สวัสดีทุกคนเราอยากระบายเรื่องครอบครัวหน่อย คือครอบครัวเรามีป้ากับลุงที่ส่งเงินให้เรากับน้องเรียนมาตั้งแต่เด็กๆ ตอนนั้นป้าบอกว่าแม่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยมีแต่ป้าที่ดูแล พอโตมาเราก็เริ่มเจอความกดดันช่วงมอปลายเกรดเราตก พอป้ากับลุงรู้ก็ผิดหวังและโมโหเรามากๆ ขู่เราว่าถ้าเกรดตกอีกจะไม่ส่งเรียน
ตอนนั้นเราก็บอกแม่ว่าเกรดน้อยแม่ก็เป็นห่วงให้กำลังใจบอกว่าเอาใหม่อย่าให้ป้าว่าอีก เราก็ตั้งใจเรียน
จนมีวันนึง ครอบครัวเราทะเลาะกัน ระหว่างตาและพ่อเลี้ยงเรา ทำให้ตาไล่แม่ แม่ต้องออกไปอยู่ข้างนอกกับพ่อเลี้ยงตอนนั้นเราสงสารแม่มากๆ แต่ก็คิดว่าแม่ไม่รักเรารักแต่พ่อเลี้ยง แม่บอกเรากับน้องว่าระวังตัวไว้เลยรีบเรียนรีบจบออกมาจากที่นี่
และเราก็ได้รู้ว่าที่แม่เลือกมันถูก ทุกคนอาจจะแบบเฮ้ยเราเข้าข้างแม่หรอ มันไม่ใช่ค่ะ
ย้อนกลับไปช่วงเราเรียนอยู่มอปลาย แม่แอบคุยกับเราตลอดว่า อย่าทำให้ป้าโมโหหรือไม่ถูกใจเด็ดขาดไม่งั้นเขาจะตัดอนาคตหนูจริงๆ อย่าทำให้เขาผิดหวังเขาจะเอาคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่ให้เรามา
และมันก็เรื่องจริงค่ะ ปัจจุบัน ป้าซื้อรถมอไซค์ให้เราออกเป็นชื่อป้า เลือกตามที่ลุงชอบสีที่ป้าชอบไม่ได้ถามเราสักคำ เราก็ไม่ได้อะไรขอแค่มีรถขับไปเรียน
แต่พอมาวันนึงเราบอกป้าว่าเราลงทะเบียนเรียนไม่ได้มันขึ้นว่าพ้นสภาพนักศึกษา เราก็คิดว่าเพราะเกรดแย่แน่ๆแต่เราถามอาจารย์แล้วแกบอกว่าไม่ใช่เลยในระบบขึ้นว่าเราลาออก ซึ้งเราตกใจมากพอบอกป้าไปแบบนี้แกก็เข้าใจนะบอกเราอีกว่าก็ไปดำเนินเรื่องกับมหาลัย ละเราก็ไปมอสรุปเว็บมันก็ขึ้นปกติมันเกิดความผิดพลาดของระบบ อ่าตรงนี้เราก็ได้บอกป้าป้าก็โอเค จนเราขอซิ่วป้าก็ได้โทรไปคุยกับอาจารย์ อาจารย์ก็บอกว่าถ้าไม่ไหวก็ไปสอบคณะใหม่ มันจะเสียเงินไปมากกว่านี้ ตอนนั้นมีรุ่นพี่อยู่ด้วยป้าก็ทำเป็นเข้าใจ ทุกคนคิดว่าป้าเข้าใจใช่ไหมแต่ไม่เลย พอป้ากลับบ้านไปคุยบอกลุงก็เสียผิดหวังป้าก็ทักมาในแชทว่าให้ไปหาทำนทำเลยหมดกับเราไปเยอะมากพอแล้วถ้าไปสอบก็จะไม่ส่งเราเรียนอีกต่อไป เงินก็จะไม่ให้ให้ไปหางานทำเลยสอบไม่ได้หรอกทั้งตาทั้งยายก็พูดแบบนี้ ละมาบอกว่าจะซิ่วตั้งแต่แรกก็จบ รถก็เอาคืนไม่ให้เราแล้วมันเป็นชื่อป้าจะเอาให้น้องตอนเข้ามหาลัย พอเราบอกจะเข้ามหาลัยพร้อมน้องอยู่ก็บอกว่ามีปัญญาหรอแค่นี้ยังทำไม่ได้ ละก็เริ่มโทษเราว่าเราเป็นตัวปัญหาเรียนก็ไม่เก่งเหมือนน้อง ทำอะไรก็ไร้สมอง เรียนแค่นี้ไม่ไหวถ้าไปสอบเอาคณะอื่นก็คงไม่ไหว ทำไม่ได้หรอกพูดว่าเราต่างๆนาๆ เรียกเราอีบ้า อันนี้คือเรื่องจริงค่ะไม่ได้แต่งเลยมันคือสิ่งที่เราเจอ
