กล่าวได้ว่านี่คือการเล่นPantipครั้งเเรกของเด็กเจนZคนนี้เลยก็ว่าได้ ทำงานยังไง เล่นยังไง ไม่รู้อะไรสักอย่างเดียว ผู้คนยังคงเล่นสิ่งนี้อยู่รึเปล่า หรือเป็นเเค่ของดูต่างหน้าในยุคที่อินเตอร์เน็ตเบิกบาน เห็นเเต่เเม่ผู้เป็นจิตอาสานั่งเเปลคัมภีร์สันษกิตให้เป็นภาษาไทยในนี้
นี่เป็นเพียงเเค่บันทึกเล่นๆของนักเรียนชั้นมัทธยมปลายคนนึงที่กำลังกระ
กระสนพยายามจะเข้ามหาลัยอะไรสักอย่างให้ได้ จริงๆเเล้วมีเเผนอยู่ว่าหากทำอะไรไม่ได้ผลสักอย่างตั้งใจจะตายตั้งเเต่อายุไม่ถึง30อยู่เเล้วละ
โถ่ยายผู้ล่วงลับไปทำไมถึงมีลูกมากมายขนาดนี้ มาลำบากให้ฉันเเละพี่น้อง มาช่วยดูเเล ป้าๆลุงๆทั้งหลาย เมื่อดูรูปร่างเเล้วก็ไม่ต่างจากรูปทรงสามเหลี่ยมกลับหัวเลย คนดูเเลมีน้อยกว่าคนที่ต้องถูกดูเเลซะอีก เห้อ หากไม่เแนหมอก็ต้องทนเห็นคนที่รักต้องจสกไปทีละคนเหรอ ผมยอมตายก่อนดีกว่าถ้าหากได้เห็นอะไรเเบบนั้น
บางทีผมก็ฝันว่าหากได้เป็นอนิเมเตอร์หรือศิลปิน ก็คงจะดีไม่น้อน หรือกระทั่งการเป็นครูสอนเด็กๆ เเต่มันคงไม่พอดูเเลครอบครัวหรอก
เเฝดน้องของผม สามารถใช้ชีวิตของตัวเองได้เต็มที่ เพราะเเม่บอกว้าน้องนั้นไม่ได้การด้านวิชาการนัก เเต่ตัวผมนั้นฉลาดกว่าน้อง ผมคิดว่าเรื่องนั้นไม่เป็นความจริงสักเท่าใหร่เลย เมื่อเทียบกับคนในห้องเรียนเเล้วผมเป็นคนที่โง่ที่สุดในห้องด้วยซ้ำ สิ่งที่ผมคิดว่าผมสามารถทำได้ดีที่สุด มันก็ไม่ได้ดีไปกว่าใครเลย ผมอยากจะเห็นเเก่ตัวเเล้วพูดออกไปว่าจริงๆเเล้วผมเพียงเเค่อยากจะถูกชมจากคนอื่น เท่านั้นเองที่ผมขอ มันมากเกินไปงั้นเหรอ มันจะเห็นเเก่ตัวมากกว่านี้มั้ยหากผมอยากจะเลือกมหาลัยของตัวเองบ้าง ผมไม่อยากให้ใครตายเพราะความเห็นเเก่ตัวของตัวเองเลย ใครๆก็บอกว่าเป็นหมอเเล้วค่อยวาด ผมเข้าใจ ผมเข้าใจดีเลย ว่าการวาดเป็นงานอดิเรกก็ได้ เเต่ ผมคงโง่มากเกินไปรึเปล่า ที่จะทำอะไรอย่างนั้นได้หน่ะ...
ตั้งเเต่เปิดเทอมมา ผมไม่ค่อยมีความสุขมากนักเท่าใหร่ มันไม่ใช่เพราะผมจะไม่ได้เกมอีกต่อไป เเต่มันเป็นเพราะครูที่สอนหน่ะสิ เธอเป็นคนเเปลกๆหน่ะ ดุด้วย... เอาจริงนะ เรียนกับเธอเเล้วทำผมเกิดความคิดอยากตายตลอดเลย ไม่ใช่เชิงเปรียบเทียบเเต่ผมหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ เธอทำให้ผมรู้สึกราวกับว่าไร้ค่าที่สุดในโลกนี้ ผมซุ่มซ่ามมากๆบางทีผมเลบถูกดุบ่อยๆรึเปล่านะ...ทั้งขึ้นเสียงด้วย ไล่ให้นักเรียนในห้องไปตายด้วย ทุกครั้งที่ผมนึกภาพเธอขึ้นมาในหัวผมจะกลัวมากๆมือมันสั่น เหงื่อออกมือ เเน่นหน้าอก เเละหัวใจเต้นเเรง ผมกลัวสุดขีดทุกครั้งเลยละ ผมเครียดซะจนทำร้ายตัวเอง ผมไม่อยากไปโรงเรียนอีกเเล้ว กลัว กลัวมากๆ
