ตั้งแต่เด็กประถมเราโดนทั้งทำร้ายจิตใจ โดนกดดัน ขู่ฆตตเพื่อให้เราทำตามที่เขาต้องการ พอเราหนีไปนอนก็จะเปิดไฟลากเราขึ้นมาไม่ให้นอน
จนตอนเด็กเคยคิดอยากหนีไปไกลๆ แต่ไม่รู้จะไปที่ไหน เวลามีเรื่องอะไรต้องหลบมุมร้องไห้คนเดียวเพราะถ้าร้องให้เห็นจะโดนด่า ซ้ำเติม
ปลอบใจตัวเองตลอดว่าโตขึ้นทุกอย่างมันจะดีขึ้นจนโตขึ้นมาได้ เราร้องไห้เพราะรู้สึกว่าเราเป็นแค่เด็กอยากมีความสุขเหมือนเพื่อน
แค่ตื่นมาไปโรงเรียน ไม่ใช่ต้องโดนอะไรแบบนี้ โตขึ้นมาโดนด่าทุกอย่าง มีหลายครั้งพอเราตัดสินใจแบบนึงก็จะโดนด่าว่าทำไมไม่ทำอีกแบบ
พอมีเหตุการณ์คล้ายๆกันอีก เราเลยเลือกแบบที่เขาบอก สุดท้ายก็โดนด่าว่าทำไมไม่ทำแบบแรกอยู่ดี
เราขาดความมั่นใจมากๆ จนตอนนี้เวลาที่ต้องตัดสินใจอะไร เราจะคิดซ้ำๆ เอาไปฝัน นอนไม่หลับอยู่บ่อยครั้ง
เมื่อหลายปีที่แล้ว เราป่วยมากเป็นซึมเศร้าเลยไปหาหมอ ตอนแรกที่เขารู้ ก็เออออบอกว่าถ้าคิดว่าป่วยก็ไปหาดีและ
(เราแอบไปหาเพราะคิดว่าถ้าเราบอกเขา เขาจะด่าเราแน่ๆ ว่าเราอ่อนแอแต่ถ้าเราไปหาแล้วหมอบอกว่าป่วยอย่างน้อยยังมีข้อยืนยันได้)
เราเริ่มกินยา เขาเลิกด่าไปสักพักก็กลับมาด่า เราเลยบอกว่าถ้าไม่เข้าใจเรา เราไม่ว่าอะไร อย่าซ้ำเติม เขาก็หยุดไปสักพัก ทำเหมือนดีขึ้น บอกให้เรากินยา สุดท้ายด่าเหมือนเดิม เราเลยขว้างยาทิ้ง บอกว่าเราจะไม่รักษาแล้ว ถ้ามันยังมีเหตุการณ์อยู่แบบนี้ ตัวต้นเหตุยังสร้างความรู้สึกแย่ๆ แบบนี้ตลอด รักษาให้ตายเราก็ไม่หาย เราเริ่มหมดหวังแล้วด้วยที่จะหาย เขาเลยเงียบไปสักพัก มันเหนื่อยมากๆ จนสุดท้ายเราหายและเลิกกินยาได้
พอเราเริ่มหายเริ่มชีวิตดีขึ้น เขาก็เริ่มกลายไปเป็นแบบเดิมอีก แต่ไม่หนักเท่าเดิม เวลาทะเลาะกันหนักๆ ก็บอกว่าอยากให้เรากลับไปป่วยแบบเดิมจะได้ไม่ต้องมีใครไม่ต้องเจอใคร จะได้มีแต่เขา มันเป็นคำพูดที่เห็นแก่ตัวและเราเสียใจมากที่เขาคิดแบบนี้ เพราะเราผ่านมันมาได้ยากมากๆ และเราคิดว่ายอมแพ้กับมันบ่อย ไม่รู้ว่ายากแค่ไหนกว่าจะผ่านมันมาได้ เราคิดว่านี่หรอ ครอบครัวที่บอกว่ารักเรา คิดแบบนี้กับเราจริงๆหรอ จนมีช่วงนึงเราทนไม่ไหว ย้ายออกมาอยู่ข้างนอกและขาดการติดต่อไปเลย เพราะเราหมดใจแล้ว เราคิดว่าเขาคงหายไม่ได้จริงๆ บ่อยครั้งเราอยากให้เรามีครอบครัวที่ดีมีความสุขเหมือนคนอื่น บ่อยครั้งเรานึกว่าเขาคงเลิกเป็นแล้ว แต่พอกลับมาเจอกลับมาคุยกัน มันก็เหมือนเดิมทุกครั้งจนท้อแล้ว เราควรทำยังไงดีคะ เราเคยอยากให้เขาไปหาหมอ เราก็ไม่รู้ที่เขาเป็นมันรักษาได้ไหม เขาก็ไม่ยอมไปด้วยค่ะ แต่เราไม่อยากกลับไปป่วยอีกแล้วค่ะ ตอนนี้เราเริ่มรู้สึกดาวน์บ่อยๆ ย้ำคิดย้ำทำ ร้องไห้คนเดียวบ่อยๆ แล้วค่ะ