เราก็ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นคุยอะไรกับลุง ละก็มาหาว่าที่เราบอกซิ่วก็คิดว่าที่ระบบมันขึ้นลาออกก็เพราะเราหาเรื่องซิ่วทำให้ออกจากมหาลัยได้ง่ายๆ ละตอนที่โทรคุยกับอาจาร์ย อาจารย์จะไม่มีทางบอกให้ลูกสิทธิ์ออกง่ายๆต้องรั้งไว้สิแต่อันนี้ไม่รั้งก็แสดงว่าเกรดตกหาเรื่องลาออก อ้าวแล้วอาจารย์มีสิทธิ์ห้ามนักศึกษาของตัวเองเรียนต่อในคณะที่ตัวเองไม่ชอบได้หรอเรางงค่ะ
วันต่อมาก็โทรมาหาคุยกับยายละบอกว่าไปดูเกรดเรามาแล้วเกรดตกมหาลัยเลยรีออก ละก็บอกคนอื่นในครอบครัวจนคนอื่นคิดไปตามนั้น ละยายก็หนักเลยเอาไปพูดให้คนอื่นฟัง ละคนอื่นก็เข้าใจเราผิด เราอธิบายไปก็แล้วว่ามันเป็นที่ระบบตอนไปหาหน่วยนักศึกษามันก็ยังขึ้นปกติ ก็ไม่มีใครเข้าใจเชื่อแต่ลุงกับป้า ก็ไม่แปลกหรอกไม่มีแม่ให้พึ่งพาเลยต้องพึ่งป้าเพราะป้าดูแล แม่พูดกับเราว่าตากับยายเราไม่กล้าพูดอะไรหรอกไม่งั้นก็คงเป็นแบบเราที่ป้าทิ้งละผิดคำสัญญา
เราเลยไปคุยแม่กับพ่อเลี้ยง แม่บอกว่าว่าแล้วมันต้องเป็นแบบนี้ นี่แค่เราซิ่วยังขนาดนี้เลย แม่เป็นห่วงเรามากละแม่บอกอีกว่าทั้งที่ป้าก็เป็นคนบอกอยู่ว่าจะส่งเราเรียนเองต่อให้จะมีปัญหาอะไรก็จะช่วย แต่แม่ก็รอรับเรื่องนี้มานานแล้วว่ามันต้องเกิดขึ้น แม่เลยบอกกับเราว่าแม่จะส่งเราเองตอนนี้เราแค่ต้องอ่านหนังสือแล้วไปสอบทำให้ได้อย่าให้ป้ามาว่าอีก ถ้าป้าว่าอะไรอย่าเก็บไปใส่ใจให้มันพูดไปเลย เรื่องทำงานสอบติดค่อยหางานทำไปด้วย
เราไม่สามารถบอกใครได้เลยว่าแย่แค่ไหนที่ต้องเจอแบบนี้มีแต่แม่ที่เข้าใจและเตือนน้องเราว่าอย่าขัดใจป้าหรือทำอะไรแบบเราเด็ดขาดอย่าซิ่วแบบเรา ไม่งั้นจะโดนเหมือนที่เราเจออยู่ตอนนี้
และเราไม่สามารถออกไปไหนได้ไม่สามารถระบายความอัดอั้นในใจได้เลยอยู่ได้แต่บ้านต้องโดนคำพูดบั่นทอนจิตใจทุกวัน จนตอนนี้สุขภาพจิตใจเรามันย่ำแย่มากๆ เราไม่ได้มีความสุขเลยตั้งแต่เรื่องซิ่วละโดนคำพูดแย่ๆแทงใจ