ผมไม่ได้บอกครอบครัวหรือเพื่อนในโลกจริงเรื่องนี้ เเต่เพื่อนในเน็ตบอกผมว่าบางทีผมอาจจะมีอาการของโรคซึมเศร้าอยู่ก็ได้ ผมยังไม่ได้ไปหาหมอหรอก มันเเพงเกินไป...เเต่หวังว่าผมิาจจะหายดีขึ้นนะ
ผมไม่ได้คาดหวังหรอกว่าจะมีใครมาพบเรื่องที่ผมบันทึกไว้รึเปล่า ผมไม่ได้จะกลับมาอ่านคอมเมนต์ด้วย
19.6.2026
บันทึก
นี่เป็นเพียงเเค่บันทึกเล่นๆของนักเรียนชั้นมัทธยมปลายคนนึงที่กำลังกระ
โถ่ยายผู้ล่วงลับไปทำไมถึงมีลูกมากมายขนาดนี้ มาลำบากให้ฉันเเละพี่น้อง มาช่วยดูเเล ป้าๆลุงๆทั้งหลาย เมื่อดูรูปร่างเเล้วก็ไม่ต่างจากรูปทรงสามเหลี่ยมกลับหัวเลย คนดูเเลมีน้อยกว่าคนที่ต้องถูกดูเเลซะอีก เห้อ หากไม่เแนหมอก็ต้องทนเห็นคนที่รักต้องจสกไปทีละคนเหรอ ผมยอมตายก่อนดีกว่าถ้าหากได้เห็นอะไรเเบบนั้น
บางทีผมก็ฝันว่าหากได้เป็นอนิเมเตอร์หรือศิลปิน ก็คงจะดีไม่น้อน หรือกระทั่งการเป็นครูสอนเด็กๆ เเต่มันคงไม่พอดูเเลครอบครัวหรอก
เเฝดน้องของผม สามารถใช้ชีวิตของตัวเองได้เต็มที่ เพราะเเม่บอกว้าน้องนั้นไม่ได้การด้านวิชาการนัก เเต่ตัวผมนั้นฉลาดกว่าน้อง ผมคิดว่าเรื่องนั้นไม่เป็นความจริงสักเท่าใหร่เลย เมื่อเทียบกับคนในห้องเรียนเเล้วผมเป็นคนที่โง่ที่สุดในห้องด้วยซ้ำ สิ่งที่ผมคิดว่าผมสามารถทำได้ดีที่สุด มันก็ไม่ได้ดีไปกว่าใครเลย ผมอยากจะเห็นเเก่ตัวเเล้วพูดออกไปว่าจริงๆเเล้วผมเพียงเเค่อยากจะถูกชมจากคนอื่น เท่านั้นเองที่ผมขอ มันมากเกินไปงั้นเหรอ มันจะเห็นเเก่ตัวมากกว่านี้มั้ยหากผมอยากจะเลือกมหาลัยของตัวเองบ้าง ผมไม่อยากให้ใครตายเพราะความเห็นเเก่ตัวของตัวเองเลย ใครๆก็บอกว่าเป็นหมอเเล้วค่อยวาด ผมเข้าใจ ผมเข้าใจดีเลย ว่าการวาดเป็นงานอดิเรกก็ได้ เเต่ ผมคงโง่มากเกินไปรึเปล่า ที่จะทำอะไรอย่างนั้นได้หน่ะ...
ตั้งเเต่เปิดเทอมมา ผมไม่ค่อยมีความสุขมากนักเท่าใหร่ มันไม่ใช่เพราะผมจะไม่ได้เกมอีกต่อไป เเต่มันเป็นเพราะครูที่สอนหน่ะสิ เธอเป็นคนเเปลกๆหน่ะ ดุด้วย... เอาจริงนะ เรียนกับเธอเเล้วทำผมเกิดความคิดอยากตายตลอดเลย ไม่ใช่เชิงเปรียบเทียบเเต่ผมหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ เธอทำให้ผมรู้สึกราวกับว่าไร้ค่าที่สุดในโลกนี้ ผมซุ่มซ่ามมากๆบางทีผมเลบถูกดุบ่อยๆรึเปล่านะ...ทั้งขึ้นเสียงด้วย ไล่ให้นักเรียนในห้องไปตายด้วย ทุกครั้งที่ผมนึกภาพเธอขึ้นมาในหัวผมจะกลัวมากๆมือมันสั่น เหงื่อออกมือ เเน่นหน้าอก เเละหัวใจเต้นเเรง ผมกลัวสุดขีดทุกครั้งเลยละ ผมเครียดซะจนทำร้ายตัวเอง ผมไม่อยากไปโรงเรียนอีกเเล้ว กลัว กลัวมากๆ
ผมไม่ได้บอกครอบครัวหรือเพื่อนในโลกจริงเรื่องนี้ เเต่เพื่อนในเน็ตบอกผมว่าบางทีผมอาจจะมีอาการของโรคซึมเศร้าอยู่ก็ได้ ผมยังไม่ได้ไปหาหมอหรอก มันเเพงเกินไป...เเต่หวังว่าผมิาจจะหายดีขึ้นนะ
ผมไม่ได้คาดหวังหรอกว่าจะมีใครมาพบเรื่องที่ผมบันทึกไว้รึเปล่า ผมไม่ได้จะกลับมาอ่านคอมเมนต์ด้วย
19.6.2026