**ไม่ซ้ำเติมนะคะ ถ้าไม่สะดวกปล่อยผ่านได้ค่ะ**
**อาจจะอ่านยากนะคะ ขอโทษด้วยค่ะ**
ถ้าครอบครัวยัง toxic อยู่ซ้ำๆ แม้จะคุยกันไปแล้วหลายครั้ง คุณจะทำยังไง
จนตอนเด็กเคยคิดอยากหนีไปไกลๆ แต่ไม่รู้จะไปที่ไหน เวลามีเรื่องอะไรต้องหลบมุมร้องไห้คนเดียวเพราะถ้าร้องให้เห็นจะโดนด่า ซ้ำเติม
ปลอบใจตัวเองตลอดว่าโตขึ้นทุกอย่างมันจะดีขึ้นจนโตขึ้นมาได้ เราร้องไห้เพราะรู้สึกว่าเราเป็นแค่เด็กอยากมีความสุขเหมือนเพื่อน
แค่ตื่นมาไปโรงเรียน ไม่ใช่ต้องโดนอะไรแบบนี้ โตขึ้นมาโดนด่าทุกอย่าง มีหลายครั้งพอเราตัดสินใจแบบนึงก็จะโดนด่าว่าทำไมไม่ทำอีกแบบ
พอมีเหตุการณ์คล้ายๆกันอีก เราเลยเลือกแบบที่เขาบอก สุดท้ายก็โดนด่าว่าทำไมไม่ทำแบบแรกอยู่ดี
เราขาดความมั่นใจมากๆ จนตอนนี้เวลาที่ต้องตัดสินใจอะไร เราจะคิดซ้ำๆ เอาไปฝัน นอนไม่หลับอยู่บ่อยครั้ง
เมื่อหลายปีที่แล้ว เราป่วยมากเป็นซึมเศร้าเลยไปหาหมอ ตอนแรกที่เขารู้ ก็เออออบอกว่าถ้าคิดว่าป่วยก็ไปหาดีและ
(เราแอบไปหาเพราะคิดว่าถ้าเราบอกเขา เขาจะด่าเราแน่ๆ ว่าเราอ่อนแอแต่ถ้าเราไปหาแล้วหมอบอกว่าป่วยอย่างน้อยยังมีข้อยืนยันได้)
เราเริ่มกินยา เขาเลิกด่าไปสักพักก็กลับมาด่า เราเลยบอกว่าถ้าไม่เข้าใจเรา เราไม่ว่าอะไร อย่าซ้ำเติม เขาก็หยุดไปสักพัก ทำเหมือนดีขึ้น บอกให้เรากินยา สุดท้ายด่าเหมือนเดิม เราเลยขว้างยาทิ้ง บอกว่าเราจะไม่รักษาแล้ว ถ้ามันยังมีเหตุการณ์อยู่แบบนี้ ตัวต้นเหตุยังสร้างความรู้สึกแย่ๆ แบบนี้ตลอด รักษาให้ตายเราก็ไม่หาย เราเริ่มหมดหวังแล้วด้วยที่จะหาย เขาเลยเงียบไปสักพัก มันเหนื่อยมากๆ จนสุดท้ายเราหายและเลิกกินยาได้
พอเราเริ่มหายเริ่มชีวิตดีขึ้น เขาก็เริ่มกลายไปเป็นแบบเดิมอีก แต่ไม่หนักเท่าเดิม เวลาทะเลาะกันหนักๆ ก็บอกว่าอยากให้เรากลับไปป่วยแบบเดิมจะได้ไม่ต้องมีใครไม่ต้องเจอใคร จะได้มีแต่เขา มันเป็นคำพูดที่เห็นแก่ตัวและเราเสียใจมากที่เขาคิดแบบนี้ เพราะเราผ่านมันมาได้ยากมากๆ และเราคิดว่ายอมแพ้กับมันบ่อย ไม่รู้ว่ายากแค่ไหนกว่าจะผ่านมันมาได้ เราคิดว่านี่หรอ ครอบครัวที่บอกว่ารักเรา คิดแบบนี้กับเราจริงๆหรอ จนมีช่วงนึงเราทนไม่ไหว ย้ายออกมาอยู่ข้างนอกและขาดการติดต่อไปเลย เพราะเราหมดใจแล้ว เราคิดว่าเขาคงหายไม่ได้จริงๆ บ่อยครั้งเราอยากให้เรามีครอบครัวที่ดีมีความสุขเหมือนคนอื่น บ่อยครั้งเรานึกว่าเขาคงเลิกเป็นแล้ว แต่พอกลับมาเจอกลับมาคุยกัน มันก็เหมือนเดิมทุกครั้งจนท้อแล้ว เราควรทำยังไงดีคะ เราเคยอยากให้เขาไปหาหมอ เราก็ไม่รู้ที่เขาเป็นมันรักษาได้ไหม เขาก็ไม่ยอมไปด้วยค่ะ แต่เราไม่อยากกลับไปป่วยอีกแล้วค่ะ ตอนนี้เราเริ่มรู้สึกดาวน์บ่อยๆ ย้ำคิดย้ำทำ ร้องไห้คนเดียวบ่อยๆ แล้วค่ะ
**ไม่ซ้ำเติมนะคะ ถ้าไม่สะดวกปล่อยผ่านได้ค่ะ**
**อาจจะอ่านยากนะคะ ขอโทษด้วยค่ะ**