พออายุเข้าเลข 3+ เป้าหมายชีวิตของทุกคนเปลี่ยนไปไหม?

เมื่อก่อนเราคิดว่าคนที่ประสบความสำเร็จต้องเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานมาก ๆ

ต้องมีแรงผลักดันอยู่ตลอดเวลา

อยากมีบ้าน มีรถ
อยากเป็นหัวหน้า
อยากประสบความสำเร็จมีเงินเดือนสูงๆ

เหมือนชีวิตต้องเดินหน้าไปตลอด ห้ามหยุด

แต่พออายุเข้าเลข 3+ กลับเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ต้องการอะไรแบบนั้น

มีคนเคยถามว่า

"ไม่มีความทะเยอทะยานบ้างเหรอ"

เราก็นั่งคิดอยู่พักหนึ่ง จริง ๆ ก็มีนะ

แต่เป้าหมายของเราอาจธรรมดากว่าที่หลายคนคิด

"แค่อยากเป็นคนที่มีชีวิตมั่นคง ไม่ต้องลำบาก"

มีเงินติดบัญชีให้พอใช้
มีเงินเหลือเก็บบ้างตามกำลัง
มีบ้านที่จ่ายไหว
ถ้าเกิดเรื่องฉุกเฉินขึ้นมาก็ยังพอรับมือได้
ไม่ต้องนอนคิดเรื่องหนี้ตอนสิ้นเดือน

ช่วงหลายปีที่ผ่านมาใช้เวลาไปกับการจัดการชีวิตพอสมควร

ทั้งเรื่องบ้าน เรื่องหนี้ เรื่องสุขภาพ และเรื่องความสัมพันธ์

ตอนนี้หนี้บัตรหมดแล้ว
รถก็ไม่มีแล้วเพราะขายเพื่อลดภาระ
บ้านก็ยังผ่อนตามแผน
เริ่มกลับมาดูแลสุขภาพตัวเอง

อาจฟังดูเป็นเรื่องธรรมดา

แต่สำหรับเรา มันคือความก้าวหน้าที่มองเห็นได้จริง

เมื่อก่อนเคยคิดว่าถ้ามีเงินเยอะ ๆ มีบ้าน มีรถ ได้เที่ยว ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ คงมีความสุข

แต่ทุกวันนี้กลับรู้สึกว่าความสุขอาจเป็นเรื่องง่ายกว่านั้น

นอนหลับเต็มอิ่ม
ตื่นเช้ามาแล้วสบายใจ
ไม่มีเรื่องให้กังวลมากนัก
มีเวลานั่งกินของที่ชอบ
ดูซีรีส์ที่อยากดู
ใช้ชีวิตธรรมดา ๆ โดยไม่ต้องคอยเอาตัวรอดจากอะไรตลอดเวลา

พออายุมากขึ้น เป้าหมายชีวิตของคนอื่นเปลี่ยนกันบ้างไหม?

หรือมีใครรู้สึกเหมือนกันบ้าง ว่าเมื่อก่อนอยาก "มีมากขึ้น"

แต่พอถึงจุดหนึ่งกลับอยาก "สบายใจมากขึ้น" มากกว่า

หรือจริง ๆ แล้วมันเป็นเรื่องปกติของคนที่อายุมากขึ้น?

หรืออาการนี้คือสัญญาณของคนหมดไฟ?