อีกไม่นานป้าก็จะมาที่บ้านอีกเราไม่รู้ว่าจะโดนพูดอะไรใส่อีก ถือว่ายังดีนิดหน่อยที่มีแม่คอยให้กำลังใจ
ยังไง ขอบคุณทุกคนที่ผ่านมาเห็นและอ่านนะคะ ไว้เราจะมาเล่าหลังจากนี้ต่อ T^T
ครอบครัว
ตอนนั้นเราก็บอกแม่ว่าเกรดน้อยแม่ก็เป็นห่วงให้กำลังใจบอกว่าเอาใหม่อย่าให้ป้าว่าอีก เราก็ตั้งใจเรียน
จนมีวันนึง ครอบครัวเราทะเลาะกัน ระหว่างตาและพ่อเลี้ยงเรา ทำให้ตาไล่แม่ แม่ต้องออกไปอยู่ข้างนอกกับพ่อเลี้ยงตอนนั้นเราสงสารแม่มากๆ แต่ก็คิดว่าแม่ไม่รักเรารักแต่พ่อเลี้ยง แม่บอกเรากับน้องว่าระวังตัวไว้เลยรีบเรียนรีบจบออกมาจากที่นี่
และเราก็ได้รู้ว่าที่แม่เลือกมันถูก ทุกคนอาจจะแบบเฮ้ยเราเข้าข้างแม่หรอ มันไม่ใช่ค่ะ
ย้อนกลับไปช่วงเราเรียนอยู่มอปลาย แม่แอบคุยกับเราตลอดว่า อย่าทำให้ป้าโมโหหรือไม่ถูกใจเด็ดขาดไม่งั้นเขาจะตัดอนาคตหนูจริงๆ อย่าทำให้เขาผิดหวังเขาจะเอาคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่ให้เรามา
และมันก็เรื่องจริงค่ะ ปัจจุบัน ป้าซื้อรถมอไซค์ให้เราออกเป็นชื่อป้า เลือกตามที่ลุงชอบสีที่ป้าชอบไม่ได้ถามเราสักคำ เราก็ไม่ได้อะไรขอแค่มีรถขับไปเรียน
แต่พอมาวันนึงเราบอกป้าว่าเราลงทะเบียนเรียนไม่ได้มันขึ้นว่าพ้นสภาพนักศึกษา เราก็คิดว่าเพราะเกรดแย่แน่ๆแต่เราถามอาจารย์แล้วแกบอกว่าไม่ใช่เลยในระบบขึ้นว่าเราลาออก ซึ้งเราตกใจมากพอบอกป้าไปแบบนี้แกก็เข้าใจนะบอกเราอีกว่าก็ไปดำเนินเรื่องกับมหาลัย ละเราก็ไปมอสรุปเว็บมันก็ขึ้นปกติมันเกิดความผิดพลาดของระบบ อ่าตรงนี้เราก็ได้บอกป้าป้าก็โอเค จนเราขอซิ่วป้าก็ได้โทรไปคุยกับอาจารย์ อาจารย์ก็บอกว่าถ้าไม่ไหวก็ไปสอบคณะใหม่ มันจะเสียเงินไปมากกว่านี้ ตอนนั้นมีรุ่นพี่อยู่ด้วยป้าก็ทำเป็นเข้าใจ ทุกคนคิดว่าป้าเข้าใจใช่ไหมแต่ไม่เลย พอป้ากลับบ้านไปคุยบอกลุงก็เสียผิดหวังป้าก็ทักมาในแชทว่าให้ไปหาทำนทำเลยหมดกับเราไปเยอะมากพอแล้วถ้าไปสอบก็จะไม่ส่งเราเรียนอีกต่อไป เงินก็จะไม่ให้ให้ไปหางานทำเลยสอบไม่ได้หรอกทั้งตาทั้งยายก็พูดแบบนี้ ละมาบอกว่าจะซิ่วตั้งแต่แรกก็จบ รถก็เอาคืนไม่ให้เราแล้วมันเป็นชื่อป้าจะเอาให้น้องตอนเข้ามหาลัย พอเราบอกจะเข้ามหาลัยพร้อมน้องอยู่ก็บอกว่ามีปัญญาหรอแค่นี้ยังทำไม่ได้ ละก็เริ่มโทษเราว่าเราเป็นตัวปัญหาเรียนก็ไม่เก่งเหมือนน้อง ทำอะไรก็ไร้สมอง เรียนแค่นี้ไม่ไหวถ้าไปสอบเอาคณะอื่นก็คงไม่ไหว ทำไม่ได้หรอกพูดว่าเราต่างๆนาๆ เรียกเราอีบ้า อันนี้คือเรื่องจริงค่ะไม่ได้แต่งเลยมันคือสิ่งที่เราเจอ
