น ไม่เกิน5 นาที ตอนที่เราเรียกรถแล้วกำลังจะกลับ ดันเจอเหตุการณ์ที่ทำให้ได้รู้เรื่องทุกอย่างก่อนกลับ เราโกรธมาก ทั้งเสียใจ ทั้งผิดหวัง ทั้งสับสน ตั้งคำถามในหัวใจมากมาย บอกเขาว่าเลิกกับเราแล้ว ไม่เอาเราแล้ว นั่นนี่ คือเราหาเวลาที่เราเลิกกันไม่ได้เลยค่ะ เเต่เราก็ยังรักเขาและเลือกจะทนอยู่ต่อ ยอมรับเลยค่ะ ว่ากระจอก ไม่กล้าตัดเขาจริงๆ แต่เจ็บเจียนตาย นอนร้องไห้ คิดอยู่ทุกคืน นอนไม่หลับ กินข้าวก็ไม่ได้
พอเราผ่านความเจ็บมากๆมา หลังจากนั้นมาเราก็พยายามคุยกับคนที่เข้ามา เพื่อป้องกันหัวใจตัวเองในวันที่เราโดนทำร้ายใจอีกครั้ง
เราผิดมากไหมคะ ?