เราก็ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นคุยอะไรกับลุง ละก็มาหาว่าที่เราบอกซิ่วก็คิดว่าที่ระบบมันขึ้นลาออกก็เพราะเราหาเรื่องซิ่วทำให้ออกจากมหาลัยได้ง่ายๆ ละตอนที่โทรคุยกับอาจาร์ย อาจารย์จะไม่มีทางบอกให้ลูกสิทธิ์ออกง่ายๆต้องรั้งไว้สิแต่อันนี้ไม่รั้งก็แสดงว่าเกรดตกหาเรื่องลาออก อ้าวแล้วอาจารย์มีสิทธิ์ห้ามนักศึกษาของตัวเองเรียนต่อในคณะที่ตัวเองไม่ชอบได้หรอเรางงค่ะ
วันต่อมาก็โทรมาหาคุยกับยายละบอกว่าไปดูเกรดเรามาแล้วเกรดตกมหาลัยเลยรีออก ละก็บอกคนอื่นในครอบครัวจนคนอื่นคิดไปตามนั้น ละยายก็หนักเลยเอาไปพูดให้คนอื่นฟัง ละคนอื่นก็เข้าใจเราผิด เราอธิบายไปก็แล้วว่ามันเป็นที่ระบบตอนไปหาหน่วยนักศึกษามันก็ยังขึ้นปกติ ก็ไม่มีใครเข้าใจเชื่อแต่ลุงกับป้า ก็ไม่แปลกหรอกไม่มีแม่ให้พึ่งพาเลยต้องพึ่งป้าเพราะป้าดูแล แม่พูดกับเราว่าตากับยายเราไม่กล้าพูดอะไรหรอกไม่งั้นก็คงเป็นแบบเราที่ป้าทิ้งละผิดคำสัญญา
เราเลยไปคุยแม่กับพ่อเลี้ยง แม่บอกว่าว่าแล้วมันต้องเป็นแบบนี้ นี่แค่เราซิ่วยังขนาดนี้เลย แม่เป็นห่วงเรามากละแม่บอกอีกว่าทั้งที่ป้าก็เป็นคนบอกอยู่ว่าจะส่งเราเรียนเองต่อให้จะมีปัญหาอะไรก็จะช่วย แต่แม่ก็รอรับเรื่องนี้มานานแล้วว่ามันต้องเกิดขึ้น แม่เลยบอกกับเราว่าแม่จะส่งเราเองตอนนี้เราแค่ต้องอ่านหนังสือแล้วไปสอบทำให้ได้อย่าให้ป้ามาว่าอีก ถ้าป้าว่าอะไรอย่าเก็บไปใส่ใจให้มันพูดไปเลย เรื่องทำงานสอบติดค่อยหางานทำไปด้วย
เราไม่สามารถบอกใครได้เลยว่าแย่แค่ไหนที่ต้องเจอแบบนี้มีแต่แม่ที่เข้าใจและเตือนน้องเราว่าอย่าขัดใจป้าหรือทำอะไรแบบเราเด็ดขาดอย่าซิ่วแบบเรา ไม่งั้นจะโดนเหมือนที่เราเจออยู่ตอนนี้
และเราไม่สามารถออกไปไหนได้ไม่สามารถระบายความอัดอั้นในใจได้เลยอยู่ได้แต่บ้านต้องโดนคำพูดบั่นทอนจิตใจทุกวัน จนตอนนี้สุขภาพจิตใจเรามันย่ำแย่มากๆ เราไม่ได้มีความสุขเลยตั้งแต่เรื่องซิ่วละโดนคำพูดแย่ๆแทงใจ
อีกไม่นานป้าก็จะมาที่บ้านอีกเราไม่รู้ว่าจะโดนพูดอะไรใส่อีก ถือว่ายังดีนิดหน่อยที่มีแม่คอยให้กำลังใจ
ยังไง ขอบคุณทุกคนที่ผ่านมาเห็นและอ่านนะคะ ไว้เราจะมาเล่าหลังจากนี้ต่อ T^T